Ajax Forums » Supporterscontact » The Movie Topic [Deel 4]

Persoonlijk vond ik Casino saai en Goodfellas vreselijk overschat. Benieuwd wat The Departed brengt.

Kippenveltijd.



Children Of Men gezien.

Was er een behoorlijke tijd flink stil van. Een grimmige blik op de toekomst, met uiteraard af en toe een niet zo subtiele sneer naar het huidige Irak-gebeuren.

Om te beginnen: Clive Owen was geweldig als een geknakt mens dat ergens in de film weer reden krijgt om ergens in te gaan geloven. Zijn getergde en getormenteerde houding zijn bijzonder logisch te verklaren. (Zo zou ik ook denken als ik in die wereld op die manier zou moeten leven)

Michael Caine had een mooie rol als oude hippie.

Gaat dat zien, gaat dat zien!

9

Brick is een stijlexperiment. Een heel erg geslaagd stijlexperiment, maar helaas ook niet meer dan dat. De film is dus vooral de moeite voor mensen die het spel met de conventies bespeuren. Het verhaal trekt zich op gang als de wat sullige Brendan (dat langharige joch uit Third Rock from the Sun) het lijk van zijn grote liefde vindt in een soort open riolering. Vervolgens trekt hij de onderwereld van het Amerikaanse suburbia in en ontmoet daar dames van lichte zeden (cheerleaders), informanten (de nerds die achter op het speelplein schuilen), giftige politie-agenten (de directeur van de school), dealers (afgestudeerde hangjongeren) en hun knokploeg (de lokale 'schoolbullies').

De infiltratie in het misdaadmilieu levert verschillende Blue Velvet-momenten op, waarin de hoofdpersoon klappen incasseert als een dronken bokser, maar Brendan verliest verder zelden zijn cool. Wie de film echt wil begrijpen, kan daar een voorbeeld aan nemen, want de plot gaat meerdere keren wild door de bochten. Maar Brick is meer dan alleen een slimmigheidje: er zijn ook echt gedenkwaardige scènes te bespeuren. Denk bv. aan de onthulling van de waarheid, waar niet alleen Brendan, maar ook de kijker, met de ogen staat te knipperen in het bleke ochtendlicht terwijl de wereld om hem heen verderraast.

De vraag is nu dus of Rian Johnsson zijn debuut kan opvolgen met een film die niet alleen stilistisch sterk staat, maar ook meer dan een "knap gedaan"-gevoel ontlokt. Als Evelyn Mulwray op het einde van Polanski's meesterwerk wordt neergeschoten, relativeert iemand het verdriet van J.J. Gittes met de woorden "Forget it Jake, it's Chinatown". Het verdriet van Brendan hoeft niet gerelativeerd te worden, de hele film Brick is namelijk Chinatown.

[Dit bericht is veranderd door Drifter (op 16 november 2006 15:41:26).]

Heb je ook op het taalgebruik gelet? Dat viel me ook op: film noir-achtig taalgebruik.

Crusade in Jeans

De verfilming van het boek van Thea Beckman is wat mij betreft geslaagd. Het boek is niet volledig gevolgd, er zijn verhalen bij geschreven en het is eigentijdser gemaakt. Maar: de kracht van het boek blijft overeind. Erg leuk om gezien te hebben, ook al is het acteren soms wat houterig. 7

De nieuwste van Brian De Palma heet The Black Dahlia en is een matige film. Hij ziet er wel heel mooi uit, daar niet van, maar de plot is warrig en de personages komen nooit echt tot leven. Hier enkele posts boven had ik het over Brick, een vingeroefening op het thema 'film noir'. The Black Dahlia valt ongewild bijna in dezelfde categorie, wat nooit de bedoeling geweest kan zijn.

De film speelt zich af in de jaren 40. Twee politieagenten met de inventieve bijnamen Mr. Fire en Mr. Ice raken gefascineerd door de moord op een beginnende Hollywood actrice. Dat is de eerste dame van belang. De tweede is de vrouw van Mr. Fire, waar Mr. Ice ook wel een stukje van wil. De derde is de femme fatale die Mr. Ice het hoofd op hol brengt en een band lijkt te hebben met het vermoorde meisje. De vierde speelt een onzinnige rol aan het einde van de film, wanneer ze als een houten klaas uit een poppenkast verschijnt om de ontknoping prijs te geven.

