Ajax Forums » Supporterscontact » The Movie Topic [Deel 4]

Heb de laatste tijd wat films gekeken:

Defiance
Een waar gebeurt verhaal over een groep joodse mensen die zich verzetten tegen de Duitse bezetting vanuit een bos in Wit Rusland, met in de hoofdrol de acteur van James Bond.

Prima film, goed acteerwerk, alleen weer zo'n film waarvan we er al 1000 hebben gezien.

7.

Gran Torino


Film waarin Clint Eastwood als oude man de show steelt wanneer hij een Aziatisch gezin naast zicht krijgt te wonen. Veel onbegrip maar uiteindelijk vind hij vrede en word hij bevriend met zijn Aziatische buurjongen. Film met comische stukken, lekker grof soms maar wel vermakelijk. Vooral het einde is wel verrasend.

6.

Cass

Film over het leven van Westham United topboy Cass Pannent. Beetje een film zoals er al 10 van zijn gemaakt. Heb het nu wel beetje mee gehad met dit soort films, niet echt vernieuwend.

6.

The Boondock Saints

Een film over Ierse broeders die een cult status verkrijgen doordat ze criminelen vermoorden. Tijdens de moorden zeggen ze:

And shepherds we shall be,
For Thee, my Lord, for Thee.
Power hath descended forth from Thy hand,
That our feet may swiftly carry out Thy command.
So we shall flow a river forth to Thee
And teeming with souls shall it ever be.
In nomine Patris et Filii et Spiritus Sancti.

http://www.youtube.com/watch?v=uaGrYLDSNZ0&feature=related

Voor dit soort dingen ben ik wel gevoelig.

een 7.5 voor deze film!

Lakeview Terrace

Samuel L. Jackson speelt een agent die nieuwe buren krijgt. Echter deze buren zit hij niet op te wachten. Hij haalt alles uit de kast om het leven van zijn nieuwe buren te verzieken, met ernstige gevolgen op het einde.

Leuke film, met een goede vertolking van Samuel L. Jackson als harde agent van de oude stempel. Verrasend einde.

7.

Wanted

Van de een op andere dag word je van kantoor pik een keiharde hitman. Dit gebeurt Wesley (James McAvoy). Hij heeft de gave van zijn vader en is uitverkorene om bij een selecte groep moordenaars te horen die via het lot personen moeten uitschakelen. Een van zijn opgavens is zijn vader uit te schakelen.

Een film vol aktie en spannende momenten met een afloop van bedrog en verraad. Angelina Jolie speelt ook mee in deze film. Een aanrader voor liefhebber van aktiefilms.

7.

Die Angelina Jolie speelde haar rol echt heel goed in Wanted vind je niet Madness?

Ik vond de film echt heel leuk. Normaliter ben ik geen persoon voor aktie films, maar ik liet me overhalen door me vriendin om deze film enkele maanden geleden in de bioscoop te bekijken. Wat ik zag waren prachtige effecten. Een soort The Matrix.

quote:
AFCA 428 schreef:

Die Angelina Jolie speelde haar rol echt heel goed in Wanted vind je niet Madness?

Ik vond de film echt heel leuk. Normaliter ben ik geen persoon voor aktie films, maar ik liet me overhalen door me vriendin om deze film enkele maanden geleden in de bioscoop te bekijken. Wat ik zag waren prachtige effecten. Een soort The Matrix.

I.d.d. ik hou ook niet van dit soort films, maar heeft me positief verrast! Best leuke verhaallijn en veel aktie. Al met al een prima film en aanrader voor de liefhebber van de snellere aktiefilms met veel schieten.

Maarja het is sowiezo een genot om naar Agelina Jolie te kijken, alleen al vanwege het uiterlijk

[Dit bericht is veranderd door Madness (op 23 januari 2009 17:25:41).]

