Ajax Forums » Supporterscontact » The Movie Topic [Deel 4]

quote:
rep_robert schreef:

Dan moet je maar is snel Irréversible kijken. Erg prachtig die Belucci in die film. Verder ook een schokkende film hoor.

Enkele goede Franse horrors zijn verder À l'Intérieur(Inside), Haute Tension, Ils, Frontière(s).
Verder kan ik Calvaire en Vinyan van Fabrice Du Welz ook aanraden, al zijn dat wel erg vreemde films. Je moet er wel van houden, zijn overigens ook geen (pure) horrors.

Verder is het werk van Jaco van Dormael ook prachtig, zijn wel Belgische films, maar ook Franstalig: Toto Le Héros en Le Huitième Jour. Zijn eerste Engelstalige film Mr. Nobody vind ik ook erg geslaagd.

Zelf heb ik gisteren Mary and Max gekeken, een Australische klei-animatie film. Geweldig grappig en tegelijkertijd ontzettend ontroerend. Heerlijk origineel ook allemaal, keertje wat anders dan die Pixar/Dreamworks animaties waarin een gek dier de hoofdrol speelt.
Toch wel 1 van de beste animaties van de afgelopen aantal jaren.

Ik heb zondag Irréversible gekeken, en ik moet zeggen, behoorlijk hard! De verkrachtingsscene leek geen eind aan te komen. Toch wel erg goede film.

Mr. Nobody heb ik ook een tijd geleden gezien en dat vond ik ook een erg sterke film. Ik ben zeker wel benieuwd naar het andere werk van die regisseur.

Die andere Franse films ga ik zeker de komende tijd ook bekijken. Ik ben toch wel geinteresseerd geraakt in de Franstalige films.

Mary and Max was zeker erg goed te pruimen. Niet het standaard animatie werk inderdaad, maar een verhaal over twee totaal verschillende personen, beiden aan de andere kant van de wereld. Erg leuk en soms ontroerend.

Nu wil ik deze week nog No Man's Land kijken over de oorlog in Joegoslavie en daarna zal het wel iets minder film kijken worden met dit heerlijke weer.

quote:
Dmitri Karamazov schreef:

Voor de komende weken wil ik graag nog kijken:
Kray
Y tu mamá también
The Man Who Wasn't There
Lucía y el sexo
Norwegian Wood
Yeopgijeogin geunyeo (My Sassy Girl)
Never Let Me Go
Mar Adentro (The Sea Inside)
La Pianiste
Irréversible
Hævnen (In a Better World)
Das Experiment
Utomlyonnye solntsem (Burnt by the Sun)
A Serious Man
Shichinin no samurai (Seven Samurai)

Dat is nog een aardige lijst maar ik weet haast zeker dat ik hier meer plezier aan ga beleven dan de gemiddelde Hollywood film.

Das Experiment is de enige die ik ken uit die lijst, maar vind het echt een geweldige film. De opbouw van grappen tot menens is bijzonder om te zien imo.

Gisteren zelf The Mechanic gezien. Gewoon een standaard Jason Statham film. Kijkt goed weg maar verder niet boeiend. 6,5 krijgt die van mij.

Heb zojuist pas Das Boot voor het eerst gezien, de Director's Cut van 216 minuten. Damn ik baal er echt van dat ik deze film zo lang heb laten liggen. Dit is een meesterwerk pur sang die mij totaal heeft gegrepen.

De zenuwslopende muziek, de claustrofobische en superspannende scenes in de U-96(Onderzeeër)zijn ongeëvenaard. Ook komt het zo ongelofelijk realistisch over en overtuigen de Duitse acteurs stuk voor stuk. Ook het camerawerk is erg dynamisch en je hebt zo het idee dat de cameraman ook een bemanningslid is, waardoor je nog meer het idee hebt dat je zelf in de onderzeeër zit. Dat is ook bevorderlijk voor de beleving van de film.

Een aanrader voor iedereen en 1 van de meest intense oorlogsfilms die ik ooit heb gezien.

Eén van de besten.

http://www.nytimes.com

quote:
Sidney Lumet, Director of American Film Classics, Dies at 86

Sidney Lumet, a director who preferred the streets of New York to the back lots of Hollywood and whose stories of conscience — “12 Angry Men,” “Serpico,” “Dog Day Afternoon,” “The Verdict,” “Network” — became modern American film classics, died Saturday morning at his home in Manhattan. He was 86. His stepdaughter, Leslie Gimbel, said the cause was lymphoma.