Toch gaat De Palma niet helemaal onverrichterzake naar huis: er zijn opnieuw enkele mooie staaltjes te bespeuren van zijn spel met de beschikbare ruimte. Zo gebruikt hij bij een moordpartij in een trappenhuis de hoogte, de breedte, en tenslotte, de diepte zodanig dat er een duizelingwekkende scène ontstaat. Juist daarom is het jammer dat een van grote vormgevers steeds meer problemen heeft om een degelijk script bij elkaar te rapen. Bij De Palma's vorige film 'Femme Fatale' wist hij met de vorm de inhoudelijke problemen nog te verbergen, bij The Black Dahlia lukt dat niet. Kortom, eentje om op DVD te kijken...

[Dit bericht is veranderd door Drifter (op 20 november 2006 09:45:50).]

Robert Altman 20/2/1925 - 21/11/2006

Innovative, Iconoclastic, Free-Spirited, Unconventional, Original, Countercultural Director

Robert Altman, the caustic and irreverent satirist behind "M-A-S-H," "Nashville" and "The Player" who made a career out of bucking Hollywood management and story conventions, died at a Los Angeles Hospital on Tuesday. He was 81 years old and will be missed.

Suggested Filmography: That Cold Day in the Park (1969), Brewster McCloud (1970), M*A*S*H (1970), McCabe and Mrs. Miller (1971), The Long Goodbye (1973), California Split (1974), Thieves Like Us (1974), Nashville (1975), Buffalo Bill and the Indians (1976), 3 Women (1977), A Wedding (1978), A Perfect Couple (1979), Popeye (1980), Come Back to the Five and Dime, Jimmy Dean (1982), Secret Honor (1984), Fool for Love (1985), Tanner '88 (1988), Vincent & Theo (1990), The Player (1992), Short Cuts (1993), Pret-a-Porter (1994), The Gingerbread Man (1998), Cookie's Fortune (1999), Dr. T and the Women (2000), Gosford Park (2001), The Company (2003).

R.I.P.

[Dit bericht is veranderd door Drifter (op 21 november 2006 19:40:55).]

Het was een groot filmer. Nashville, Come Back to the Five and Dime Jimmy Dean, Jimmy Dean, Short Cuts en Gosford Park zijn wat mij betreft zijn beste films

Heb 'A Prairie Home Companion' klaar staan hier. Van de week een (kleine, bescheiden) recensie.

Casino Royale

Ik zal meteen maar met de deur in huis vallen: het zal wel een kwestie van smaak zijn, maar de verhalen dat Daniel Craig de doodsteek zou zijn voor de James Bond-serie zijn bullshit. Casino Royale is een van de betere Bondfilms van de afgelopen 10 jaar. Geen karikaturen in de vorm van ongeloofwaardige schurken en medestanders, goede acteurs en een leuk verhaal. Er zijn misschien wat minder acties dan we gewend zijn, maar dat komt ook door het verhaal: het is psychologischer en geeft antwoord op de vraag hoe Bond Bond wordt. Daarmee is niet gezegd dat het niet spannend is. Campbell, die eerder Goldeneye regisseerde, heeft een goede balans gevonden tussen actie en psychologie. Daniel Craig heeft zijn eigen stijl als Bond en die bevalt me prima. geen watje, recht voor zijn raap en niet geforceerd vrolijk. Eva Greene is een mooie en goed spelende sidekick en Judi Dench is perfect bezig in haar rol als 'M'. 8

Is het de moeite waard deze film? Het is mijn jeugdboek, waaraan ik nogal veel waarde hecht en ik zou het werkelijk zonde vinden om de film daar afbreuk aan te zien maken...

quote:
Peter schreef:

Heb je ook op het taalgebruik gelet? Dat viel me ook op: film noir-achtig taalgebruik.