Mijn verwachtingen, ook al heb ik er een paar (Slumdog M., Benjamin Button) nog niet gezien. :

quote:
Sven schreef:

De Oscar-nominaties zijn binnen:

Best Actor
Milk: Sean Penn
The Wrestler: Mickey Rourke

Best Supporting Actor:
Doubt: Philip Seymour Hoffman
The Dark Knight: Heath Ledger

Best Actress
Changeling: Angelina Jolie
The Reader: Kate Winslet

Best Supporting Actress
Doubt: Amy Adams
The Wrestler: Marisa Tomei

Best Animated Feature
WALL-E

Best Art Direction
Changeling
The Dark Knight

Cinematography:
The Dark Knight
Slumdog Millionaire

Costume Design:
Australia
Revolutionary Road

Best Director:
Milk: Gus Van Sant
Slumdog Millionaire: Danny Boyle

Editing:
The Curious Case of Benjamin Button
Frost/Nixon

Foreign Language Film
The Baader Meinhof Complex Germany

Make-up:
The Curious Case of Benjamin Button
The Dark Knight

Original Score:
Slumdog Millionaire: A.R. Rahman
WALL-E: Thomas Newman

Original Song:
WALL-E "Down to Earth"

Best Picture:
Frost/Nixon
Milk

Visual effects:
The Curious Case of Benjamin Button
The Dark Knight

Adapted Screenplay:
Frost/Nixon
Slumdog Millionaire

Original Screenplay:
Happy-Go-Lucky
In Bruges

Ik ben af en toe (?) erg primitief en een nieuwe film van en met Sylvester Stallone, daar kan ik me best op verheugen.

Maar als je dan de rest van de cast van zijn nieuwe actiefilm THE EXPENDABLES ziet...

Dus we hebben Stallone, met daarbij Mickey Rourke, Jason Statham, Jet Li, Forest Whitaker en Dolph Lundgren (Ivan Drago! )... Dan kan ik me daar errrrg op verheugen zelfs.

Hij is een beetje getrained voor het nieuwe avontuur:



62 jaar oud. Jeez.

Frost/Nixon is een film waar alles in klopt. Je kunt heel goed merken dat de twee hoofdrolspelers deze rol eigen hebben gemaakt in het theater. Ze zíjn gewoon hun personage. Frank Langella is ongelooflijk goed als Richard Nixon. Ron Howard heeft een bijzondere prestatie neergezet die gezien moet worden.

En ik zou niet, zoals mijn collega, Nixon perfide willen noemen. Ten eerste omdat ik het woord op moest zoeken, ten tweede omdat hij meer goed gedaan heeft dan hij krediet krijgt. Dat is echter een andere dicussie.

Het is geen Nixon-bashing, deze film. Nixon is een gemankeerd mens, een doortrapt en sluw mens, een briljant mens, een kwetsbaar mens.

"What did we talk about?"
"Cheeseburgers"

quote:
You Are Now Officially Excited For TINTIN!

Somehow, I escaped childhood without reading the adventures of Hergé's Tintin. As a result, my enthusiasm for Steven Spielberg's and Peter Jackson's performance-captured adaptation has been tempered.

As of today, I am looking forward to this film in a big, big way. Here's why (per RopeofSilicon):

1) Jamie Bell, one of the most gifted actors of his generation, will be playing Tintin.

2) Daniel Craig has been cast as "the nefarious" pirate Red Rackham.

3) Steven Moffat's screenplay has been rewritten by Edgar Wright and Joe Cornish.

4) As we reported earlier this month, Simon Pegg and Nick Frost are Thomson and Thompson.

5) The rest of the cast (Toby Jones, Gad Elmaleh, Andy Serkis and Mackenzie Crook).

The first film in the (planned) series will be THE ADVENTURES OF TINTIN: THE SECRET OF THE UNICORN (one of Hergé's favorites). It is set for theatrical release in 2011. Steven Spielberg will direct the first installment, while Peter Jackson will take the reins for the second entry. The third film is currently without a helmer, but I'm sure Spielberg's pal Brian De Palma would relish a crack at this material.

Aintitcool.com

Kijk. Dat zijn goede berichten!

Wiki:

quote:
De schat van Scharlaken Rackham (Le Trésor de Rackham le Rouge) is het twaalfde album uit de reeks Kuifje strips, geschreven en getekend door de Belgische tekenaar Hergé. Het album is een vervolg op Het geheim van de Eenhoorn en is één van slechts vier Kuifje strips die een direct vervolg zijn op een voorgaand album; de andere drie zijn De Blauwe Lotus (vervolg op De sigaren van de farao), De zonnetempel (vervolg op De zeven kristallen bollen) en Mannen op de maan (vervolg op Raket naar de maan).

