Ajax Forums » Supporterscontact » The Movie Topic [Deel 4]

Lars and the Real Girl is een behoorlijk suffe film. Ryan Gosling slaapwandelt door het verhaal van een zonderling wiens realiteit en fantasie verstrengeld raken in de vorm van een droomvrouw. Zijn omgeving worstelt met de vraag in welke mate je een slaapwandelaar mag wakker maken. Dat thema wordt nog op een tiental manieren opnieuw verwoord, maar er wordt weinig mee gedaan. Tel daarbij op dat het tempo tergend laag ligt en dat de beelden vaal en winters zijn en je hebt een uitstekende remedie voor slapeloze nachten.

Twee verschillende meningen. Ik ga Lars and the real girl zeker even zien. Ben benieuwd of ik het eens ben met Peter of met Drifter .

Tsja, zitten er ongeloofwaardige stukken in The Bucket List? Zeker. Is het af en toe wat melodramatisch? Absoluut. Ontroerden de mushy scenes me dan toch nog? Wat dacht jij dan?

Dankzij Jack Nicholson en Morgan Freeman ontstijgt deze film het niveau Hallmark en vergeef je ze zelfs de casting van Sean Hayes (Jack uit Will & Grace) die zowaar bijna niet irritant aanwezig was.

Niet bijzonder origineel, maar de twee bijzondere giganten in de hoofdrol maken het geheel dan toch zeer te pruimen.

7+

There will be blood wordt ongetwijfeld gewaardeerd door critici. Niet geheel onterecht. Mooi geflimd, goed geregisseerd en voortreffelijk geacteerd. DD Lewis zet een vreselijke vent zo neer, dat hij ook echt vreselijk is. Ik ging me afvragen of Lewis in het echt wel enigzins te pruimen is. Meer dan terechte Oscar. Het verhaal zelf (een op olie beluste zakenman die een klein religieus dorpje komt lastig vallen) kon mij persoonlijk dan niet echt bekoren.
7.

Van een ander kaliber en genre is ongetwijfeld Saw IV. Waar de originele Saw mede boeide door zijn eenvoud en originele concept, verzandde delen 2 en 3 al enigzins in de gruwelijkheid van de vallen. Deel 4 is het aanzien echt niet meer waard. Positief is dat de film nog geen 1,5 uur duurt, dus je kan nog op tijd naar bed. Nadeel is dan echter weer dat, alhoewel Jigsaw en helper Amanda reeds dood zijn, een tweede handlanger ineens ten tonele komt en deze helaas triomfantelijk dit deel overleeft. Een vijfde deel echter trek ik echt niet meer, en daar ga ik dus geen 1,5 uur meer aan spenderen.
4

[Dit bericht is veranderd door 0634 (op 4 april 2008 21:48:25).]

Before the Devil Knows You're Dead is een fantastische drama-thriller waarbij het drama-genre in het kwadraat aanwezig is. Na een mislukte overval, geplanned door twee broers, komen beide broers in de problemen. Door de verschillende invalshoeken (enigszins vergelijk baar met Vantage Point) valt het verhaal ineen. Iedere scene komt er weer probleem bij. De problemen stapelen elkaar op en worden steeds groter. Het zorgt voor een meelevend depressief gevoel wat bij mij wel voor waardering kon zorgen.

Zonder dat ik een hele goede (technische) kijk op films heb, denk ik dat deze film een sterke zal worden. Het gemiddelde van 7,6 die IMDB-gebruikers deze film geven bevestigd dat gevoel wel enigszins.

quote:
0634 schreef:
......Positief is dat de film nog geen 1,5 uur duurt, dus je kan nog op tijd naar bed. Nadeel is dan echter weer dat, alhoewel Jigsaw en helper Amanda reeds dood zijn, een tweede handlanger ineens ten tonele komt en deze helaas triomfantelijk dit deel overleeft. Een vijfde deel echter trek ik echt niet meer, en daar ga ik dus geen 1,5 uur meer aan spenderen.
4

Dank je wel voor de spoiler, top!!!!!!

[Dit bericht is veranderd door Sirius (op 4 april 2008 23:21:08).]

quote:
Sirius schreef:

(...)

Dank je wel voor de spoiler, top!!!!!!

Oeps, excuus . ff vergeten.

Heb ik een prachtige verhaallijn verknalt, nu nog raden wie het is...

[Dit bericht is veranderd door 0634 (op 5 april 2008 13:44:15).]

quote:
Charlton Heston was de perfecte Ben-Hur



RIJSWIJK - Met zijn brede borstkas en een uit graniet gehouwen gezicht, wie anders dan Charlton Heston zou een betere Ben-Hur, een gedegener Mozes en een perfectere Michelangelo hebben kunnen spelen? In augustus 2002 gaf de bejaarde acteur aan, symptomen van de ziekte van Alzheimer te vertonen. Op 5 april overleed hij, 84 jaar oud.