“While the goal of all movies is to entertain,” Mr. Lumet once wrote, “the kind of film in which I believe goes one step further. It compels the spectator to examine one facet or another of his own conscience. It stimulates thought and sets the mental juices flowing.”

Social issues set his own mental juices flowing, and his best films not only probed the consequences of prejudice, corruption and betrayal, but also celebrated individual acts of courage.

In his first film, “12 Angry Men” (1957), he took his cameras into a jury room where the pressure mounted as one tenacious and courageous juror, played by Henry Fonda, slowly convinced the others that the defendant on trial for murder was, in fact, innocent. (Justice Sonia M. Sotomayor of the United States Supreme Court said the film had an important influence on her law career.)

Almost two decades later, Mr. Lumet’s moral sense remained acute when he ventured into satire with “Network” (1976), perhaps his most acclaimed film. Based on Paddy Chayefsky’s biting script, the film portrays a television anchorman who briefly resuscitates his fading career by launching on-air tirades against what he perceives as the hypocrisies of American society.

The film starred William Holden, Faye Dunaway and Peter Finch as the commentator turned attack dog whose proclamation to the world at large — “I’m as mad as hell and I’m not going to take this anymore!” — became part of the American vernacular.

“Network” was nominated for 10 Academy Awards, including best film and best director, and won four: best actor (Mr. Finch), best actress (Ms. Dunaway), best original screenplay (Mr. Chayefsky) and best supporting actress (Beatrice Straight).

Honorary Oscar

Yet for all the critical success of his films and despite the more than 40 Academy Award nominations they drew, Mr. Lumet (pronounced loo-MET) never won an Oscar for directing, though he was nominated four times. (The other nominations were for “12 Angry Men,” “Dog Day Afternoon” and “The Verdict.”)

Only in 2005 did the Academy of Motion Picture Arts and Sciences present him with an honorary Academy Award. Manohla Dargis, writing in The New York Times, called it a “consolation prize for a lifetime of neglect.”

In 2007, in an interview that was videotaped to accompany this obituary online, Mr. Lumet was asked how it felt to receive an Academy Award at long last. He replied, “I wanted one, damn it, and I felt I deserved one.”

That he was more a creature of New York than of Hollywood may have had something to do with his Oscar night disappointments. For Mr. Lumet, location mattered deeply, and New York mattered most of all. He was the quintessential New York director.

“Locations are characters in my movies,” he wrote. “The city is capable of portraying the mood a scene requires.”

He explored New York early on in “The Pawnbroker” (1964), the story of a Holocaust survivor, played by Rod Steiger, numbed and hardened against humanity by the horrors he has endured, who deals with racketeers in his Harlem pawnshop until his conscience is reawakened by a vicious crime on his doorstep.

‘Serpico’

The city loomed large in Mr. Lumet’s several examinations of the criminal justice system. Police corruption particularly fascinated him, beginning with “Serpico” (1973). The film, based on a book by Peter Maas, was drawn from a real-life drama involving two New York City police officers, David Durk and Frank Serpico, who told David Burnham, a reporter for The New York Times, that they had ample evidence of police graft and corruption.

Publication of their story led to the mayoral appointment of a commission to investigate the charges and ultimately to major reforms. Both the book and the film concentrated on Detective Serpico, played by Al Pacino, and his efforts to change the system. Mr. Pacino’s performance brought him an Oscar nomination.

Mr. Lumet returned to the theme in 1981 with “Prince of the City,” for which he shared screenwriting credit with Jay Presson Allen. Based on the book by Robert Daley, the film dealt with an ambitious detective, portrayed by Treat Williams, who goes undercover to gather evidence for an investigative commission and who winds up alienated and alone after being manipulated into destroying the lives and careers of many of those around him.

Mr. Lumet focused on criminals, rather than the police, in “Dog Day Afternoon” (1975), telling the story (again, based on fact) of a botched attempt to rob a Brooklyn bank. Mr. Pacino again starred, this time as Sonny, the leader of an amateurish gang of bank robbers whose plans go awry and who winds up taking hostages and demanding jet transport to a foreign country. It turns out that Sonny, although he has a wife at home, had planned the robbery to pay for his boyfriend’s sex-change operation. In 2009, the film was added to the National Film Registry by the Library of Congress.

