Ajax Forums » Supporterscontact » The Movie Topic [Deel 4]

quote:
Hendrix schreef:

(...)

Met uitzondering van een geruineerde hotelkamer in Fear and Loathing, gebeurt letterlijk geen van die dingen in de door jouw genoemde films.

Vond het zelf nergens lijken op Fear and Loathing. Die film is trouwens enkel te pruimen als je zelf stoned bent volgens mij.

Wat mij betreft valt The Hangover in de categorie van Dude where's my car. Enkel zijn ze hier een vent kwijt ipv een auto.
En ondanks dat ik vaak wel kan lachen om dit soort films heb ik, op een enkel glimlachje na, nergens het idee gehad naar een leuke film te kijken. Het was saai, voorspelbaar en irritant (vooral die Chinees).

quote:
Met uitzondering van een geruineerde hotelkamer in Fear and Loathing, gebeurt letterlijk geen van die dingen in de door jouw genoemde films.

Niet?

Swingers: een paar 30-ers die op een road-trip naar Las Vegas gaan en eentje van hen is een gefrustreerde gast die eigenlijk wat te netjes is.

Fear and Loathig: Wild dier op de hotelkamer (alligator, o.i.d.) na een avondje drank en drugsmisbruik. En dan zal ik de roadtrip in deze film maar buiten beschouwing laten.


Ik kan films noemen, maar als je werkelijk niet ziet wat een ongelovelijk afgezaagde situaties er voorbij kwamen in the Hangover, dan mag je blij zijn dat jij jij bent. Ik wordt namelijk doodziek van de voorspelbaarheid en banaalheid van dit soort films.

Maar dan heeft het ook geen zin om verder te discussieren in ieder geval.

En Ronnie D, zoals je misschien wel begrepen had, maak ik geen vergelijking tussen de films Fear and Loathing en Hangover, maar slechts tussen scenes uit deze films.

[Dit bericht is veranderd door Joeri (op 11 mei 2010 13:35:48).]

quote:
Joeri schreef:

(...)
Niet?

Swingers: een paar 30-ers die op een road-trip naar Las Vegas gaan en eentje van hen is een gefrustreerde gast die eigenlijk wat te netjes is.

Swingers is in essentie een drama. Een totaal andere film, buiten de overeenkomstige locatie. Maar ik neem niet aan dat jij iedere film die zich in Vegas afspeelt of die een roadtrip bevat bij voorbaat voorspelbaar vindt.

quote:
Fear and Loathig: Wild dier op de hotelkamer (alligator, o.i.d.) na een avondje drank en drugsmisbruik. En dan zal ik de roadtrip in deze film maar buiten beschouwing laten.

Fear and Loathing is de weergave van een grote bad trip, waarbij de hoofdpersoon zich een orgie-achtige situatie met allerlei reptielachtige figuren in de lobby inbeeldt.

Dat is wel wat anders dan een echte tijger in een echte badkamer, als gevolg van een echte roof van de echte Mike Tyson (deze casting alleen al is briljant, naar mijn bescheiden mening).

quote:
Ik kan films noemen, maar als je werkelijk niet ziet wat een ongelovelijk afgezaagde situaties er voorbij kwamen in the Hangover, dan mag je blij zijn dat jij jij bent.

Maak je geen zorgen, dat ben ik sowieso wel.

quote:

Ik wordt namelijk doodziek van de voorspelbaarheid en banaalheid van dit soort films.

Ik word dan weer erg moedeloos van mensen die the Hangover daadwerkelijk op één lijn stellen met pulp als "Dude, Where's My Car?". Dan heb je toch wel een bijzonder weinig fijnbesnaard gevoel voor humor, sorry.

quote:

Maar dan heeft het ook geen zin om verder te discussieren in ieder geval.

Dat denk ik ook. Zoals gezegd, smaken verschillen.

quote:
Drifter schreef:

Anvil is een documentaire over een metalgroep die ooit op de wereldtop af leek te stevenen, maar halverwege in de Canadese klei bleef steken. 30 jaar later klinkt de muziek belegen en zijn de muzikanten oude kerels geworden. Maar het jeugdig enthousiasme, de bevlieging en de idealen zijn gebleven. Anvil bevat een paar hilarische Spinal Tap scènes, maar weet echt te boeien door de echtheid van de hoofdpersonages. Titaantjes.

Prachtig, werkelijk prachtig geregisseerd.

quote:
Swingers is in essentie een drama. Een totaal andere film, buiten de overeenkomstige locatie. Maar ik neem niet aan dat jij iedere film die zich in Vegas afspeelt of die een roadtrip bevat bij voorbaat voorspelbaar vindt.

