Ajax Forums » Supporterscontact » The Movie Topic [Deel 4]

quote:
Joeri schreef:

(...)

Lijkt me verstandig. Het probleem zit 'm waarschijnlijk in wat voor films je gewend bent te kijken en, in dit genre, welke humor je het best kunt waarderen. Los van het feit of het cliche's bevat, luistert humor nogal nauw. Zelf kan ik de humor in films als The Imaginarium of Doctor Parnassus weer erg waarderen. En eigenlijk worden daar niet eens zoveel concrete grappen gemaakt. Het gaat dan meer om een suggestie die wordt gewekt, een subtiele gelaatsuitdrukking of de absurditeit van een situatie. Het is het verschil tussen hap-slik-weg of zwaarder verteerbaar. Het is maar waar je van houdt.

Probeer The Fisher King en Brazil eens

Oh ja, The Fisher King, leuke film met Jeff Bridges. Wat is die vent goed zeg!

Brazil moet ik me nog eens aan gaan wagen. Misschien van 't weekend eens proberen.

quote:
Joeri schreef:

Omdat het ten koste gaat van de verassing en dus wat voorspelbaar wordt. En geloof me, het is niet altijd onontkoombaar, alleen lijkt men in Hollywood altijd voor de gemakkelijke weg te kiezen. Om dezelfde reden worden er daar zoveel vervolgen op succesvolle films gemaakt, het biedt (in bepaalde mate) een garantie op succes. Bij iets vernieuwend moet dat nog blijken en sowieso is de doelgroep dan kleiner. En van kleine doelgroepen houden ze daar niet.

Iets vernieuwends van de laatste maanden vind ik zoals gezegd The Imaginarium of doctor Parnassus (regisseur van de Monte Python films).

Mooi, zeker. Maar vernieuwend? Nee, dat nou weer niet. Duidelijk de handtekening van Gilliam, dat wel, maar dan kan je zo'n film wel verwachten. (Dat is dus niet verrassend en niet vernieuwend )

Ik beschouw het criterium voor "vernieuwend" niet automatisch als hetzelfde criterium voor "verasssend". Je kunt een verwachting hebben van een film van een bepaalde regisseur, maar nog steeds iets vernieuwends zien. Bij het kijken van een film van Gilliam kun je overigens inderdaad best wel iets aparts verwachten, maar toch nog steeds verrast worden. Maar dan spreek ik misschien voor mezelf.

Ik wil niet de hele discussie weer opnieuw starten maar ik kan gewoon niet begrijpen dat er mensen zijn die dit niet grappig vinden.

Last minute vraagje: Iemand de Mothman Prophecies al eens gezien? Is vanavond op TV en als ie de moeite niet waard is gooi ik er wel een DVDtje in...

Ja. Behoorlijk wazige film, maar het is dan ook niet mijn favoriete genre.

quote:
Dilucanio schreef:

(...)

Het leuke van The Hangover is dat je weet dat de grappen gaan komen, maar ze toch leuk zijn. Bij elke serie op tv met een dader/grap, zie je deze al van kilometers aankomen, en is er dus geen ruk meer aan. Het goede van The Hangover is dat ondanks dit, de hele zaal toch dubbelligt. Voor mij de beste film van 2009, verder vooral veel mindere films gezien

-Inglorious Bastards: veel meer van verwacht, boeide me vrij weinig
-Harry Potter 6, slechte film, begon pas goed te worden toen hij het einde naderde
-2012: aardige special effects maar verder totaal afgezaagd na "The Day After Tomorrow",
-Angels En Demons: heeft die regisseur het boek uberhaupt gelezen?
-G-force: Grappen waren totaal niet leuk.

Leuk waren dan weer wel:

-The Final Destination
-Avatar (min of meer, dankzij de spectaculaire 3D effecten, verhaal minder)
-Up

je noemt de 2012 afgezaagd na the Day After Tomorrow, om vervolgens te zeggen dat the Final Destination wel leuk was?

Als je de volgende films al gezien hebt zou ik dan toch graag uitleg willen, als je ze niet gezien hebt dan zal ik het verhaal er even bij zetten voor je.

Final Destination(2000)
After having a vision of his friends crashing in a plane, he tells them not to get on only later his friends start getting killed one by one.