New York, or at least a fantasy version of it, was even the backdrop for Mr. Lumet’s most uncharacteristic film, “The Wiz,” his 1978 musical version of the “The Wizard of Oz” starring Michael Jackson and Diana Ross. Roundly panned, it was also a box-office failure.

By the time he finished shooting “Night Falls on Manhattan” in 1996, Mr. Lumet had made 38 films, 29 of them on location in New York City. That film, written by Mr. Lumet and based on another Daley novel, “Tainted Evidence,” once again looked at the justice system as it moved from a shootout with drug dealers into a revealing courtroom trial.

The courthouse was one of Mr. Lumet’s favorite arenas for drama, beginning with “12 Angry Men.” He returned to it again in “The Verdict” (1982), with a screenplay by David Mamet and a cast led by Paul Newman as a down-at-the-heels lawyer who redeems himself and his career when he represents a malpractice victim in a legal battle with a hospital.

But Mr. Lumet’s concerns could also range more broadly, to issues of national survival itself. One of the most sobering films of the cold war era was his 1964 adaptation of Eugene Burdick and Harvey Wheeler’s novel, “Fail-Safe,” a taut examination of the threat of accidental nuclear war, with Henry Fonda as the president of the United States and a young Larry Hagman as his Russian-speaking interpreter. The film concluded with a harrowing suggestion of an atomic blast on American soil, rendered as a series of glimpses of ordinary life — children playing, pigeons taking wing — simply stopping. The scenes were from the streets of New York.

Sidney Lumet was born on June 25, 1924, in Philadelphia to Baruch Lumet and Eugenia Wermus, both actors in Yiddish theater. His father was born in Poland and moved his family to New York when Sidney was a baby and joined the Yiddish Art Theater. By the time he was 4, Sidney was appearing onstage with his father, and he went on to make his Broadway debut in 1935 as a street kid in Sidney Kingsley’s “Dead End.” He appeared in several more Broadway shows, including Maxwell Anderson’s “Journey to Jerusalem” in 1940, in which he played the young Jesus.

After wartime service as a radar technician in the Far East, Mr. Lumet returned to New York and started directing Off Broadway and in summer stock. His big break came in 1950, when he was hired by CBS and became a director on the television suspense series “Danger.” Other shows followed, including the history series “You Are There.”

His career soared in 1953, when he began directing original plays for dramatic series on CBS and NBC, including “Studio One,” “Playhouse 90” and “Kraft Television Theater,” eventually adding some 200 productions to his credits. He returned to the theater to direct Albert Camus’s “Caligula,” with Kenneth Haigh as the Roman emperor, and George Bernard Shaw’s “Man and Superman,” among other plays.

Among the highlights of Mr. Lumet’s television years were a full-length production of Eugene O’Neill’s play “The Iceman Cometh,” with Jason Robards as the salesman Hickey, and “12 Angry Men,” which he directed for television before turning it into his first film.

Some of Mr. Lumet’s early films had their origin in the theater. He directed Anna Magnani and Marlon Brando in “The Fugitive Kind” (1960), an adaptation of Tennessee Williams’s play “Orpheus Descending”; he traveled abroad to film part of Arthur Miller’s “View From the Bridge” (1962) in Paris, with Raf Vallone, Maureen Stapleton and Carol Lawrence, completing the film on the Brooklyn waterfront; and he returned to the world of O’Neill to film “Long Day’s Journey Into Night” (1962), with Katharine Hepburn and Ralph Richardson as the tormented Tyrones. His 1968 adaptation of Chekhov’s “Sea Gull,” however, was generally deemed uneven despite a stellar cast that included James Mason, Simone Signoret and Vanessa Redgrave.

A trainload of stars turned out for Mr. Lumet’s 1974 adaptation of Agatha Christie’s “Murder on the Orient Express,” a project that took him abroad again, this time to Britain, France and Turkey, to film the famous whodunit in which the detective Hercule Poirot (Albert Finney) must single out a murderer from a crowd of suspects that included Lauren Bacall, Ingrid Bergman, Sean Connery and John Gielgud.