Nee, maar dan vraag ik je vriendelijk om te lezen, dan kunnen we de discussie afsluiten.
1. Ik vergelijk zoals gezegd niet de films, maar fragmenten uit de films.
2. Ik noem duidelijk het feit dat het gaat om 30-ers in een roadtrip naar Las Vegas, inclusief de nette jongen. Dat zo'n soort ideale schoonzoon-type dan als plan heeft om eens los te gaan (en dit vervolgens uitloopt op een fiasco) en beide films dus op dat gebied erg overeenkomstig zijn, leek mij voor zichzelf spreken. Schijnbaar had dit dus nog uitleg nodig.

quote:
Fear and Loathing is de weergave van een grote bad trip, waarbij de hoofdpersoon zich een orgie-achtige situatie met allerlei reptielachtige figuren in de lobby inbeeldt.

Dat is wel wat anders dan een echte tijger in een echte badkamer, als gevolg van een echte roof van de echte Mike Tyson (deze casting alleen al is briljant, naar mijn bescheiden mening).

Neemt niet weg dat de overeenkomsten nog steeds duidelijk zijn. Drank + drugs = een geruineerde, peperdure hotelkamer met wilde dieren.

quote:

Ik word dan weer erg moedeloos van mensen die the Hangover daadwerkelijk op één lijn stellen met pulp als "Dude, Where's My Car?". Dan heb je toch wel een bijzonder weinig fijnbesnaard gevoel voor humor, sorry.

Geen punt, aangezien dit mijn opmerking niet was.

Voor alle duidelijk, ik noem een paar films die mij zo gauw te binnen schieten. Er zullen echter nog tientallen titels te vinden zijn waarin genoemde cliche's voorkomen. Maar misschien is de Hangover wel een briliant uitgevoerde, hilarische aaneenschakeling van over-the-top komedie en opzettelijke cliche's. Ik zag het het hilarische er alleen niet in terug.

quote:
Joeri schreef:

Nee, maar dan vraag ik je vriendelijk om te lezen, dan kunnen we de discussie afsluiten.
1. Ik vergelijk zoals gezegd niet de films, maar fragmenten uit de films.
2. Ik noem duidelijk het feit dat het gaat om 30-ers in een roadtrip naar Las Vegas, inclusief de nette jongen. Dat zo'n soort ideale schoonzoon-type dan als plan heeft om eens los te gaan (en dit vervolgens uitloopt op een fiasco) en beide films dus op dat gebied erg overeenkomstig zijn, leek mij voor zichzelf spreken. Schijnbaar had dit dus nog uitleg nodig.

Dan vraag ik jou op mijn beurt vriendelijk om de film nog eens goed terug te kijken. "Losgaan" is namelijk helemaal niet de intentie van het karakter "Stu" (ik neem aan dat je aan hem refereert met het ideale schoonzoon-type) aan het begin van de film. Wat het in mijn ogen zo grappig maakt is dat hij de desastreuze gebeurtenissen gedurende drie kwart van de film tevergeefs probeert tegen te houden, maar uiteindelijk door diezelfde gebeurtenissen inziet dat hij zich juist uit zijn dagelijkse keurslijf moet losrukken.

Daar waar het "nette jongen"-karakter in Swingers "Mike" een zeikerige, depressieve, aan zelfmedelijden lijdende loser is die niets dan irritatie opwekt.

Dat geeft niet, zoals gezegd, het zijn ook twee totaal verschillende films. Swingers is een soort van verlaat coming-of-age drama in de stijl van Sideways, daar waar the Hangover veel minder pretentieus is en meer als een moderne slapstick met een zwart randje gezien moet worden.

quote:

Neemt niet weg dat de overeenkomsten nog steeds duidelijk zijn. Drank + drugs = een geruineerde, peperdure hotelkamer met wilde dieren.

Niet dat dit soort details er toe doen voor mijn argument, maar ten eerste is de hotelkamer niet "peperduur" in Fear and Loathing, en ten tweede vindt eerdergenoemde scene niet in die hotelkamer plaats maar in de lobby.

quote:
Geen punt, aangezien dit mijn opmerking niet was.

Klopt, maar jij wekt wel de indruk dat deze film al tientallen malen in een ander jasje is gemaakt. En daar ben ik het niet mee eens.

quote:
Voor alle duidelijk, ik noem een paar films die mij zo gauw te binnen schieten. Er zullen echter nog tientallen titels te vinden zijn waarin genoemde cliche's voorkomen. Maar misschien is de Hangover wel een briliant uitgevoerde, hilarische aaneenschakeling van over-the-top komedie en opzettelijke cliche's. Ik zag het het hilarische er alleen niet in terug.