Final Destination 2(2003)
When Kimberly has a violent premonition of a highway pileup she blocks the freeway, keeping a few others meant to die, safe...Or are they? The survivors mysteriously start dying and it's up to Kimberly to stop it before she's next.

Final Destination 3(2006)
In this third installment of the Final Destination series, a student's premonition of a deadly rollercoaster ride saves her life and a lucky few, but not from death itself which seeks out those who escaped their fate.

The Final Destination(2009)
After a teen's premonition of a deadly race-car crash helps saves the lives of his peers, Death sets out to collect those who evaded their end.



--------------------------------------------------------------------
Inglorious Bastards daar kan ik inkomen maar ben ik het niet mee eens, en HP 6 is vooral minder omdat het boek simpelweg niet kan worden uitgebeeld in 3 uur(of minder).

[Dit bericht is veranderd door kaashater (op 2 juni 2010 20:21:16).]

quote:
Hendrix schreef:

Ja. Behoorlijk wazige film, maar het is dan ook niet mijn favoriete genre.

Thanks. Uiteindelijk niet meer aan gedacht en Lagerhuis zitten kijken. Wazige films hou ik op zich wel van.

Ps: The Hangover vind ik briljant

quote:
Bugno schreef:

Last minute vraagje: Iemand de Mothman Prophecies al eens gezien? Is vanavond op TV en als ie de moeite niet waard is gooi ik er wel een DVDtje in...

Hele toffe film, gemiste kans hoor

quote:
kaashater schreef:

(...)


je noemt de 2012 afgezaagd na the Day After Tomorrow, om vervolgens te zeggen dat the Final Destination wel leuk was?

Als je de volgende films al gezien hebt zou ik dan toch graag uitleg willen, als je ze niet gezien hebt dan zal ik het verhaal er even bij zetten voor je.

Final Destination(2000)
After having a vision of his friends crashing in a plane, he tells them not to get on only later his friends start getting killed one by one.

Final Destination 2(2003)
When Kimberly has a violent premonition of a highway pileup she blocks the freeway, keeping a few others meant to die, safe...Or are they? The survivors mysteriously start dying and it's up to Kimberly to stop it before she's next.

Final Destination 3(2006)
In this third installment of the Final Destination series, a student's premonition of a deadly rollercoaster ride saves her life and a lucky few, but not from death itself which seeks out those who escaped their fate.

The Final Destination(2009)
After a teen's premonition of a deadly race-car crash helps saves the lives of his peers, Death sets out to collect those who evaded their end.



--------------------------------------------------------------------
Inglorious Bastards daar kan ik inkomen maar ben ik het niet mee eens, en HP 6 is vooral minder omdat het boek simpelweg niet kan worden uitgebeeld in 3 uur(of minder).

Ik heb allevier de films gezien, en hoewel het verhaal identiek is, zijn de manieren waarop de hoofdpersonen (ook niet in alle gevallen) om het leven komen anders. In mijn ogen ligt hierop de focus in deze film, de dood van deze personages en dat zo gruwelijk mogelijk, en het verhaal zit er maar bij als opvulling. Bij 2012 ligt de focus meer op het verhaal, waar veel raakpunten zitten met TDAT (Logisch, zelfde genre). Toen ik de film keek had ik het gevoel dat ik een hoop hiervan al eerder had gezien/niet meer interessant vond. Maar als jij dat anders ziet, mag dat best hoor .

Verder ben ik eergisteren naar Prince Of Persia: Sands of Time geweest. Een leuke film, moet je niet met te hoge verwachtingen heengaan, als je het spel hebt gespeeld zul je d'r vrij weinig van herkennen, ook vele nieuwe personages doen mee die niet in het spel zaten. Verder verloopt het verhaal voorspelbaar, jammer dat het einde zo open is, ik had een iets uitgebreidere uitloop van het verhaal verwacht. Verder had er wat meer humor in mogen zitten, vooral het rolletje van Alfred Molina, dat voor deze grappen moest zorgen had wat meer aanwezig mogen zijn. De freerunning scenes en de sprookjesachtige uistraling maken dan wel weer een hoop goed. Het is een amusante film, maar verwacht er niet teveel van.