Hoeveel Kuifje-films zouder er ok alweer komen?
Jamie Bell is een prima keus.

Gepland staan er drie. De eerste: Het Geheim van de Eenhoorn wordt geregisseerd door Steven Spielberg. De tweede (waarschijnlijk dan 'De Schat van Scharlaken Rackham') wordt door Peter Jackson geregisseerd. Over de derde is nog niks bekend. Die zouden ze eventueel samen gaan doen of een andere regisseur inhuren. Een en ander zal ook samenhangen, kan ik mij zo voorstellen, met het succes van de films.

[Dit bericht is veranderd door Sven (op 27 januari 2009 10:12:55).]

Ik zal ook maar eens een bijdrage leveren aan dit topic. De film die ik jullie allemaal kan aanraden is The Fall (2006) geregiseerd door Tarsem Singh.

Ik verwachtte weinig van deze film behalve dat hij anders dan andere films zou zijn en erg vaag (op de trailer afgaande). Dat hij anders is dat klopt zeker. Het is een geweldig mooi mytisch verhaal wat erg mooi is gefilmd en met een ijzersterke soundtrack.

Deze film heeft mij van begin tot eind kunnen boeien. Give it a try!

Yes Man

Formule-komedie met Jim Carrey, maar wel een amusante moet ik zeggen. Carrey mag van een positiviteitsgoeroe geen nee meer zeggen en moet positief het leven in gaan. Uiteraard met alle gevolgen van dien. Carrey is weer eens leuk, zonder vervelend te worden. Wel een beetje voorspelbaar her en der, maar het heeft me niet gestoord. Verstand op nul.

Verder wat oudere films:

Tucker: The Man And His Dream (1988)

Schitterende biografie over autovisionair Preston Tucker. Mooi gemaakt, geacteerd, alles d'r op en d'r aan. Jeff Bridges is een overtuigende gedreven Tucker en de rest van cast (Martin Landau voorop) is ook top.

I Am A Fugitive From A Chain Gang (1932)

James Allen komt onschuldig terecht in het wrede 'chain gang' dwangarbeidsysteem in het Amerikaanse zuiden en besluit te ontsnappen. Na jaren echter komen ze hem toch weer op het spoor en moet hij terug. Het is een grimmig verhaal dat ook vandaag de dag nog zeer tot de verbeelding spreekt.

Ik had nog nooit een film met Paul Muni gezien, maar het is een ontdekking. Hij was de originele vertolker van de hoofdrol in Scarface en werd meerdere malen genomineerd voor een Oscar. Hij won de Oscar voor 'The Story Of Louis Pasteur'. De volgende op míjn lijstje is 'The Life Of Emile Zola' ('37), waar ik me na het zien van deze film echt op kan verheugen.

The Curious Case of Benjamin Button (David Fincher – 2008)



Vanaf haar sterfbed laat Daisy haar kleindochter het dagboek van haar grote liefde Benjamin Button voorlezen. Benjamin Button was een mens als geen ander. Hij werd geboren met de lichamelijke kenmerken van een hoogbejaarde man. Door zijn vader wordt hij gedumpt bij een bejaardentehuis waar hij wonderbaarlijk genoeg niet alleen blijft leven, maar ook steeds jonger leek te worden. In het dagboek beschrijft Benjamin zijn bizarre, avontuurlijke leven en de complicaties die zijn aandoening hem hierbij brengen.

David Fincher zijn oeuvre beslaat vooral de donkere kanten van het leven; voornamelijk ‘Se7en’, ‘Fight Club’ en ‘Zodiac’ zijn geen films waar je met een gelukkig gevoel de zaal uit loopt of de DVD-speler bij uitzet. ‘The Curious Case of Benjamin Button’ is na ‘Zodiac’ de volgende stap in zijn carrière. Waar de laatstgenoemde in 2007 op een meer volwassen wijze diezelfde donkere kant liet zien, is ‘Button’ een lichtere en fantasierijkere vertelling over het liefde en het leven, zij het met een zwart randje.