Mijn probleem met je kritiek is eigenlijk het selectieve karakter ervan. Ja, ik kan uiteraard ook nog wel tientallen films bedenken die zich óf in Vegas afspelen, óf roadmovies zijn, óf drank en drugs bevatten. Maar wat heeft zo'n constatering voor nut? Dat soort uit hun verbande gerukte overeenkomsten zeggen helemaal niets over het verhaal, de grappen en de kwaliteit van de algehele film.

Volgens jouw redenatie zou je ook kunnen zeggen dat Schindler's List of Platoon slechte films zijn, om maar eens een ander genre te pakken. Immers, ik ken nog wel tientallen films die zich afspelen in Polen tijdens WOII of Vietnam, met Duitsers of Amerikaanse soldaten in de hoofdrol. Maar dat betekent allerminst dat het slechte films zijn.

[Dit bericht is veranderd door Hendrix (op 11 mei 2010 19:40:48).]

Je kunt mij moeilijk van selectief gedrag gaan beschuldigen als jou kritiek op mijn beargumentering bestaat uit het selectief tonen en weglaten van delen ervan.

Om maar eens een concreet voorbeeld te noemen: ik constateer niet dat Swingers en Hangover in Las Vegas afspelen, zoals jij beschrijft. Ik constateer dat er in beide films een nette, type-schoonzoon in meespeelt die, tegen de eigen zin, meegesleurt wordt in een roadtrip naar Las Vegas en daar wordt meezogen in het uitgaansgedrag van zijn lossere, coole vriend. De intentie van de scenes mag in beide films dan anders zijn, ik constateer toch echt om hetzelfde idee gaat. Dat jij het karakter Mike in Swingers daarnaast een zeurderig mannetje vind, tja, dat is aan jou. Wat mij betreft toont dit alleen een nieuwe gelijkenis, maar dat terzijde.

En jouw laatste redenatie volg ik niet. We hebben het hier over het genre "komedie", dat het toch vooral moet hebben van vernieuwende ideeen (lees: grappen). Grappen die je al eerder hebt gezien of gehoord verliezen over het algemeen hun hilariteit. Ondanks jou schijnbaar mindere gevoeligheid hiervoor, zul je dat misschien wel eens hebben gemerkt.

[Dit bericht is veranderd door Joeri (op 11 mei 2010 20:06:51).]

quote:
Joeri schreef:

Je kunt mij moeilijk van selectief gedrag gaan beschuldigen als jou kritiek op mijn beargumentering bestaat uit het selectief tonen en weglaten van delen ervan.

Om maar eens een concreet voorbeeld te noemen: ik constateer niet dat Swingers en Hangover in Las Vegas afspelen, zoals jij beschrijft.

Jij schreef letterlijk dit:

quote:

2. Ik noem duidelijk het feit dat het gaat om 30-ers in een roadtrip naar Las Vegas, inclusief de nette jongen. Dat zo'n soort ideale schoonzoon-type dan als plan heeft om eens los te gaan (en dit vervolgens uitloopt op een fiasco) en beide films dus op dat gebied erg overeenkomstig zijn, leek mij voor zichzelf spreken.

quote:
Ik constateer dat er in beide films een nette, type-schoonzoon in meespeelt die, tegen de eigen zin, meegesleurt wordt in een roadtrip naar Las Vegas en daar wordt meezogen in het uitgaansgedrag van zijn lossere, coole vriend. De intentie van de scenes mag in beide films dan anders zijn, ik constateer toch echt om hetzelfde idee gaat.

Hoe kan het idee hetzelfde zijn als de intentie én de uitkomst anders zijn?

quote:
Dat jij het karakter Mike in Swingers daarnaast een zeurderig mannetje vind, tja, dat is aan jou. Wat mij betreft toont dit alleen een nieuwe gelijkenis, maar dat terzijde.

Ja dat is ook smaak.

quote:

En jouw laatste redenatie volg ik niet. We hebben het hier over het genre "komedie", dat het toch vooral moet hebben van vernieuwende ideeen (lees: grappen). Grappen die je al eerder hebt gezien of gehoord verliezen over het algemeen hun hilariteit. Ondanks jou schijnbaar mindere gevoeligheid hiervoor, zul je dat misschien wel eens hebben gemerkt.

Als jij mij één grap kunt vertellen uit the Hangover die al eerder is verteld of gezien dan geef ik je gelijk. Ik schaar vage, incorrecte referenties naar alligators in hotelkamers en grofweg overeenkomende karaktertypes hier uiteraard niet onder.

[Dit bericht is veranderd door Hendrix (op 11 mei 2010 20:23:32).]