Mooi interview me Woody Allen in The Times

quote:
I squandered my chances, says Woody Allen
Tim Teeman From: The Times June 30, 2010

THE self-effacing director ponders life, death and the failure of his films.

IN the chilly hush of a grand building on New York's Upper East Side lies Woody Allen HQ, a windowless bunker where for the past 30 years the director has cast, edited and test-screened his films.

There are cabinets down one side (containing the music on 33rpm vinyl he uses in his movies). A projection booth is concealed at one end of the room, a large white screen at the other.

Allen enters, in white shirt and khaki trousers. He looks younger than the characters he played on screen more than a decade ago, his hair tidy, parted and sandy brown. It's only when he says "Let me put in my hearing aid so I can hear you" that you remember he is 74.

Allen didn't appear in his most recent film, Whatever Works. Larry David of Curb Your Enthusiasm plays "an emotional extension" of Allen, the director says. David's character, Boris, sees the world as irredeemably broken and his fellow humans as "greedy, cowardly, short-sighted worms". His marriage breaks down and he begins a relationship with a much younger woman, Melody, a street-dwelling Southern ingenue.

After the London-set Match Point and the Spain of Vicky Cristina Barcelona, Whatever Works marks a return to a familiarly whimsical New York canvas. American critics hated it ("Whatever Works doesn't" noted one succinctly), but old-school Allen fans find it deliciously funny.

"Like Boris I have a grim view of the world," Allen says. "I fight it all the time. I've always been lucky: I've never experienced depression. I get sad and blue, but within a certain limit. I've always been able to work freely, to play my clarinet and enjoy women and sport; although I am always aware of the fact that I am operating within a nightmarish context that life itself is a cruel, meaningless, terrible kind of thing.

"God forbid the people who have bad luck, or even neutral luck, because even the luckiest, the most beautiful and brilliant, what have they got? A minuscule, meaningless life span in the grand scheme of things."

Wow, so the years of therapy were helpful, then. "People think I've spent my life on the couch because I've played that part so relentlessly in my nightclub act, on TV and in the movies. I've had therapy, but not an ungodly amount. I exaggerate it for laughs. One could even point to me as a decent advertisement for it.

"I've been productive all my life, I've never taken sleeping pills or an antidepressant. I've been married now for 13 years. I have two nice children and good relationships with practically all the past women I've been involved with. I have long-term friendships, business partners, I've been a fairly solid citizen. I'm not a crazy."

He pauses in this stout character reference. "Well, I'm claustrophobic; who wants to be stuck in a lift for three hours? But I don't brood on existential or personal terrors."

Instead he states them. At the Cannes Film Festival in May, presenting his latest film, You Will Meet a Tall Dark Stranger, he noted there was "no advantage to getting older".

"You can imagine how frustrating it is when I do these movies with Scarlett Johansson and Naomi Watts and the younger guys get them, and I'm just the old guy, the director," he said. What is it with Allen and age-gap movies, from Manhattan to Whatever Works, and more specifically casting younger muses?

"The age gap thing doesn't interest me," Allen insists. "I've used it about three times. It's an easy comic gimmick. I've done a few films where I've played with time travel: Sleeper and The Purple Rose of Cairo, for example. People glom on to the age thing because I have a young wife and they feel there is an interesting or lurid connection to that, but there isn't."

Anyway, he adds, he can't play the leading man any more. "It's a shame, it's hard to find parts for myself. I'd like to. But I'm 74. When I was younger I was skirting the borderline because I was never a matinee idol. I got away with playing romantic parts because I was making jokes.

"ut as the years go by you can't. You wouldn't want to see me and Scarlett Johansson, you'd rather see her with Javier Bardem, and so would I. Nobody wants to see a guy who's 74 hitting on a woman of any age. But I don't want to make geriatric movies about old people because they bore me too."

So let's dream up an older star for him to get it on with. How about Sarah Palin? Uber-liberal film-maker gets it on with smokin' right-winger? "She's a colourful spice in the general recipe of democracy," Allen says, smiling. "She's a sexy woman. Yes. Me and Sarah: we could do a romance."

After his current film, Midnight in Paris, which he is filming this (northern) summer, he may make a political film, "less relevant to the problems we face, not set within this administration, but adjacent to it". He thinks Barack Obama is "doing a great job" and "as he gains some traction and some savvy - and stops being such a naive little sweetheart - he'll get more things accomplished".