Het centrale thema van de film is tijd waarvan Benjamin de belichaming is. In zijn jonge leven vallen al zijn vrienden één voor één weg terwijl hij steeds beter wordt. Zijn aandoening vormt een barrière tussen hem en zijn liefde Daisy, met uitzondering van dat ene moment in dat ze beiden dezelfde leeftijd hebben, zowel feitelijk als qua uiterlijk. Dit zorgt voor een melancholisch gevoel van de vergankelijkheid van zowel liefde als het leven. Fincher heeft er echter voor gekozen om van de film geen simpele, oversentimentele tranentrekker te maken. De film kent zelfs behoorlijk wat zwarte humor met betrekking tot Benjamins aandoening en zijn demente medebewoners. Desondanks komt het af en toe voor dat de film enkele belangrijke momenten iets te snel en te makkelijk aan zich voorbij laat gaan.

Ondanks de stijlbreuk is de hand van Fincher overduidelijk te zien in de film. Visueel is ‘Button’ een parel. Fincher staat bekend om zijn oog voor detail en dat is ook ditmaal merkbaar. Benjamins verhaal overspant een tijd van ruim tachtig jaar waarbij de aankleding van de sets en de acteurs het tijdsbeeld bepalen. Voor elke periode is deze aankleding tot in de puntjes verzorgt wat de sfeer van de film ten goede komt. Verder worden er weer enkele prachtige beelden voorgeschoteld. Hierbij valt vooral het contrast op tussen het kleurrijke levensverhaal van Benjamin en de harde, grijze tinten van de tussenliggende scènes van de stervende Daisy en haar dochter.

Een belangrijk onderdeel van de beelden zijn de digitale effecten waarmee Brad Pitt wordt verouderd en verjongd. De postproductie besloeg anderhalf jaar en dit is duidelijk terug te zien in de details van de gezichten. Pitt op oudere leeftijd is een knap staaltje, maar echte bewondering komt naar het einde van de film wanneer Benjamin, op 60 á 70-jarige leeftijd het uiterlijk heeft van Pitt als 20-jarige. Dit is mede te danken aan Pitt zelf met zijn sympathieke spel als Benjamin. Pitt houdt het klein en subtiel, zowel als jonge geest in een oud lichaam als andersom. Ook Blanchett als Daisy en Taraji P. Henderson als Benjamins adoptiemoeder leveren uitstekend spel.

‘The Curious Case of Benjamin Button’ is wellicht David Fincher’s meest toegankelijke werk tot op heden en zelfs dan levert hij een prachtige film af. Een visueel prikkelende tocht door de tijd die laat het leven in al zijn facetten laat zien. En voor alle warme, mooie momenten in de film levert Fincher ook genoeg stof om over na te denken waardoor je toch weer met een melancholisch gevoel de zaal uit stapt. Heerlijk.

quote:
Benjamin Button: It's a funny thing about coming home. Looks the same. Smells the same. Feels the same. You'll realize what's changed... is you.

[Dit bericht is veranderd door pokalapoketl (op 29 januari 2009 21:49:05).]

Na zo'n mooie recensie is het lastig om de juiste woorden te vinden. Ik kan alleen zeggen dat ik me er volledig bij aansluit. Maar toch had The Curious Case of Benjamin Button iets korter mogen zijn. En, het is weer bewezen, Cate Blanchett is een van de mooste vrouwen op aarde. Ook als ze digitaal bewerkt is

quote:
pokalapoketl schreef:

The Curious Case of Benjamin Button (David Fincher – 2008)

(plaatje)

Vanaf haar sterfbed laat Daisy haar kleindochter het dagboek van haar grote liefde Benjamin Button voorlezen. Benjamin Button was een mens als geen ander. Hij werd geboren met de lichamelijke kenmerken van een hoogbejaarde man. Door zijn vader wordt hij gedumpt bij een bejaardentehuis waar hij wonderbaarlijk genoeg niet alleen blijft leven, maar ook steeds jonger leek te worden. In het dagboek beschrijft Benjamin zijn bizarre, avontuurlijke leven en de complicaties die zijn aandoening hem hierbij brengen.