Ik vond The Hangover ook een geniale film. Natuurlijk komen in elke film 'herkauwde' dingen voor, maar ik vind jusit dat The Hangover veel originele elementen bevatte. Al met al valt de film wat mij betreft in de topcategorie in het genre komedie.

Haha. Je negeert inhoudelijk hele alinea's en je noemt mij selectief.

Al dan niet moedwillig meegaan naar Las Vegas en aldaar flink feesten, maakt geen verschil voor de vergelijking. Integendeel. Wel leuk dat je het gehele punt op deze manier kunt ontwijken.

Een grap uit Hangover die al eerder gezien is en dan geef je me gelijk?
Friends: Ross en Rachel blijken getrouwd in Vegas na een avondje flink te hebben gezopen.

http://www.youtube.com/watch?v=DtHTiiny9u4

quote:
Joeri schreef:

Haha. Je negeert inhoudelijk hele alinea's en je noemt mij selectief.

Al dan niet moedwillig meegaan naar Las Vegas en aldaar flink feesten, maakt geen verschil voor de vergelijking. Integendeel. Wel leuk dat je het gehele punt op deze manier kunt ontwijken.

Waar heb je het over, wat negeer ik? Ik quote letterlijk je hele reactie?

quote:

Een grap uit Hangover die al eerder gezien is en dan geef je me gelijk?
Friends: Ross en Rachel blijken getrouwd in Vegas na een avondje flink te hebben gezopen.

http://www.youtube.com/watch?v=DtHTiiny9u4

Tja, als jij denkt dat een situatieschets een grap moet voorstellen, dan verklaart dat wellicht waarom je de hele film niet op waarde schat.

quote:
Waar heb je het over, wat negeer ik? Ik quote letterlijk je hele reactie?

Weer ben je selectief. Ik zeg toch duidelijk: "Je negeert inhoudelijk hele alinea's". Zo is er voor wat betreft discussieren geen beginnen aan.

quote:
Tja, als jij denkt dat een situatieschets een grap moet voorstellen, dan verklaart dat wellicht waarom je de hele film niet op waarde schat.

Oh, haha, en ik maar denken dat het een grap was. Het was natuurlijk een bloedserieuze situatie waar geen enkele geestigheid in bedoeld was.

De voorspelbaarheid (en tot op zekere hoogte originaliteit) van een (komedie-)film hangt natuurlijk niet puur af van de vraag of de grappen al eens eerder voorbij gekomen zijn. Vrijwel geen enkele grap is 100% origineel, maar daar gaat het ook helemaal niet om. Humor draait om context en (onlogische) verbanden leggen (of juist verbreken) met die context.

Voor een komedie is het van groot belang dat er, naast de grappen, een verhaal is dat de moeite van het kijken waard is. Anders kan ik net zo goed op Youtube een compilatie van de grappen opzoeken, en dan lach ik net zo hard. Een goede komedie valt of staat dus bij de context van het complete werk, en in een ideale situatie versterken grappen elkaar.

In een komedie kun je dat effect (de kijker vasthouden tot de laatste minuut) middels drie stijlfiguren bereiken. Ten eerste kun je een 'mysterie' in de film verwerken, een vraag waarop we het antwoord pas aan het eind krijgen. "The Hangover" doet dit op twee manieren. Ten eerste willen we weten waar de vermiste gast is, ten tweede vragen we ons kleinere dingen zoals de getrokken tand e.d. af. Van vitaal belang bij zo'n 'mysterie' is dat je de uitkomst niet van tevoren kunt raden, want dan verdwijnt de interesse. Bij "The Hangover" wist ik vanaf minuut 5 waar die gast zich bevond, niet in de laatste plaats omdat het de enige plek is die ze voor aanvang van de avond gezamenlijk bezoeken. Erg voorspelbaar, al verschilt dat per persoon. Ook het feit dat ie z'n eigen tand had getrokken lag wel erg voor de hand, dus voor mij was er eigenlijk constant weinig reden om verder te kijken.

De tweede manier om kijkers vast te houden is het verwerken van running gags. Grappen die telkens in de film terugkomen, en als het goed is elke keer net iets leuker worden. De enige running gag in "The Hangover" is de nette schoonzoon die iedereen wil overtuigen dat ie een goede tandarts is (of iets in die sfeer). Ik vond het te weinig en te flauw, en ook wel erg voor de hand liggend. Geen enkele keer om kunnen lachen.