He would love to appear on screen again, he says forcefully. It could even be in a film he hadn't written, "but no one's ever offered me anything. In the same way people found parts for Walter Matthau when he got older because he was funny, you'd think they would find something for me."

Ageing seems to obsess him, I say. "Ageing, death: these things intrude upon you. When you get out of bed you find, 'Oh God my back hurts' and 'Oh God I've got a pain in the back of my neck'. You start to feel your age: it finds you.

"You're aware of death your whole life, constantly sweeping it under the rug and eventually it happens; you just have to hope as painlessly as possible. I once said in a movie that the nicest thing you could wish for is to say goodnight to your loved one, say 'We'll go to the museum tomorrow,' then never wake up again."

When he dies, Allen says "I'd like to be cremated, and I want no fuss. I would not like a memorial by well-meaning friends, or to be mourned. I'd like to be forgotten as quickly as possible."

He wants his ashes scattered over Madison Avenue. Of New York, his eternal muse, he says: "I love it because I was brought up here. I'm attached to it."

He grew up in Brooklyn; a childhood, he says, that was "that cliche of: 'You're poor but you don't know it.' We didn't have any money but I didn't miss a meal. I was a good athlete. My parents were married for 60 years, I loved them but I wasn't close to my mother. She was a typical, complaining, Jewish mother and my father was like me, an easygoing, card-playing sports guy who took me to baseball and fishing."

Growing up, he wanted to be in showbusiness and became a gag writer in his teens. "I became a director out of necessity," he says. "I wrote my first script (What's New Pussycat?) and the studio badgered me. After that I felt I had to become a director. In theatre, the writer is king. Film doesn't work that way."

Ever since then he has written and made his own films. "It's a great living," he says. "In my neighbourhood, half the kids turned out to be cab drivers, gangsters and low-lifes, the other half lawyers, accountants and doctors. I wasn't a good student and I got into showbusiness because of luck. If I hadn't had that, or my talent, I would have been in the lower half. I would have had a menial job, like my father."

That said, if he could do it all over, he would have wanted to be a criminal lawyer, journalist or writer. "I would have been better off being a novelist than a director. At least at the end of two years if you don't like your book you can throw it out, whereas I've got to put the film, and it could be the worst film in the world, out there."

Is he happy with his films? "No," he says firmly. "I've squandered an opportunity that people would kill for. I have had complete artistic freedom. Other directors don't get that in their lifetime. But I have a very poor record given the opportunities I've had. Out of 40 films I should have 30 masterpieces, eight noble failures and two embarrassments, but it hasn't worked out that way.

"Many of the films are enjoyable by the mean standards of movies, but look at what has been accomplished by people who have done beautiful things - Kurosawa, Bergman, Fellini, Bunuel, Truffaut - and then look at my films. I have squandered my opportunities and I have nobody to blame but myself."

This is said equably, not self-pityingly. "I can't blame a studio's interference. I used the actors, scripts and music I wanted. I cut them the way I wanted. Still they weren't great."

Quite a lot of people like his movies, I point out. "There are a few better than others, half a dozen, but it's a surprising paucity of worthwhile celluloid." (The six he prizes: Purple Rose of Cairo, Match Point, Bullets Over Broadway, Zelig, Husbands and Wives and Vicky Cristina Barcelona.) "You reach a certain age and you come to the conclusion that greatness is not in you," Allen says. "You aspired to greatness when you were younger, but either through lack of industry or lack of discipline or simply lack of genius you didn't achieve greatness. The years go by and you realise: 'I'm this mid-level guy.' I did the best I could."

He sees my slightly stricken expression. "It's not hard to accept. I didn't compromise or sell out, but I've never achieved what I hoped to."

But his standing is so high. "I see myself from my own glass enclosure," he says. "I'm no longer the victim of fantasies of 'Some day I'm going to make Citizen Kane and Bicycle Thieves and these will be the greatest films ever made and every young film-maker will copy my style.' I have a peaceful, resigned feeling about it. I didn't lose anyone money, I didn't go to Hollywood and make junk. I didn't try to curry favour with the audience or critics. I tried to make good work. Unfortunately my best isn't Fellini's best."