Crusade in Jeans

De verfilming van het boek van Thea Beckman is wat mij betreft geslaagd. Het boek is niet volledig gevolgd, er zijn verhalen bij geschreven en het is eigentijdser gemaakt. Maar: de kracht van het boek blijft overeind. Erg leuk om gezien te hebben, ook al is het acteren soms wat houterig. 7

Nou ja dan waag ik het er maar op en denk ik de voorlees stem van mijn moeder er wel bij. Dank je wel.

quote:
Peter schreef:

Nou kijk, er zijn een paar personages weggehaald en voor de spanning is er wat bijbedacht, een liefdesverhaal bijvoorbeeld. De geest van het boek staat er en blijft onaangetast en het verhaal zelf is niet ongeloofwaardig, rommelig of onzorgvuldig geworden door de veranderingen. Het was/is ook een van mijn favoriete jeugdboeken en ik was niet teleurgesteld.

France acteur Philippe Noiret overleden

PARIJS (ANP) - De Franse acteur Philippe Noiret is donderdag na een lang ziekbed overleden. Dat heeft de impresario van Noiret gemeld. De acteur, die in tientallen zeer succesvolle films speelde, is 76 jaar oud geworden.

Noiret brak door in de jaren zestig en verwierf in de jaren zeventig bekendheid bij het grote publiek, onder meer met de films La Grande Bouffe, die in 1973 een schandaal veroorzaakte op het filmfestival van Cannes en La Vieille fille (1971). Hij won een Cesar, een hoge Franse filmprijs, voor zijn rol in Vieux Fusil in 1976. Een tweede Cesar volgde in 1990 voor La Vie et rien d'autre.
Internationaal kwam Noiret in de belangstelling te staan door zijn rol in het succesvolle Cinema Paradiso (1990) en meer recent door zijn vertolking van de rol van de schrijver Pablo Neruda in de film Il Postino uit 1994.
------------------------------------------------------

Goede acteur, die ik geweldig vond in Il Postino. Leuke rol ook in La Fille De d'Artagnan en uiteraard bekend om films als La Grande Bouffe, Coup de Torchon en Cinema Paradiso.

Ter info voor degene die deze films in de bios wilden zien, daarvoor moet dus naar Belgie of DVD uitgeweken worden:
A Good Year wordt niet meer in NL uitgebracht door FOX.
The Covenant, Talladega Nights, All the King's Men, Gridiron Gang worden niet meer uitgebracht door SONY.
Santa Clause 3, Breaking & Entering en The Guardian worden niet meer uitgebracht door BVI.

Interessante trailer:

De nieuwe David Fincher (se7en, Fight Club, Panic Room) met Mark Ruffalo, Jake Gyllenhaal & Robert Downey, jr.: Zodiac.

[Dit bericht is veranderd door Sven (op 24 november 2006 13:23:26).]

Casino Royale - James Bond

Nou ben er even lekker voor gaan zitten en heb is even naar de nieuwe James gekeken.
Over zijn uiterlijk moeten de dames maar oordelen, wat overigens prima kan zijn lichaam komt wel wat vaker in beeld langs dan ik me kan herinneren van de vorige Bond(s).

Overigens doet hij het naar mijn mening prima, alle kritiek te spijt die er bij het bekend maken van zijn naam er was. Iets te veel emotie van deze Bond, maar daar kan hij niets aan doen dan moeten we bij andere mensen aankloppen.

Het verhaal..
Het verhaal is wat mij betreft wel iets te dun, het is net genoeg voor deze film maar de film is ook daardoor iets te lang.
Had al gelezen dat dit de langste Bond film was tot nu toe en dat hij misschien iets te lang was en dat klopt ook wel een klein beetje wat mij betreft.

Het is in iedergeval niet iets wat een probleem is of een storende factor in de film.
Wat dat wel is

Zoals hierboven al aangeven Eve Greene een goed spelende sidekick, echter persoonlijk vind ik het geen mooie vrouw wat jammer is als je toch er 2 uur naar moet kijken.

Een goede Bond film met enkele leuke momenten.
Deze Bond film zal niet in de top komen van de beste Bond films, maar toch krijgt hij van mij een ruime voldoende; 7,5

We kunnen weer wachten op de volgende.

[Dit bericht is veranderd door ArenA (op 26 november 2006 00:32:20).]

Vanochtend Full metal jackett en Kingdom of Heaven gekeken.