David Fincher zijn oeuvre beslaat vooral de donkere kanten van het leven; voornamelijk ‘Se7en’, ‘Fight Club’ en ‘Zodiac’ zijn geen films waar je met een gelukkig gevoel de zaal uit loopt of de DVD-speler bij uitzet. ‘The Curious Case of Benjamin Button’ is na ‘Zodiac’ de volgende stap in zijn carrière. Waar de laatstgenoemde in 2007 op een meer volwassen wijze diezelfde donkere kant liet zien, is ‘Button’ een lichtere en fantasierijkere vertelling over het liefde en het leven, zij het met een zwart randje.

Het centrale thema van de film is tijd waarvan Benjamin de belichaming is. In zijn jonge leven vallen al zijn vrienden één voor één weg terwijl hij steeds beter wordt. Zijn aandoening vormt een barrière tussen hem en zijn liefde Daisy, met uitzondering van dat ene moment in dat ze beiden dezelfde leeftijd hebben, zowel feitelijk als qua uiterlijk. Dit zorgt voor een melancholisch gevoel van de vergankelijkheid van zowel liefde als het leven. Fincher heeft er echter voor gekozen om van de film geen simpele, oversentimentele tranentrekker te maken. De film kent zelfs behoorlijk wat zwarte humor met betrekking tot Benjamins aandoening en zijn demente medebewoners. Desondanks komt het af en toe voor dat de film enkele belangrijke momenten iets te snel en te makkelijk aan zich voorbij laat gaan.

Ondanks de stijlbreuk is de hand van Fincher overduidelijk te zien in de film. Visueel is ‘Button’ een parel. Fincher staat bekend om zijn oog voor detail en dat is ook ditmaal merkbaar. Benjamins verhaal overspant een tijd van ruim tachtig jaar waarbij de aankleding van de sets en de acteurs het tijdsbeeld bepalen. Voor elke periode is deze aankleding tot in de puntjes verzorgt wat de sfeer van de film ten goede komt. Verder worden er weer enkele prachtige beelden voorgeschoteld. Hierbij valt vooral het contrast op tussen het kleurrijke levensverhaal van Benjamin en de harde, grijze tinten van de tussenliggende scènes van de stervende Daisy en haar dochter.

Een belangrijk onderdeel van de beelden zijn de digitale effecten waarmee Brad Pitt wordt verouderd en verjongd. De postproductie besloeg anderhalf jaar en dit is duidelijk terug te zien in de details van de gezichten. Pitt op oudere leeftijd is een knap staaltje, maar echte bewondering komt naar het einde van de film wanneer Benjamin, op 60 á 70-jarige leeftijd het uiterlijk heeft van Pitt als 20-jarige. Dit is mede te danken aan Pitt zelf met zijn sympathieke spel als Benjamin. Pitt houdt het klein en subtiel, zowel als jonge geest in een oud lichaam als andersom. Ook Blanchett als Daisy en Taraji P. Henderson als Benjamins adoptiemoeder leveren uitstekend spel.

‘The Curious Case of Benjamin Button’ is wellicht David Fincher’s meest toegankelijke werk tot op heden en zelfs dan levert hij een prachtige film af. Een visueel prikkelende tocht door de tijd die laat het leven in al zijn facetten laat zien. En voor alle warme, mooie momenten in de film levert Fincher ook genoeg stof om over na te denken waardoor je toch weer met een melancholisch gevoel de zaal uit stapt. Heerlijk.

(...)

Een zeer matige film met wederom een kleurloze Brad Pitt. Er gebeurt niets maar dan ook werkelijk niets in deze film. En wát er gebeurt is voorspelbaar en cliché. Het enige wat deze film nog een beetje de moeite waard maakt is de manier waarop ze Brad Pitt jonger hebben gemaakt. De regisseur werkt dit echter helemaal niet uit in verrassende plots, een spannend verhaal of wat dan ook. Neej hoor, 2,5 uur lang zit je te kijken naar hoe Brad Pitt jonger wordt. En iedereen in z'n omgeving kijkt er niet vanop dat ie jonger wordt, terwijl je juist hiermee veel extra spanning kan creeëren. De hoofdpersoon lijkt het ideale leven te leiden. Alles komt goed, er is niets aan de hand, hij krijgt het vrouwtje die ie wil, werk dat ie wil, bedrijf van z'n overleden vader. Geen enkel vuiltje aan de lucht dus, terwijl je zou denken dat iemand met zo'n aandoening enorm veel moeilijkheden krijgt in z'n leven. Daisy en Button passen bovendien totaal niet bij elkaar in de film. Het artistieke/intellectuele meisje dat aan dans doet met de dommekracht Brad Pitt. Er is totaal geen chemie.