Would he ever give up? "No, it's a good distraction for me. If I gave up, I'd be sitting at home thinking about my mortality."

As for regrets, he wonders if he didn't try hard enough on some projects, or that maybe he should have stayed at college, got a better education and done a different job, or "at least become a deeper artist". He worries that he stayed in the odd relationship for too long (he won't say which ones, but Mia Farrow presumably) and didn't pursue others that might have made him happy.

What about Soon-Yi and all that happened after they got together when she was 22 and he 56? Farrow had discovered nude pictures of her taken by Allen and, after a court case over custody of the couple's three children (one biological, two adopted), Allen's conduct was called "grossly inappropriate" by the judge, who denied him visiting rights to one of his adopted children.

Allen is at his most sure and vehement over this. "Oh, I have no regrets about that," he says dismissively. "I fell in love with Soon-Yi and it was no one's business but mine. The court case never bothered me for a second, I worked through that and my lawyers dealt with what they had to deal with." He pauses and laughs. "That that should have been worst the thing that happened to me. . ."

What about other people's outrage about the relationship? "It didn't bother me in the slightest. The fact that the public was up in arms that I was in love with Soon-Yi was less than zero to me. I went with her, married her, I have a great marriage with her, I have two kids (Bechet and Manzie, both adopted). I do not accept anyone's credentials to have any opinion about it.

"I worked steadily through it all, I made movies, played with my band, toured the world. But a spot on my skin, an unexplainable pain someplace, those kinds of things cause me anxiety. I instantly go to a doctor. It's like Ailments Anonymous. People think I'm a hypochondriac, but I'm not. I'm an alarmist." But he's never had a serious illness. "No. And my mother lived to 96, my father to nearly 100, and if I get chapped lips I immediately think it's fatal." He is smiling, but not joking.

[Dit bericht is veranderd door Skywalker (op 1 juli 2010 21:09:20).]

Even licht off topic:

Ik zit er over te denken om een abonnement op een internationaal filmblad te nemen. Ik kwam via google vrij snel bij Empire uit. Zijne er hier mensen die zo'n abonnement hebben, en wat vinden jullie van dit blad? Of zijn er betere opties?

Ik heb het liefst een magazine dat vrij breed informeert, van Hollywood tot Arthouse enz. Bedankt.

Empire is een prima blad. Ik koop hem af en toe.

1. Me and Orson Welles

Erg fijne film over de produktie van Julius Caesar's Shakespeare, geriggiseerd door Orson Welles. Richard Linklater heeft een prima film afgeleverd. Wie niet wete wie Orson Welles is kan het beste deze film gaan zien en daarna The Third Man, Citizen Kane en Touch of Evil.

2. In het filmmmuseum in Amsterdam is tot 1 september een Ingrid Bergman retro. Er zitten pareltjes van films bij. Ik heb gisteren Joan of Arc gezien. Kijk: http://www.filmmuseum.nl/website/exec/frontpageread/bheihecbgcff?id=779713-6e6c2e66696c6d6d757365756d2e50616765

Inception

quote:
Thijz Man schreef:

Inception (plaatje)

Zooo, me hersenen zijn weer in werking gezet xD

Ghost Writer is een klassieke thriller van de geweldige Roman Polanski. Het is een simpele en claustrofobische triller over een man die tijdens het schrijven van de memoires van een politicus een mysterie op het spoor komt. Ewan McGregor speelt die rol understated, maar degelijk.

Visueel is dit een toppertje: de mensen dwalen door een groot maar kil huis dat de psyches van zijn inwoners afspiegelt. Buiten waait de wind mistflarden over een winters strandlandschap. Helaas is de plot Hitchcock by Numbers. Hoewel het verhaal onderhoudend is, wordt het zelden echt spannend en ontrafelt het verhaal zich ergens tussen griezelfilm en politieke thriller. Een beetje van alles, maar nergens echt overtuigend. Daar verandert ook de uitstekende slotscène niets meer aan.

Leuke film, maar alweer geen grote film. Wat is dat toch de laatste tijd met topregisseurs die zich tevreden stellen met vingeroefeningen op bekende thema's?