Derde stijlfiguur is een duidelijk doel stellen voor de hoofdfiguren en - en dit is van vitaal belang - ervoor zorgen dat die hoofdfiguren ons kunnen interesseren. In een komedie is dat vaak moeilijk, aangezien je zit te kijken om te lachen en niet om karakters tot je te nemen. "The Hangover" doet daar dan ook weinig tot geen moeite voor - wat begrijpelijk en terecht is - maar de hele raamvertelling over het al dan niet halen van de bruiloft is dientengevolge volstrekt overbodig, niet boeiend, en al helemaal niet grappig.

Wat dan overblijft is het oppervlakkige niveau van de grap op zichzelf, de momentjes. Zoals ik al eerder zei, dan kijk ik later wel gewoon de Youtube-compilatie, dan heb ik alle grappen ook. Er is bij "The Hangover" totaal geen reden om de film te kijken, omdat het kijken van de film niets toevoegt aan het humorgehalte van de grappen die gemaakt worden. En dat noemen we dan modulaire komedie: weinig samenhang, context versterkt niet.

Nee, "The Hangover" was één van de mindere komedies van 2009. Ik verwijs de liefhebbers liever door naar "In The Loop", een Britse komedie, wat mij betreft wél het hoogtepunt van 2009.

quote:
Joeri schreef:

Weer ben je selectief. Ik zeg toch duidelijk: "Je negeert inhoudelijk hele alinea's". Zo is er voor wat betreft discussieren geen beginnen aan.

Heb ik je een nieuw woordje geleerd ofzo? Goed dan, ik zal het helemaal voor je uitkauwen. Waar negeer ik inhoudelijk hele alinea's?

quote:
Oh, haha, en ik maar denken dat het een grap was. Het was natuurlijk een bloedserieuze situatie waar geen enkele geestigheid in bedoeld was.

Ik leg het even voor je uit. In the Hangover is het feit op zichzelf dat Stu in een dronken bui met iemand getrouwd is niet de grap, maar slechts de set-up. Grappen die hieruit voortkomen zijn bijvoorbeeld het feit dat hij een compleet verliefde stripper net de ring die hij van zijn grootmoeder, die Auschwitz overleefd heeft, en die hij beloofd heeft aan zijn verloofde, gegeven heeft. Of de belachelijke fotoserie van de ceremonie van de avond daarvoor. Of het feit dat hij een complete set mokken en t-shirts van het huwelijk besteld heeft. Dát zijn de grappen.

Voor wat betreft Friends, het zou best kunnen dat zij in die serie het gesloten huwelijk op zichzelf als een grap hebben bedoeld. Maar die serie is dan ook niet voor niets maar zeer zelden in een tigtal seizoenen écht grappig geweest.

[Dit bericht is veranderd door Hendrix (op 11 mei 2010 22:36:28).]

quote:
Sevic schreef:

De voorspelbaarheid (en tot op zekere hoogte originaliteit) van een (komedie-)film hangt natuurlijk niet puur af van de vraag of de grappen al eens eerder voorbij gekomen zijn. Vrijwel geen enkele grap is 100% origineel, maar daar gaat het ook helemaal niet om. Humor draait om context en (onlogische) verbanden leggen (of juist verbreken) met die context.

Voor een komedie is het van groot belang dat er, naast de grappen, een verhaal is dat de moeite van het kijken waard is. Anders kan ik net zo goed op Youtube een compilatie van de grappen opzoeken, en dan lach ik net zo hard. Een goede komedie valt of staat dus bij de context van het complete werk, en in een ideale situatie versterken grappen elkaar.

In een komedie kun je dat effect (de kijker vasthouden tot de laatste minuut) middels drie stijlfiguren bereiken. Ten eerste kun je een 'mysterie' in de film verwerken, een vraag waarop we het antwoord pas aan het eind krijgen. "The Hangover" doet dit op twee manieren. Ten eerste willen we weten waar de vermiste gast is, ten tweede vragen we ons kleinere dingen zoals de getrokken tand e.d. af. Van vitaal belang bij zo'n 'mysterie' is dat je de uitkomst niet van tevoren kunt raden, want dan verdwijnt de interesse. Bij "The Hangover" wist ik vanaf minuut 5 waar die gast zich bevond, niet in de laatste plaats omdat het de enige plek is die ze voor aanvang van de avond gezamenlijk bezoeken. Erg voorspelbaar, al verschilt dat per persoon. Ook het feit dat ie z'n eigen tand had getrokken lag wel erg voor de hand, dus voor mij was er eigenlijk constant weinig reden om verder te kijken.

De tweede manier om kijkers vast te houden is het verwerken van running gags. Grappen die telkens in de film terugkomen, en als het goed is elke keer net iets leuker worden. De enige running gag in "The Hangover" is de nette schoonzoon die iedereen wil overtuigen dat ie een goede tandarts is (of iets in die sfeer). Ik vond het te weinig en te flauw, en ook wel erg voor de hand liggend. Geen enkele keer om kunnen lachen.