There was a run of less-than-successful films, including “Running on Empty” (1988), with Judd Hirsch and Christine Lahti as ’60s radicals still in hiding from the F.B.I. 20 years after participating in a bombing; the police drama “Q & A” (1990), with a screenplay by Mr. Lumet, about a racist New York detective (played by Nick Nolte); and “Critical Care” (1997), a satiric jab at the American health care system.

Return to Television

In 1995, Mr. Lumet published a well-received memoir, “Making Movies,” in which he summed up his view of directorial style: “Good style, to me, is unseen style. It is style that is felt.”

He returned to television in 2001 as executive producer, principal director and one of the writers of a new courtroom drama for cable television, “100 Centre Street” (the title was the address of the Criminal Court Building in Lower Manhattan). The series, which ran for two seasons on A&E, had an ensemble cast, with Alan Arkin as an all-too-forgiving judge known as Let-’Em-Go Joe.

The director seemed immune to advancing age. Before long, he was behind the camera again. “Find Me Guilty” (2006), which starred Vin Diesel, was a freewheeling account of the events surrounding the federal prosecution of a notorious New Jersey crime family.

And he marked his 83rd year with the 2007 release of his last feature film, “Before the Devil Knows You’re Dead,” the bleakly riveting story of two brothers (Philip Seymour Hoffman and Ethan Hawke) propelled by greed into a relentless cycle of mayhem. The film drew raves.

Mr. Lumet’s first three marriages — to the actress Rita Gam, Gloria Vanderbilt and Gail Jones, the daughter of Lena Horne — ended in divorce. He married Mary Gimbel in 1980. She survives him. Besides his stepdaughter, Ms. Gimbel, he is also survived by two daughters he had with Ms. Jones, Amy Lumet and Jenny Lumet, a screenwriter; a stepson, Bailey Gimbel; nine grandchildren and a great-grandson. Mr. Lumet also had a home in East Hampton, on Long Island.

Ms. Dargis called Mr. Lumet “one of the last of the great movie moralists” and “a leading purveyor of the social-issue movie.” Yet Mr. Lumet said he was never a crusader for social change. “I don’t think art changes anything,” he said in The Times interview. So why make movies? he was asked.

“I do it because I like it,” he replied, “and it’s a wonderful way to spend your life.”

RIP!

12 Angry Men staat al een tijdje op mijn "to see" lijstje, zal hem binnenkort maar is aanschaffen.

Gisteren ´The way back´ gezien.

Prachtige film met mooie shots in de natuur

Half eens, wat vond je van het Himalaya gedeelte? De hele film nemen ze overal de tijd voor en vanaf daar gaan ze opeens in de derde versnelling

quote:
rep_robert schreef:

Half eens, wat vond je van het Himalaya gedeelte? De hele film nemen ze overal de tijd voor en vanaf daar gaan ze opeens in de derde versnelling

Klopt wat je zegt,dat is idd wel een minpuntje,maar toch een geweldige film

En een ander minpuntje vond ik hun survival skills. Die zag je namelijk nooit. Je zag niet hoe ze dat rund uit de modder trokken, hoe ze die vissen vingen etc. Dat hoort nou juist in zo'n film.
Het leek nu alsof ze gewoon door simpel rechtdoor lopen het einde hadden gehaald. Wat dat betreft vond ik het woestijngedeelte het beste stukje van de film.

Gisteren My Sassy Girl (Yeopgijeogin geunyeo) gekeken. Een romantisch maar ook erg grappig waargebeurd verhaal over een Zuid-Koreaanse jongen en meisje die elkaar in een bizarre situatie in de metro ontmoeten.
Er onstaat een wat vreemde relatie tussen de twee waarin ze van alles meemaken en waarbij je je afvraagt wat het allemaal precies te betekenen heeft.

Het is een erg leuke film waarin je een blik krijgt op de Zuid-Koreaanse cultuur en het leven van twee jongeren daar.
Op het eind ook nog wat ontroerende plotwendingen en ik bleef persoonlijk achter met een goed gevoel.

Misschien door de romantiek niet een film geschikt voor iedereen, maar als je gewoon even lekker wil genieten van een zoetsappige film met een vleugje (soms bizarre) humor en af en toe wat dramatiek, dan is dit zeker een aanrader!

LOL, ik heb de Elisha Cuthbert versie op dvd. Ook gezien trouwens, wist niet dat er een Koreaanse versie van was.