Eenzelfde soort film als Frantic, maar dan iets minder, zou ik zeggen

quote:
Thijz Man schreef:

Inception (plaatje)

Mee een. Fantastische film. En ik kan er geen woord over zeggen omdat iedere zin een spoiler kan zijn. Hier moet je totaal onbevangen naartoe.

quote:
Skywalker schreef:


(...)

Mee een. Fantastische film. En ik kan er geen woord over zeggen omdat iedere zin een spoiler kan zijn. Hier moet je totaal onbevangen naartoe.

Nou nou, we kunnen toch best iets over Inception zeggen zonder te spoilen

Voor het eerst sinds lange tijd dat een zomerblockbuster een daadwerkelijk origineel plot heeft. Nolan heeft naar eigen zeggen 8 jaar gezwoegd op het script, en dat is ook wel te merken. Het verhaal zit behoorlijk goed in elkaar, gegeven de ingewikkelde materie zijn er weinig plotholes en dergelijke. De film wordt wereldwijd met gejuich onthaald als Nolan's beste werk en schiet zelfs direct de IMDb top 3 in, maar dat is wel een behoorlijke overschatting. Inception is wat beter dan de Batman-films van Nolan, maar haalt net niet het niveau van The Prestige, en dat is vooral te wijten aan het soms vrij pijnlijke acteerwerk van vooral Di Caprio. Je zit weer als vanouds twee uur naar Di Caprio te kijken in plaats van naar zijn personage, en na zijn beste acteerprestatie tot nu toe, Body of Lies, had ik stukken beter verwacht.
Bij tijd en wijle is Inception een ontzettend CGI-fest, maar het komt nooit tot een storend punt. Geen actie om de actie, de CGI heeft een functie, en is overigens uitstekend uitgevoerd. Al met al is de film zeer goed geregisseerd en zitten we geen moment naar overbodige side-stories te kijken. De muziek is op sommige momenten enorm over the top, maar dat stoort eveneens niet echt.
Inception is één van de betere films van dit jaar - en wil dat ook heel graag zijn - maar haalt nét niet het topniveau. Met een andere lead en wat betere catch-phrases ('Take a leap of faith', kom op zeg) had het er wel in gezeten.

De scenes met Joseph Gordon Levitt in d egang/liftkoker zijn geen cgi he. Zelfgedaan stuntwerk in een draaiende set.

The Expendables is hilarisch. Qua dialogen, acteren. plot, ontploffingen, etc. Leuke reünie. Maar hou het maar bij een eenmalige film. Dat blijft het leuk. En dat is het.

Sterke Verhalen was een stuk leuker dan ik verwacht had, Oké er zijn een paar dingen die wat minder zijn (het acteren van sommige acteurs), maar het is een leuke, frisse, film. Met sterke momenten.

Het wordt steeds triester: er wordt over vervolgen van The Expendables en Piranha 3D gesproken. En nog erger: er komt een remake van Footloose. Ze kunnen zelf echt niets meer verzinnen. Gelukkig zijn er nog filmhuizen.

The Sorcerer's Apprentice is een aardige film als je niks te doen hebt en als er verder weinig andere films draaien op dat moment. Het is allemaal nogal voorspelbaar, maar als je zonder al te hoge verwachtingen deze film bekijkt, zul je je wel vermaken. Vond trouwens het acteren van Jay Baruchel wel leuk, viel me destijds in Million Dollar Baby (speelde daar Danger als ik me niet vergis) ook al positief op.

En dan Inception. Sja wat moet je er van zeggen. Wát een film zeg Geweldig verhaal, steekt echt goed in elkaar. Je moet echter wel goed opletten, denk dat je snel de weg kwijt kunt raken. Verder is het visueel ook smullen, echt een film die je in de bioscoop moet zien (tenzij je thuis een gigascherm hebt...).

[Dit bericht is veranderd door Sigmund Freud (op 31 augustus 2010 13:30:24).]

Even een recap omdat ik dat altijd wel een mooie thread vond. Wat mij betreft is hij aan het verzuipen omdat veel reviewers ermee gekapt zijn en omdat mensen hier steeds meer rommel (hele interviews) beginnen te posten zodat je voor niets komt kijken wat er aan nieuws is bijgekomen.