Eminem was niet alleen een meesterlijk rapper, hij bespeelde ook als geen ander de grenzen tussen werkelijkheid en fantasie. Dolend tussen zijn personages Marshall Mathers, Eminem en Slim Shady, beledigde, zalfde, bekritiseerde en relativeerde hij zichzelf en de wereld om zich heen. Sacha Baron Cohen/Borat heeft die rol van moderne Tijl Uilenspiegel nu overgenomen. In zijn film "Borat: Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan" wisselt hij scènes met een verborgen camera af met sketches die het geheel aan elkaar lijmen. Het thema is verraderlijk eenvoudig: wie is er nu de grootste idioot? Borat, de mensen die hij tegenkomt, of de mensen die erom lachen?

Het flinterdunne verhaal verder uit de doeken doen, zou zonde zijn. Maar het werkt, vooral door de stukken met de verborgen camera, zoals in de openingsscènes waarin Borat een kip opjaagt door de New Yorkse metro en daarbij net niet in elkaar geslagen wordt. De risico's die Baron Cohen neemt om zijn slachtoffers te provoceren, zijn met momenten dan ook indrukwekkend. Maar de film wordt nooit zo prekerig als bv. Bowling for Columbine, waarin Michael Moore met het recht aan zijn zijde ten strijde trekt. Borat is een enorme lul en juist daarom ontlokt hij oprechte lulligheid aan verschillende van de mensen die hij aanspreekt. Maar niet iedereen zakt voor de Borat-test, sommige Amerikanen slagen er wel in hun waardigheid te behouden, en op zo'n momenten wordt de plaatsvervangende schaamte om Borat dan weer tenenkrommend.

Maar de film is natuurlijk in de eerste plaats een komedie, al zit er een diepere bodem in. De vraag is dan ook of Borat grappig is. De speelduur van 90 minuten was misschien net wat te lang en het einde stelt een beetje teleur. Maar eerlijk is eerlijk, vervelen doet Borat nooit en het middendeel van de film vond ik zelfs geweldig. Daarin gaat Borat op zoek naar een wapen om mee op Joden te schieten, wat de handelaars niet lijkt te shockeren. Hij krijgt zijn pistool uiteindelijk niet, nota bene omdat hij een buitenlander is (wat de film als volledig vanzelfsprekend presenteert), zodat hij op zoek moet naar alternatieve wapens. Daarop volgen een paar prachtige scènes in een verder grappige en boeiende film.

[Dit bericht is veranderd door Drifter (op 27 november 2006 21:29:34).]

Flags of our Fathers

Is de nieuwste film van Clint Eastwood over de slag om Iwo Jima, een platgebombardeerd eiland in de Pacific en de beroemde foto van de soldaten die de Amerikaanse vlag op het eiland planten. Het is geen makkelijke film omdat er, zoals eerder gezegd, verschillende verhalen tegelijkertijd worden verteld. Dat is meteen het verschil met Saving Private Ryan, waar het allemaal overzichtelijker was. De film doet me eigenlijk meer denken aan The Thin Red Line. Het is een film over het verwerken van oorlogstrauma's. Dat is volgens mij bepalend voor de structuur van de film. Op ieder willekeurig moment van de dag kan men terugdenken aan de verschrikkingen die meegemaakt zijn op het slagveld. herinneringen die door elkaar heen lopen. De film is ook niet chronologisch, als je kijkt moet je geconcentreerd kijken. maar je krijgt er veel voor terug: naast goed acteren van o.a. Ryan Philippe een goed verhaal, goede beelden en een boodschap: er is niets heroïsch aan oorlog.

Na 'Million dollar baby' heeft Eastwood weer een film uitgebracht die je laat nadenken. 8

The Queen is een bij vlagen hilarisch en ontroerende film van Stephen Frears. Het laat de week na de dood van prinses Diana zien, de week op Balmoral, waar we zien hoe Koningin Elisabeth het beleefd zou kunnen hebben. Haar levenshouding en de manier waarop zij haar taak als staatshoofd invult botsen met de hysterie zoals die na de dood van Prinses Diana ontstond. Aan de pasgekozen Tony Blair de taak om de Koningin en de Britse monarchie maatschappelijker te maken. Deze film gaat daar ook over. De discussies tussen Blair en zijn Koningin en de gesprekken tussen de verschillende leden van de Britse Koninklijke Familie zijn spitsvondig en ontroerend. Helen Mirren speelt iedereen weg in haar rol als de frele maar sterke vrouw die haar wereld ziet veranderen. Oscar, please. 8

[Dit bericht is veranderd door Peter (op 2 december 2006 22:17:04).]