De kers op de taart is de kleurloze, emotieloze rol die de overschatte Brad Pitt speelt. Deze man moet net als Stallone een beetje in vechtfilms meespelen en verder zo min mogelijk zeggen in een film. Anders wordt het één groot gaapfestijn.

Dan heb je A river runs through it gemist.

Lakeview Terrace is een uitstekende thriller. Hoewel de film zonder veel bombast werd gelanceerd door de studio's, staat Samuel L. Jackson hier ijzersterk te acteren als de controlefreak die langzaam door het lint gaat.

Hij speelt een zwarte agent wiens extreme denkbeelden op beginnen te spelen als er een jong en liberaal koppel naast hem komt wonen. De spanning zindert bijna 75 minuten voelbaar en de climax geeft daar op een aanvaardbare manier een uitweg voor.

Een van de betere in zijn soort van de laatste jaren.

quote:
Drifter schreef:
Lakeview Terrace is een uitstekende thriller. Hoewel de film zonder veel bombast werd gelanceerd door de studio's, staat Samuel L. Jackson hier ijzersterk te acteren als de controlefreak die langzaam door het lint gaat.

Hij speelt een zwarte agent wiens extreme denkbeelden op beginnen te spelen als er een jong en liberaal koppel naast hem komt wonen. De spanning zindert bijna 75 minuten voelbaar en de climax geeft daar op een aanvaardbare manier een uitweg voor.

Een van de betere in zijn soort van de laatste jaren.

Dat is opvallend, want ik las juist overal dat het een by-the-numbers film is met een cliché-matige Samuel L. Jackson die zijn kunstje als cop-gone-bad weer eens opvoert.

Nu ben ik wel weer enigszins nieuwsgierig geworden eigenlijk.

Ben vandaag in het Ketelhuis naar Gomorra geweest. Is verfilming van het gelijknamige boek, waarvan de schrijver al sinds de uitgave ondergedoken zit wegens meerdere bedreigingen.
Film gaat over de Napolitaanse Camorra en het reilen en zeilen daarvan.
Het is geen film maar ook geen documentaire. Je kijkt eigenlijk gewoon 2 weken mee in de buitenwijken van Napels. Was niet wat ik er van had verwacht, maar dat was dus blijkbaar ook niet de bedoeling. Perfect acteerwerk van goed gecaste acteurs....... 3 acteurs uit de film zijn daarna nog gearresteerd wegens echte mafiapraktijken

Bella Società Riformata

Vicki Christina Barcelona is de (relatief) nieuwe Woody Allen en daarmee is bijna alles gezegd. Wie een beetje in film is geïnteresseerd heeft al een paar van zijn films gezien en is dus ook al tot een conclusie over zijn werk gekomen. Onderling verschillen ze nu eenmaal niet zoveel: Allen is geen Kubrick of Spielberg. Hij vertelt verhalen over liefde en de onmogelijkheid daarvan en benadrukt dialogen.

Zijn laatste werk sluit aan bij eerdere "Europese" films als Matchpoint en Scoop, waarin de focus wat meer ligt op een verhaal waarin karakters centraal staan, in plaats van op een reeks scènes waarin hijzelf (al dan niet rechtstreeks) centraal staat. Maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat Allen op elk vlak vernieuwt: ook Vicki Christina Barcelona gaat over de liefde en de onmogelijkheid ervan.

Scarlett Johanssen (die ik onaantrekkelijk blijf vinden), Rebecca Hall en Penélope Cruz zijn de drie vrouwen die als verdwaasde vlinders rond Javier Bardem fladderen. Barcelona levert uitstekende diensten als backdrop voor hun avonturen en een pijnzende voice-over maakt duidelijk dat het allemaal geen uiterst vrolijke kost gaat worden.