Derde stijlfiguur is een duidelijk doel stellen voor de hoofdfiguren en - en dit is van vitaal belang - ervoor zorgen dat die hoofdfiguren ons kunnen interesseren. In een komedie is dat vaak moeilijk, aangezien je zit te kijken om te lachen en niet om karakters tot je te nemen. "The Hangover" doet daar dan ook weinig tot geen moeite voor - wat begrijpelijk en terecht is - maar de hele raamvertelling over het al dan niet halen van de bruiloft is dientengevolge volstrekt overbodig, niet boeiend, en al helemaal niet grappig.

Wat dan overblijft is het oppervlakkige niveau van de grap op zichzelf, de momentjes. Zoals ik al eerder zei, dan kijk ik later wel gewoon de Youtube-compilatie, dan heb ik alle grappen ook. Er is bij "The Hangover" totaal geen reden om de film te kijken, omdat het kijken van de film niets toevoegt aan het humorgehalte van de grappen die gemaakt worden. En dat noemen we dan modulaire komedie: weinig samenhang, context versterkt niet.

Nee, "The Hangover" was één van de mindere komedies van 2009. Ik verwijs de liefhebbers liever door naar "In The Loop", een Britse komedie, wat mij betreft wél het hoogtepunt van 2009.

Ik kijk dit soort komedies dan ook niet voor de karakterontwikkeling of vanwege de cliffhangers. Het gaat mijns inziens júist om de onafhankelijke grappen en punchlines. Dat mag in in filmschool-termen dan modulair zijn, ik vond the Hangover vele malen vermakelijker dan jouw suggestie, welke ik vooral als een pretentieus maatschappelijk commentaar heb ervaren.

quote:
Heb ik je een nieuw woordje geleerd ofzo? Goed dan, ik zal het helemaal voor je uitkauwen. Waar negeer ik inhoudelijk hele alinea's?

Je hebt het over uitkauwen en ondertussen vraag je me exact te tonen waar je alinea's compleet negeert? Lees even de pagina erop na of laten we dit punt anders gewoon lekker negeren. Wat jij?

quote:
Ik leg het even voor je uit. In the Hangover is het feit op zichzelf dat Stu in een dronken bui met iemand getrouwd is niet de grap, maar slechts de set-up. Grappen die hieruit voortkomen zijn bijvoorbeeld het feit dat hij een compleet verliefde stripper net de ring die hij van zijn grootmoeder, die Auschwitz overleefd heeft, en die hij beloofd heeft aan zijn verloofde, gegeven heeft. Of de belachelijke fotoserie van de ceremonie van de avond daarvoor. Of het feit dat hij een complete set mokken en t-shirts van het huwelijk besteld heeft. Dát zijn de grappen.

Voor wat betreft Friends, het zou best kunnen dat zij in die serie het gesloten huwelijk op zichzelf als een grap hebben bedoeld. Maar die serie is dan ook niet voor niets maar zeer zelden in een tigtal seizoenen écht grappig geweest.

In de trailer geven ze het een mooie vermelding inclusief, met wat knip-en-plak werk, een koffie-uitsproeiende Stu. Maar als jij het een non-humoristische set-up wil noemen, prima. Wel een afgezaagde set-up in ieder geval.

quote:
Joeri schreef:

Je hebt het over uitkauwen en ondertussen vraag je me exact te tonen waar je alinea's compleet negeert? Lees even de pagina erop na of laten we dit punt anders gewoon lekker negeren. Wat jij?

Nee, dít is lekker discussieren. Jij beschuldigt mij ten onrechte van iets, vervolgens vraag ik jou mij de reden voor die beschuldiging aan te tonen (omdat ik oprecht niet weet waar je het over hebt), en dan zeg jij dat ik de beschuldiging bij nader inzien maar moet negeren.

quote:
In de trailer geven ze het een mooie vermelding inclusief, met wat knip-en-plak werk, een koffie-uitsproeiende Stu. Maar als jij het een non-humoristische set-up wil noemen, prima. Wel een afgezaagde set-up in ieder geval.

Nou zo vergezocht is dat niet. Immers, er is objectief weinig grappigs aan een in dronkenschap gesloten huwelijk toch? Het is wat daaruit volgt wat de situatie grappig maakt, mijns inziens. Een trailer is slechts representatief voor een film in zoverre dat het een korte samenvatting van de verhaallijn moet geven.

[Dit bericht is veranderd door Hendrix (op 11 mei 2010 23:07:07).]

Zo oprecht kwam het op mij in eerste instantie niet over. Maar hier nog eenmaal.