Clerks II is minder slecht dan ik verwacht had, hoewel het even wennen was om de personages terug te zien. Randall heeft een vette kop gekregen en Dante is zo mogelijk nog lelijker geworden. Maar na een vijftiental minuten valt dat allemaal niet te hard meer op en dan merk je zowaar op dat er een verhaal in de film zit. Dat was bij Clerks I niet het geval, maar die dreef dan ook totaal op zijn rock 'n' roll gehalte. Het geheel gaat vlotjes vooruit en er zijn een paar goede grappen, totdat de plot een kwartier voor het einde in elkaar zakt. Maar goed, Kevin Smith heeft zijn 15 minutes of fame alweer weten te rekken. Dan wordt het nu wachten op Clerks III chases Amy while Silent Bob strikes Jay. Het worden lange dagen en nachten...

De eerste foto's van Pirates of the Caribbean III: At Worlds End





[Dit bericht is veranderd door Peter (op 5 december 2006 12:15:31).]

Ziet er ok uit, maar ik hoop dat er weer wat meer vrolijkheid en zonnigheid in zit. Ik vond deel II een beetje te donker voor wat een amusementfilm hoort te zijn.

Eindelijk weer een film gezien die echt het vermelden waard is: Ondskan (Evil). Deze Zweeds/Finse film gaat over een jongen die zich via een kostschool weer moet opwerken nadat hij op zijn eerdere school onhandelbaar was geworden. Op de kostschool krijgt hij te maken met allerlei regels die hij niet accepteert en daar begint dan ook het gevecht tegen de leiding. Een prima film met goed uitgekozen acteurs.
Een 9- en dus een aanrader!

[Dit bericht is veranderd door AjaxArena (op 9 december 2006 14:31:18).]

Little Miss Sunshine begint met een onwaarschijnlijk goede montage waarmee de hoofdpersonages worden voorgesteld. Ik had me tegen die tijd ook schrap gezet om omvergeblazen te worden door een sluwe film waarin de verschillende psychotici van het gezin Hoover elkaars persoonlijkheden op scherp zetten. Jammer genoeg is dat nauwelijks het geval, want al snel wordt het een roadtrip, waarin de humor eerder voortkomt uit basissitaties dan uit het spel met de karakters. Zo is er: het kopen van een pornoblaadje, de auto die niet meer wil starten, tegengehouden worden door een agent en - last but not least - het gesol met een lijk.

Pas aan het einde van de film is opnieuw ruimte voor wat karakterontwikkeling, wanneer de Hoovers hun dochter inschrijven voor een Miss-verkiezing. Wat volgt is zo marginaal dat het stevig op de lachspieren werkt. Little Miss Sunshine is een kleine en fijne film, eerder Brits dan Amerikaans, maar had met een beter script veel meer kunnen zijn.

--------

De nieuwe James Bond is even cool als hij lelijk is. Erg cool dus. Casino Royale begon voor mijn gevoel een beetje zwak met teveel betekenisloze actie, maar de tweede helft is zeer entertainend. Bond pokert erop los, slaat onderweg een paar mensen dood, heeft een near-death experience, gets the girl, en verzoekt de barman op te pleuren met zijn Martini, shaken or stirred. Hier hoeft verder niet veel uitleg bij, het recept is bekend. Wat ik niet had zien aankomen, was het open einde. Very un-Bond, en ik moet zeggen, ik ben benieuwd hoe het verder gaat.

Wat mij betreft is de slappe Timothy Dalton, en de verschrikkelijke gaye Pierce Brosnan (we hates him, we hates him!!), voorlopig vergeven en vergeten.

[Dit bericht is veranderd door Drifter (op 11 december 2006 14:00:00).]

Heb gisteravond Jesus Camp gezien. Na enkele keren teleurgesteld voor de IDFA theaters te hebben gestaan(hij was steeds uitverkocht)heb ik hem weten te vinden op het net. Zeer schokkende documantaire waarin kids tussen de 7 en 11 op bible camp gaan en ongeveer worden gebrainwashed met het Christendom. Beelden daaruit en afwisselend een radiomaker die gelukkig wel verstand heeft om het contrast te vergroten. Ik kreeg er de rillingen van en heeft mijn toch al slechte beeld van de Amerikaanse maatschappij niet ten goede gedaan.