Kill the Irishman (bulletproof gangster)

Een maffiafilm die wat mij betreft zo in het rijtje van de Gothfather,Goodfellas,Donnie Brasco mag om maar wat te noemen.

Prima film!

http://www.moviemeter.nl/film/60178

Klinkt goed, zet hem op de lijst.

Hier wat stemmen van de afgelopen 3/4 weken(op schaal van 0,5* - 5,0*)in het kader van geen leven hebben

Das Boot(1981) - 5,0*

The Lincoln Lawyer(2011) - 4,0*
Nuovo Cinema Paradiso(1988) - 4,0*
Scream 4(2011) - 4,0*

The Deer Hunter(1978) - 3,5*
Thor 3D(2011) - 3,5*
Choses Secrètes(2002) - 3,5*
Eloïse(2009) - 3,5*
Nick and Norah's Infinite Playlist(2008) - 3,5*
Limitless(2011) - 3,5*
Roman Holiday(1953) - 3,5*

Rio 3D(2011) - 3,0*
Heat(1995) - 3,0*
Paul(2011) - 3,0*
Just go with It(2011) - 3,0*
Robin Hood: Prince of Thieves(1991) - 3,0*

Life as we Know It(2010) - 2,5*
Oorlogswinter(2008) - 2,5*

Battle: Los Angeles(2011) - 2,0*
Centurion(2010) - 2,0*
Red Riding Hood(2011) - 2,0*
Gulliver's Travels(2010) - 2,0*
Cronicles of Narnia: Voyage of the Dawn Treader(2010) - 2,0*

Rare Exports(2010) - 1,5*

Out of Reach(2004) - 0,5*

[Dit bericht is veranderd door rep_robert (op 29 april 2011 12:22:31).]

quote:
rep_robert schreef:

Hier wat stemmen van de afgelopen 3/4 weken(op schaal van 0,5* - 5,0*)in het kader van geen leven hebben

(...)

Heat(1995) - 3,0*

(...)

Raarrrr! Dit is toch gewoon een heerlijke film met een jagende Pacino, een opgejaagde De Niro en een Kilmer met staart.

quote:
HaaTeeCee schreef:

(...)

Raarrrr! Dit is toch gewoon een heerlijke film met een jagende Pacino, een opgejaagde De Niro en een Kilmer met staart.

Ik weet, maar die misdaadfilms zijn in mijn ogen allemaal overschat. Ben ook geen fan van the Godfather, Carlito's Way, Goodfellas of Scarface. Allemaal wel aardig, maar vaak toch weer dezelfde typetjes die mij beginnen te vervelen/irriteren. Vooral Pacino vind ik eigenlijk maar een eenzijdig acteur, acteert in al die films exact dezelfde rol. Een schreeuwerige, maar stoere bad ass guy.
Vind ik de Niro toch een veelzijdiger acteur dan Pacino. Veel meer memorabele rollen in mijn ogen.
Overigens vind ik Heat vooral langdradig met de vele romances erin verwerkt die voor geen meter werken. Had makkelijk een uur ingekort kunnen worden. Zoveel nietszeggende scenes voegt compleet niks toe aan de film, behalve een langere speelduur. Film bevat wel meer van dat soort nietszeggende scenes.

De kracht van Mann zijn films ligt sowieso nooit in het verhaal en dat is jammer, zo heb je altijd films met twee gezichten. Films die tekort schieten in het verhaal maar er altijd prachtig uitzien(Public Enemies, Miami Vice)Ook Heat is voor mij meer een audiovisuele ervaring. Bekijk de overval scene en de shoot-out daarna maar is terug met een lekker surround systeem. Subliem geluid, vooral van de geweren. Ongeëvenaard.

[Dit bericht is veranderd door rep_robert (op 29 april 2011 15:04:11).]

quote:
rep_robert schreef:

(...)