Je quote mij en geeft aan dat er verschil in zit. That's it. Feitelijk het enige verschil is of het personage in beide films al dan niet moedwillig naar Las Vegas gaat. Voor het gemak negeer je daarbij het punt wat ik maak. Het punt nog eenmaal:

quote:
Ik constateer dat er in beide films een nette, type-schoonzoon in meespeelt die, tegen de eigen zin, meegesleurt wordt in een roadtrip naar Las Vegas en daar wordt meezogen in het uitgaansgedrag van zijn lossere, coole vriend. De intentie van de scenes mag in beide films dan anders zijn, ik constateer toch echt om hetzelfde idee gaat.

Voor wat betreft je mening of het trouw-idee het grappig was of niet; Schijnbaar was het dus wel grappig genoeg voor EN het Friends publiek (half VS) en de makers van de trailer. Vraag het mij in ieder geval niet, ik vond het ronduit kut. Maar dat was je vast wel duidelijk.

quote:
Joeri schreef:

Zo oprecht kwam het op mij in eerste instantie niet over. Maar hier nog eenmaal.

Je quote mij en geeft aan dat er verschil in zit. That's it. Feitelijk het enige verschil is of het personage in beide films al dan niet moedwillig naar Las Vegas gaat. Voor het gemak negeer je daarbij het punt wat ik maak. Het punt nog eenmaal:

quote:
Ik constateer dat er in beide films een nette, type-schoonzoon in meespeelt die, tegen de eigen zin, meegesleurt wordt in een roadtrip naar Las Vegas en daar wordt meezogen in het uitgaansgedrag van zijn lossere, coole vriend. De intentie van de scenes mag in beide films dan anders zijn, ik constateer toch echt om hetzelfde idee gaat.

Waarop ik reageerde door te zeggen dat het idee nooit hetzelfde kan zijn als én de intentie én de uitkomst anders zijn. Lijkt me toch echt een inhoudelijke reactie.

quote:
Voor wat betreft je mening of het trouw-idee het grappig was of niet; Schijnbaar was het dus wel grappig genoeg voor EN het Friends publiek (half VS) en de makers van de trailer. Vraag het mij in ieder geval niet, ik vond het ronduit kut. Maar dat was je vast wel duidelijk.

De discussie wordt wel erg detaillistisch, en ik denk niet dat we er uit gaan komen. Laten we het er maar op houden (dit keer dan echt) dat smaken verschillen.

quote:
Sevic schreef:

De voorspelbaarheid (en tot op zekere hoogte originaliteit) van een (komedie-)film hangt natuurlijk niet puur af van de vraag of de grappen al eens eerder voorbij gekomen zijn. Vrijwel geen enkele grap is 100% origineel, maar daar gaat het ook helemaal niet om. Humor draait om context en (onlogische) verbanden leggen (of juist verbreken) met die context.

Voor een komedie is het van groot belang dat er, naast de grappen, een verhaal is dat de moeite van het kijken waard is. Anders kan ik net zo goed op Youtube een compilatie van de grappen opzoeken, en dan lach ik net zo hard. Een goede komedie valt of staat dus bij de context van het complete werk, en in een ideale situatie versterken grappen elkaar.

In een komedie kun je dat effect (de kijker vasthouden tot de laatste minuut) middels drie stijlfiguren bereiken. Ten eerste kun je een 'mysterie' in de film verwerken, een vraag waarop we het antwoord pas aan het eind krijgen. "The Hangover" doet dit op twee manieren. Ten eerste willen we weten waar de vermiste gast is, ten tweede vragen we ons kleinere dingen zoals de getrokken tand e.d. af. Van vitaal belang bij zo'n 'mysterie' is dat je de uitkomst niet van tevoren kunt raden, want dan verdwijnt de interesse. Bij "The Hangover" wist ik vanaf minuut 5 waar die gast zich bevond, niet in de laatste plaats omdat het de enige plek is die ze voor aanvang van de avond gezamenlijk bezoeken. Erg voorspelbaar, al verschilt dat per persoon. Ook het feit dat ie z'n eigen tand had getrokken lag wel erg voor de hand, dus voor mij was er eigenlijk constant weinig reden om verder te kijken.

De tweede manier om kijkers vast te houden is het verwerken van running gags. Grappen die telkens in de film terugkomen, en als het goed is elke keer net iets leuker worden. De enige running gag in "The Hangover" is de nette schoonzoon die iedereen wil overtuigen dat ie een goede tandarts is (of iets in die sfeer). Ik vond het te weinig en te flauw, en ook wel erg voor de hand liggend. Geen enkele keer om kunnen lachen.