Rest In Peace

Peter Boyle

Peter Boyle (October 18, 1935 – December 12, 2006) was an Emmy Award-winning American actor. He was perhaps best known for his role as Frank Barone on the sitcom Everybody Loves Raymond and his film roles in Young Frankenstein (1974) and Taxi Driver (1976). He had won praise for playing both comic and dramatic roles.

His first starring role was as the title character in the movie Joe which was released in 1970, in which Boyle played a hardhat bigot to wide acclaim. The film's release was surrounded by controversy over its violence and language. It was during this time that Boyle became close friends with the actress Jane Fonda, and with her he participated in many protests against the Vietnam War. After seeing people cheer at his role in Joe, Boyle refused the lead role in The French Connection (1971) as well as other movie and TV roles that, he believed, glamorized violence.

Boyle had another hit role as Frankenstein's monster in the comedy Young Frankenstein in 1974, directed by Mel Brooks. Boyle gave an acclaimed dramatic performance in the 1977 television film Tail Gunner Joe, in which he played Senator Joseph McCarthy, who led the Communist witch hunts in the 1950s.

Boyle was known for his supporting roles and was more often cast as a character actor rather than a leading man. Some of his better-known roles include appearances in Martin Scorsese's Taxi Driver opposite Robert De Niro, in which he played fellow cab driver "Wizard", and in The Candidate, as the campaign manager of Robert Redford's character. He co-starred in Where the Buffalo Roam, portraying the attorney of gonzo journalist Hunter S. Thompson, who was played by Bill Murray. He later played Bosun Moon in the pirate comedy Yellowbeard, also starring Cheech and Chong, Madeline Kahn, and members of the comedy troupe Monty Python's Flying Circus, and starred opposite Sean Connery as a corrupt mining facility boss in Outland. Subsequent films included The Dream Team starring Michael Keaton, The Shadow starring Alec Baldwin, and Monster's Ball in which he played the hateful father of Billy Bob Thornton's character. He can also be seen as a tough police officer in Malcolm X. He also makes an appearance in Porky's Revenge as the drawbridge operator.



In 1990, Boyle suffered a stroke that rendered him speechless for six months. After recovering, he went on to win an Emmy award in 1996 for a Outstanding Guest Actor in a Drama Series for his appearance on The X-Files. The episode, "Clyde Bruckman's Final Repose", is a season-three episode of the cult TV show, in which he played an insurance salesperson who can see selected things in the near future, particularly others' deaths.

Boyle was perhaps most widely known for his role as the deadpan, cranky Frank Barone in the popular CBS television sitcom Everybody Loves Raymond, which aired from 1996 through 2005. The show was shot in Los Angeles, to which Boyle commuted from his New York City home. He was repeatedly nominated for an Emmy for this role, but never won (beaten out multiple times in the Supporting Actor category by his costar Brad Garrett), though fellow co-stars Garrett, Ray Romano, Patricia Heaton, and Boyle's TV wife Doris Roberts won at least one Emmy each for their performances.
In 1999, he had a heart attack on the set of of the TV series Everybody Loves Raymond. He soon regained his health and returned to the series.

On December 12th, 2006 Boyle died in New York City at New York Presbyterian Hospital after suffering from multiple myeloma and heart disease. The Associated Press obituary gave his age, which appears variously in different sources, as 71.[1] He was survived by his wife Lorraine and two daughters, Lucy and Amy.

At the time of his death, Boyle was working on two films: Shadows of Atticus and Chatham.



Frank Barone zou zeggen: Holy crap!

He will be missed...

[Dit bericht is veranderd door Sven (op 13 december 2006 21:46:07).]

De laatste weken nogal wat vrije tijd gehad en heel wat films gekeken. Underground was briljant, Black Cat White cat, van diezelfde Emir Kusturica vond ik minder, maar zeker niet slecht. Muziek van beide films vind ik geweldig!
Gisteren Filantropica gezien en die was zeer zeker de moeite waard.