Ik weet, maar die misdaadfilms zijn in mijn ogen allemaal overschat. Ben ook geen fan van the Godfather, Carlito's Way, Goodfellas of Scarface. Allemaal wel aardig, maar vaak toch weer dezelfde typetjes die mij beginnen te vervelen/irriteren. Vooral Pacino vind ik eigenlijk maar een eenzijdig acteur, acteert in al die films exact dezelfde rol. Een schreeuwerige, maar stoere bad ass guy.
Vind ik de Niro toch een veelzijdiger acteur dan Pacino. Veel meer memorabele rollen in mijn ogen.
Overigens vind ik Heat vooral langdradig met de vele romances erin verwerkt die voor geen meter werken. Had makkelijk een uur ingekort kunnen worden. Zoveel nietszeggende scenes

Klik hier om de spoiler te bekijken

vooral dat moment van Waingro dat ie een hoertje vermoord en Pacino vervolgens op de plaats delict ziet verschijnen, genoeg aanknopingspunten voor het verhaal zelf, maar er wordt helemaal niets mee gedaan

voegt compleet niks toe aan de film, behalve een langere speelduur. Film bevat wel meer van dat soort nietszeggende scenes.

De kracht van Mann zijn films ligt sowieso nooit in het verhaal en dat is jammer, zo heb je altijd films met twee gezichten. Films die tekort schieten in het verhaal maar er altijd prachtig uitzien(Public Enemies, Miami Vice)Ook Heat is voor mij meer een audiovisuele ervaring. Bekijk de overval scene en de shoot-out daarna maar is terug met een lekker surround systeem. Subliem geluid, vooral van de geweren. Ongeëvenaard.

Heat evenveel punten geven als Rio en Just go with it, Scarface etc overschat en Al Pacino maar een eenzijdige acteur vinden. Grappig hoe persoonlijke smaken ZO erg van elkaar kunnen verschillen.

Iedereen heeft wel een genre wat hem/haar niet erg ligt. Bij mij is dat het misdaad/maffia genre. Mensen hemelen die films wat mij betreft te vaak op, films die bijna allemaal exact dezelfde stereotypetjes bevatten en ook vaak hetzelfde rise and fall verhaaltje volgen. Om vervolgens te zeggen hoe goed zo'n film wel niet is, blegh.
Nog een voorbeeldje, ook in Scarface zitten extreem goedkope soap elementen die het aanzien niet waard zijn. Snap ook die verheerlijking van dat hele Tony Montana personage(komt ook door die MTV Cribs gangstertjes) ook niet, mensen die zichzelf met hem vergelijken. Iemand die vrouwen mishandelt, negeert en vermoord. Nou, mij niet gezien hehe.

Ik kijk ze natuurlijk wel allemaal omdat je wel moet weten waar je over praat, vooral als het om "klassiekers" gaat.

Enige uitzondering die ik maak is het meesterwerk Once Upon A Time in America, maar die heeft emotioneel ook een grotere (melancholische)lading dan al die andere maffiafilmpjes bij elkaar. Sergio Leone maakt dan ook bijna alleen meesterwerken(Once Upon A Time in the West, the Good, the Bad and the Ugly), mede ondersteund dankzij meesterlijke muziek van Ennio Morricone.

[Dit bericht is veranderd door rep_robert (op 29 april 2011 19:50:54).]

Oke als het misdaad genre je niet aanspreekt kan ik het al wat beter begrijpen. Zelf kan ik alleen maar enorm genieten van scenes als "Why do you think I'm funny?" (Pesci, Goodfellas) of de scene in Heat waarin Pacino en De Niro eindelijk tegenover elkaar zitten.

Als je vind dat Pacino een eenzijdige acteur is, raad ik je aan Dog Day Afternoon eens te kijken. Weliswaar ook een misdaadfilm, maar totaal niet te vergelijken met Scarface of Heat. Pacino speelt fantastisch in die film.

Over Once Upon a Time in America kan ik het alleen maar helemaal met je eens zijn, wat een heerlijke film!

Films die mij de laatste tijd positief verrast hebben zijn The Kids Are All Right, The Sunset Limited, Inside Job en The Butterfly Effect.

Never let me go. Het gelijknamige boek is prima bewerkt door Alex - The Beach (het boek, niet de film) Garland. Indrukwekkend, nergens op jacht naar de emotie, prima acteursfilm met iets wat je aan het nadenken zet.

Thor was eveneens geweldig, maar ik snap niet waarom het zonodig in 3D moest. beetje jammer, maar dat was meteen het énige minpunt.

quote:
Skywalker schreef:

Thor was eveneens geweldig, maar ik snap niet waarom het zonodig in 3D moest. beetje jammer, maar dat was meteen het énige minpunt.