Derde stijlfiguur is een duidelijk doel stellen voor de hoofdfiguren en - en dit is van vitaal belang - ervoor zorgen dat die hoofdfiguren ons kunnen interesseren. In een komedie is dat vaak moeilijk, aangezien je zit te kijken om te lachen en niet om karakters tot je te nemen. "The Hangover" doet daar dan ook weinig tot geen moeite voor - wat begrijpelijk en terecht is - maar de hele raamvertelling over het al dan niet halen van de bruiloft is dientengevolge volstrekt overbodig, niet boeiend, en al helemaal niet grappig.

Wat dan overblijft is het oppervlakkige niveau van de grap op zichzelf, de momentjes. Zoals ik al eerder zei, dan kijk ik later wel gewoon de Youtube-compilatie, dan heb ik alle grappen ook. Er is bij "The Hangover" totaal geen reden om de film te kijken, omdat het kijken van de film niets toevoegt aan het humorgehalte van de grappen die gemaakt worden. En dat noemen we dan modulaire komedie: weinig samenhang, context versterkt niet.

Nee, "The Hangover" was één van de mindere komedies van 2009. Ik verwijs de liefhebbers liever door naar "In The Loop", een Britse komedie, wat mij betreft wél het hoogtepunt van 2009.

Het leuke van The Hangover is dat je weet dat de grappen gaan komen, maar ze toch leuk zijn. Bij elke serie op tv met een dader/grap, zie je deze al van kilometers aankomen, en is er dus geen ruk meer aan. Het goede van The Hangover is dat ondanks dit, de hele zaal toch dubbelligt. Voor mij de beste film van 2009, verder vooral veel mindere films gezien

-Inglorious Bastards: veel meer van verwacht, boeide me vrij weinig
-Harry Potter 6, slechte film, begon pas goed te worden toen hij het einde naderde
-2012: aardige special effects maar verder totaal afgezaagd na "The Day After Tomorrow",
-Angels En Demons: heeft die regisseur het boek uberhaupt gelezen?
-G-force: Grappen waren totaal niet leuk.

Leuk waren dan weer wel:

-The Final Destination
-Avatar (min of meer, dankzij de spectaculaire 3D effecten, verhaal minder)
-Up

quote:
Hendrix schreef:

(...)

De discussie wordt wel erg detaillistisch, en ik denk niet dat we er uit gaan komen. Laten we het er maar op houden (dit keer dan echt) dat smaken verschillen.

Lijkt me verstandig. Het probleem zit 'm waarschijnlijk in wat voor films je gewend bent te kijken en, in dit genre, welke humor je het best kunt waarderen. Los van het feit of het cliche's bevat, luistert humor nogal nauw. Zelf kan ik de humor in films als The Imaginarium of Doctor Parnassus weer erg waarderen. En eigenlijk worden daar niet eens zoveel concrete grappen gemaakt. Het gaat dan meer om een suggestie die wordt gewekt, een subtiele gelaatsuitdrukking of de absurditeit van een situatie. Het is het verschil tussen hap-slik-weg of zwaarder verteerbaar. Het is maar waar je van houdt.

[Dit bericht is veranderd door Joeri (op 12 mei 2010 12:32:25).]

Als je niet kan lachen om The Hangover kun je echt nergens om lachen, dan heb je gewoon geen humor.
Beste comedy van de laatste paar jaar.

quote:
THC-Ajax schreef:

Als je niet kan lachen om The Hangover kun je echt nergens om lachen, dan heb je gewoon geen humor.
Beste comedy van de laatste paar jaar.

Vind ik ook. Heb hem al een stuk of 4 keer gezien.

Ik zou ook niet weten waarom iets al dan niet grappig is als het ooit al eens in andere films op een soortgelijke manier is gedaan. Gezien de enorme hoeveelheid films die er zijn lijkt me dit vrijwel onontkoombaar. Ook ik heb erg genoten van The Hangover, wellicht dat dit anders was geweest als ik Swingers wel eens gezien had,

Omdat het ten koste gaat van de verassing en dus wat voorspelbaar wordt. En geloof me, het is niet altijd onontkoombaar, alleen lijkt men in Hollywood altijd voor de gemakkelijke weg te kiezen. Om dezelfde reden worden er daar zoveel vervolgen op succesvolle films gemaakt, het biedt (in bepaalde mate) een garantie op succes. Bij iets vernieuwend moet dat nog blijken en sowieso is de doelgroep dan kleiner. En van kleine doelgroepen houden ze daar niet.

Iets vernieuwends van de laatste maanden vind ik zoals gezegd The Imaginarium of doctor Parnassus (regisseur van de Monte Python films).