Kortom, we zitten op bekend terrein. Allen vertelt het alleen allemaal iets toegankelijker dan vroeger, waardoor er wellicht ook weer nieuwe mensen met zijn oevre in aanraking komen. Misschien is het voor hun dan ook een meer opvallende film, voor mij was dit niets meer dan 'de nieuwe Allen'. Wordt ongetwijfeld volgend jaar vervolgd met meer oude wijn in nieuwe zakken. Een kater hou je er niet aan over, maar groots is het allemaal niet.


De jaarlijkse big budget western komt door middel van Appaloosa wel erg vroeg op de kalender. Ed Harris (die sinds China Moon op mijn grenzeloze sympathie mag rekenen) speelt de hoofdrol en neemt ook regie voor zijn rekening. Zijn personage is de typische verstofte gunslinger die het opneemt tegen een rijke slechterik met een leger schurken.

Maar het gaat hier niet zozeer om actie, als wel om een vrouw. En niet zomaar een, want Virgil (Ed) wordt verliefd op Allison (Renée Zellweger, die sinds The Bridget Jones Diaries op mijn grenzeloze irritatie kan rekenen). Verder ingaan op de plot zou teveel verklappen, dus laten we het erop houden dat ze de gebruikelijke Yoko Ono invloeden uitoefent op haar bewonderaar.

Appaloosa is een film waarin weinig verkeerd gaat, maar die over zijn geheel net te weinig inspireert om echt indruk te maken. Alles ziet er prima uit, is prima aan elkaar geschreven en fijn voorzien van dappere helden, slinkse schurken, blaffende revolvers en steigerende paarden. Er is eigenlijk maar een reden voor westernhaters om hieraan te beginnen. Naast de al genoemde acteurs spelen immers ook Jeremy Irons, Viggo Mortensen en Timothy Spall mee. Een cast om U tegen te zeggen...

[Dit bericht is veranderd door Drifter (op 6 februari 2009 06:19:39).]

quote:
Zwanenburg schreef:

Ben vandaag in het Ketelhuis naar Gomorra geweest. Is verfilming van het gelijknamige boek, waarvan de schrijver al sinds de uitgave ondergedoken zit wegens meerdere bedreigingen.
Film gaat over de Napolitaanse Camorra en het reilen en zeilen daarvan.
Het is geen film maar ook geen documentaire. Je kijkt eigenlijk gewoon 2 weken mee in de buitenwijken van Napels. Was niet wat ik er van had verwacht, maar dat was dus blijkbaar ook niet de bedoeling. Perfect acteerwerk van goed gecaste acteurs....... 3 acteurs uit de film zijn daarna nog gearresteerd wegens echte mafiapraktijken

Bella Società Riformata

Heb hem ook gezien van de week. Wat een rauwe film zeg. Ben nooit in Italie geweest, maar dit verandert mijn beeld toch wel een beetje. Mooie mix tussen speelfilm en documentaire.

Ik heb vorige week Valkyrie gezien. De blockbuster van Tom Cruise. Zelf kende ik nauwelijks het verhaal alleen de uitkomst, zoals eigenlijk iedereen.

De film begint interessant met Cruise als Stauffenberg die in het Duits verteld wat hij in zijn dagboek schrijft. Geleidelijk verandert dit naar het Engels, waar in mijn ogen de grootste fout ligt. Op zich is het niet erg dat er Engels gesproken wordt, het blijft immers een blockbuster. Echter, verder in de film gaan de verschillen in uitspraak opvallen. Cruise spreekt USA Engels, de officieren spreken Brits Engels, Carice van Houten spreekt plat Nederlands Engels en Hitler en z'n maatjes spreken Duits Engels. In mijn ogen deed dit heel erg af aan de mate waarop je de film serieus kan nemen en de acteerprestaties van de acteurs en actrices. In uitdrukking en beweging wordt top geacteerd, maar doordat iedereen een warboel van Engels praat valt het in mijn ogen in het niet.
De wijze waarop alles in beeld wordt gebracht is prachtig en geeft alles een sfeer die past bij de film. Er wordt niet overmatig gebruik gemaakt van dramatische effecten waardoor het een heel realistisch geheel wordt.
Het verhaal is spannend, maar vergeet in mijn ogen een aantal scenes. Ik wil niets verklappen, maar op sommige momenten wordt er vooruitgespoeld in de tijd en worden bepaalde dingen lukraak overgeslagen wat het voor de kijker moeilijk begrijpen maakt.
Carice van Houten speelt maar zeer kort in de film en alle aandacht voor haar was in mijn ogen lichtelijk overdreven, maar wel begrijpelijk.