Qué? Vond het een dramatische film. Flinterdun verhaal, voorspelbare en matige dialogen, geen spanning en geen diepgang. Zeer matig.

Blijft een blockbuster film he. Als ik die serieus om het acteerwerk en het standaard verhaaltje ga afkraken blijft er niks over van elke blockbuster/popcorn vermaak film.
Kan me geen enkele intelligente blockbuster film heugen eigenlijk(en nee, Inception is ook niet intelligent).

[Dit bericht is veranderd door rep_robert (op 7 mei 2011 13:10:34).]

Misschien dat jullie mij kunnen helpen, maar acht de kans niet heel groot. De film is in 2007 of 2008 getoond op Nederland 1, 2 of 3. Altijd van die arthouse films. Het is een film uit China waar - vanzelfsprekend - Chinees wordt gesproken. Het gaat over vluchtelingen die illegaal op een vrachtschip meeliften naar Amerika waarbij de vader van de hoofdrolspeler uiteindelijk het leven laat op het schip. Alvast bedankt!

Geen idee als ik eerlijk mag zijn.

De nieuwe Pirates of the Caribbean film is een flinke tegenvaller, het verhaal kan je makkelijk uittekenen en het komt allemaal zeer ongeïnspireerd over. Die love affaire tussen Cruz en Depp is om te janken zo slecht en dat gedoe met die Christelijke gozer en die zeemeermin kreeg ik kromme tenen van.

Hobo with A Shotgun was wel aardig, had hem eerlijk gezegd nog groffer verwacht. Maar voor de leken is het een heerlijk groffe film met zware over de top actie en Hauer die een prima rol vertolkt.

Unknown ook gezien, degelijke thriller die goed en effectief is uitgewerkt. Verer ook niet heel bijzonder.

quote:
Skywalker schreef:

Never let me go. Het gelijknamige boek is prima bewerkt door Alex - The Beach (het boek, niet de film) Garland. Indrukwekkend, nergens op jacht naar de emotie, prima acteursfilm met iets wat je aan het nadenken zet.

Thor was eveneens geweldig, maar ik snap niet waarom het zonodig in 3D moest. beetje jammer, maar dat was meteen het énige minpunt.

Ik heb Never let me Go vanmiddag ook gekeken, heb er toch wel gemixte gevoelens over. Inderdaad een uitstekende cast(Mulligan is ook erg sterk in An Education) die op veel momenten erg ontroerend is, vooral het einde. Vond alleen dat ze zich wel erg makkelijk in hun rol schikten als gedwongen donoren. Je verwacht tijdens de film toch wel iets van een opstand tegen dit leven, juist omdat ze in de film ook wel vaak aangeven dat ze best slim zijn en voor zichzelf kunnen opkomen.

Gemixte gevoelens voor mij dus.

[Dit bericht is veranderd door rep_robert (op 22 mei 2011 23:53:27).]

Ja, spoil even waar het over gaat. Het gaat er juist om dat ze dat - verzet - niet kunnen of willen. In het boek wordt dat iets beter uitgelegd.

The Hangerover II: De bende gaat los in Bangkok. Meer van hetzelfde. Kan vervelend zijn. Niet als je in een zaal zit die helemaal uit zijn dak gaat. Dan is dat weer aanstekelijk. Wel weer genoeg hilarische momenten.

Howl: Indrukwekkende film rond het baanbrekende gedicht van Allen Ginsberg. Je ziet niet alleen het gedicht en de loop van de rechtszaak ertegen, maar ook de baanbrekende culturele siginificantie ervan. Ontroerend einde.

Rien à déclarer: redelijke comedy over het wel en wee van agenten en gendarmes in de Belgisch/Franse grensstreek. Veel Belgenmoppen en nog meer Fransenmoppen. Je moet wel geduld hebben, de film komt laat op gang.

[Dit bericht is veranderd door Skywalker (op 28 mei 2011 06:38:37).]

quote:
Skywalker schreef:

The Hangerover II: De bende gaat los in Bangkok. Meer van hetzelfde. Kan vervelend zijn. Niet als je in een zaal zit die helemaal uit zijn dak gaat. Dan is dat weer aanstekelijk. Wel weer genoeg hilarische momenten.

Deel 1 vond ik, mede door de verrassing geweldig, maar deze valt tegen begrijp ik? Ga er volgende week heen...