Ik post hierbij wat korte reviews. Als er andere willen volgen: GRAAG!

Robin Hood ziet er mooi uit en heeft een indrukwekkende cast. Dit leek me dus een topper te worden maar halverwege de film voelde ik mij voor de zoveelste keer wegzinken in mijn eigen gedachten. Dat geeft voor mij ook direct aan wat er misloopt: de film komt niet tot leven en de personages spreken niet echt aan. Dat is jammer, want er is veel geld en tijd in deze remake gestoken, die dan ook een aantal prachtige scènes bevat. Maar al bij al is het Robin die tekortschiet en mij weemoedig deed terugdenken aan Kevin Costner. Wie had dat verwacht?

Alweer een remake: The A-Team. Alleen is deze wel erg grappig en erg goed. Ik zou het zonder meer de zomerhit van 2010 durven noemen. De plot trekt direct op gang met heerlijke introducties van de personages en blijft over de hele lijn boeien, ook al slaat het vaak helemaal nergens op. De humor houdt het geheel luchtig (erg belangrijk in een spierballen en ontploffingen-film) en doet vergeten dat niemand ooit een betere BA zal neerzetten dan Mr. T. Extra bonus voor de meestal suffe Jessica Biel die in deze film een totale b-o-m neerzet.

Geen remake maar recyclage: The Expendables. Ahnuld en Bruce komen nauwelijks op het scherm in deze Stallone-remix. Alles wat The A-Team goed deed: tempo, humor, overzicht, doet deze film verkeerd. Tot ongeveer halverwege is het uit te houden maar daarna zakt het in elkaar tot op het niveau van de laatste Rambo. Ik heb hier zeer weinig lol aan beleefd, een uitstekende Mickey Rourke ten spijt.

quote:
Drifter schreef:
Geen remake maar recyclage: The Expendables. Ahnuld en Bruce komen nauwelijks op het scherm in deze Stallone-remix. Alles wat The A-Team goed deed: tempo, humor, overzicht, doet deze film verkeerd. Tot ongeveer halverwege is het uit te houden maar daarna zakt het in elkaar tot op het niveau van de laatste Rambo. Ik heb hier zeer weinig lol aan beleefd, een uitstekende Mickey Rourke ten spijt.

Mijn god, deze bagger net voor de helft gekeken.
Ik kon het simpelweg niet meer aanzien, wat is dit slecht zeg.
Dialoog, verhaal, karakters, echt alles was fout/verkeerd. Wie weet onder invloed van heel veel drank en drugs is dit nog enigszins dragelijk, mits je je instelt op iets met diepgang van 'I Love Dries' en dus een zware voorkeur voor zeer foute cult hebt ontwikkeld.
Eigenlijk is het gewoon pervers.

[Dit bericht is veranderd door BoudStyle (op 13 september 2010 21:37:27).]

Brooklyn's Finest is alweer zo'n mozaiekverhaal met allerlei verhaallijnen die elkaar lange tijd weten te ontlopen maar uiteindelijk frontaal botsen. Toch mag je deze film niet over het hoofd zien. Raar genoeg is het mozaiekaspect hier niet goed uitgewerkt: het hindert meer dan dat het fascineert. Maar de drie verhaallijnen zelf en de sfeer zijn zeer dik in orde.

Drie politiemensen uit verschillende diensten worstelen allemaal met hun job en hun privéleven. De eerste is al zo lang undercover dat hij zich nauwelijks meer herinnert wie hij echt is. De tweede heeft geld nodig om zijn gezin te redden en als lid van een special ops team ziet hij de stapels drugsgeld elke dag liggen. De derde heeft er genoeg van en wil alleen nog op pensioen, maar wordt met een idealistische rookie gepartnerd.

Klinkt allemaal bekend? Zal best wel, maar dit is heel goed uitgewerkt. Kijk gewoon al een keer naar de cast: Ethan Hawke, Richard Gere en Don Cheadle in de hoofdrollen. Wesley Snipes, Vincent D'Onofrio en Ellen Barkin in slechts een paar van de bijrollen. Raar dat deze film destijds niet meer opviel, want voor mij was het een van de beste politiefilms van dit jaar.

[Dit bericht is veranderd door Drifter (op 19 september 2010 15:57:56).]