Over het algemeen vond ik Valkyrie een matige film, maar redelijk leuk om naar te kijken. De geschiedenis wordt mooi, sfeervol en waar nodig spectaculair vertoont en Cruise levert een sterke prestatie. Echter, de inconsequentie in het Engelse taalgebruik en de af en toe zwakke camera (trillingen, bibberen) zorgen ervoor dat het absoluut niet het meesterwerk is wat Cruise in gedachten had.

Eindcijfer: 5.5

Samen met mijn zoontje heb ik Despereaux, de Dappere muis gezien .

Nou heb ik al redelijk wat animatiefilms gezien, en dit was een redelijke. Niet meer dan dat. De muizen waren leuk geanimeerd, de mensen zagen er wel erg triest uit. Het verhaal was wel leuk bedacht, maar de film duurt voor een animatiefilm wel erg lang (110 min.).

Duidelijk geen Amerikaanse film. Daar hebben ze denk toch een wat groter budget en een hoop ervaring met dit soort films. Maar goed, mijn zoontje vond het hartstikke leuk, en die hoort meer bij de doelgroep dan ik, dus waarom zou ik mekkeren...

Vinyan is een angstaanjagende film over een speurtocht van twee ouders naar hun zoontje. De twee volwassen hoofdrolspelers (Rufus Sewell en Emanuelle Béart) zijn bij de tsunami hun zoontje kwijtgeraakt, maar in Azié blijven wonen. Als de moeder hun zoontje op een tv fragmentje van 3 seconden blijkt te zien beginnen de ouders een speurtocht in de Birmeense jungle, al dan niet met hulp van de lokale maffia. Onthutsende en krachtige film over ontmenselijking en verwildering.

Slumdog Millionaire is zo'n beetje de smaak van de dag, dus de eerste vraag die zich opdring is: hype of terecht? Antwoord in twee delen: hij is zeker niet slecht, maar het had wel beter gekund.

Het verhaal op zich is verrassend rauw en handelt over een materie die we in andere vormen al voorbij zagen komen in bv. Cidade De Deus. Arme jongen, pad van misdaad, rammeling hier en gruwel daar, etc. Maar een gewoon verhaal vertellen is in dit tijdperk al lang niet genoeg meer en daarom werd en een raamvertelling bedacht over een jongen die door de situatie wordt gedwongen terug te blikken op zijn leven en te vertellen hoe hij opgroeide. De situatie: een spelprogramma op de nationale televisie.

Hier begon het geheel naar mijn mening te zuigen: de context is vergezocht, de reden dat de politie erbij komt is ook zijn best een beetje merkwaardig en de flashback structuur leidt af van het werkelijke verhaal. Zo kon het gebeuren dat ik pas in de tweede helft echt meegesleurd werd door de plot, terwijl ik daarvoor licht verveeld de zoveelste flashback onderging.

Dat elke flashback dan ook nog eens precies wordt gelinkt met een vraag uit het televisieprogramma maakt het nog gekker. Kernboodschap: dit is een sprookje. Eentje over liefde, ogen die uitgebrand worden, veel geld winnen en politiebrutaliteit. Als u zich ermee kan verzoenen, dan ik ook. Speciale vermelding nog voor de muziek, die verschillende keren extreem goed wordt gebruikt om scenes dynamiek mee te geven (de treinscene bv.).

Al bij al, ruime voldoende.

Mijn mening over Slumdog Millionaire is iets positiever. Ik vind hem nergens langdraqdig of vervelend, maar dat kan ook komen omdat ik regelmatig Bollywoodfilms zie. Ik miste eigenlijk alleen nog een hoop liedjes en voor een Bollywoodfilm was dit een te harde film. Desalniettemin was het genieten want het was redelijk realistisch wat in de eerste helft van de film te zien was. Dat het vervolgens een sprookje wordt: magisch realisme is altijd welkom Goede concurrentie voor Milk in de Oscarstrijd voor de Oscar van Beste Film dus.