Heston kreeg een Oscar voor zijn rol als galeislaaf en wagenrenner Ben-Hur in de gelijknamige film uit 1959. Veertig jaar later riep een Amerikaans homoblad de beroemde racescène uit tot meest erotische filmscène van de twintigste eeuw. Heston vond dat erg vleiend.

Het zou niet zijn laatste rol in een groots filmepos zijn. John Charlton Carter, zoals hij bij zijn geboorte heette, werd in 1923 geboren in Illinois. Hij was enig kind en bracht zijn jeugd vooral door met lezen. Zijn moeder hertrouwde begin jaren '30 met Chester Heston en het gezin verhuisde naar Chicago. Op school al blonk de jonge Charles uit in toneelspel wat hem een beurs opleverde voor de universiteit. In 1944 onderbrak hij zijn opleiding om drie jaar in het leger te dienen. Daarna maakte Heston serieus werk van het acteren en speelde in talloze theatertjes.

Begin jaren '50 begon zijn tv-carrière, met hoofdrollen in producties als The Taming of the Screw, naar het boek van Henry James, en Wuthering Heights. Dat leverde Heston een langlopend contract op en een filmdebuut (Dark City, 1950). Er volgden nog ruim honderd bioscoop- en tv-films, waaronder zo ongeveer alle Hollywood-rampenfilms uit de jaren '70.

Zijn gespierde lichaam, brede borstkas en doordringende blauwe ogen bezorgden de acteur de rol van vrijwel elke historische held die maar te bedenken was: Mozes, Michelangelo, El Cid (met Sophia Loren, 1961), Johannes de Doper, Marcus Anthonius. De hoofdrol in Ben-Hur leverde hem een Oscar op, één van de elf die de productie uiteindelijk wegsleepte. In 1965 schitterde hij in een sterrencast in het bijbelepos The Greatest Story Ever Told. Ook speelde Heston in veel science-fictionfilms, zoals Planet of the Apes (1968) en The Omega Man (1971). In de afgelopen jaren volgden Oliver Stone's Any Given Sunday (1999) en een remake van Planet of the Apes.

De toenmalige Amerikaanse president Ronald Reagan stelde Heston in 1981 aan als vice-voorzitter van een culturele werkgroep. Heston steunde zowel liberale als conservatieve doelen - en in de loop der jaren ook presidentskandidaten uit beide kampen -, maar was de laatste tijd vooral een aanhanger van de Republikeinen. In de jaren '60 zette Heston zich in voor de burgerrechten.

In 1998 werd hij voorzitter van de National Rifle Association (de belangenorganisatie van wapenbezitters) en werd daarin nog drie keer herkozen, een unicum in de NRA-geschiedenis. Heston was een voorvechter van vrij wapenbezit voor elke Amerikaan (vastgelegd in het Second Amendment) en dat standpunt kwam hem zowel op zware kritiek als op veel steunbetuigingen te staan. Enkele jaren geleden pleitte hij nog voor een schietcursus voor elk Amerikaans kind. Heston zei ooit dat er geen verschil was tussen zijn activisme in de jaren '60 en zijn steun aan de wapenlobby. Hij zei louter de opperste vrijheid te bepleiten.

Eén van zijn laatste filmoptredens was een ongewenste bijrol in de met een Oscar bekroonde documentaire Bowling For Columbine (2002). In de slotscène confronteert regisseur Michael Moore hem met een foto van een slachtoffer van de schietpartij op een school in Littleton. Het beeld van de bejaarde Heston die weigert te antwoorden op de tirade van Moore, deed het imago van de acteur geen goed.

Charlton Heston was sinds 1944 getrouwd met Lydia Marie Clarke en laat twee kinderen na. Hij overwon prostaat****** en een alcoholverslaving. Ook schreef hij een aantal autobiografieën, zoals The Actor's Life, In the Arena and To Be a Man.

Geweldige acteur van de oude stempel. Ben-Hur, Planet Of The Apes en The Ten Commandments zijn echte Hollywood klassiekers...

Take your stinking paws off me, you damned dirty ape!

[Dit bericht is veranderd door Sven (op 6 april 2008 11:27:39).]

quote:
Sven schreef:

No Country For Old Men

De gebroeders Coen staan al een aantal jaren garant voor goede karaktergedreven films met her en der een slippertje (Ladykillers, Intolerable Cruelty). No Country For Old Men is echter weer een trotse toevoeging aan hun erelijst. Dankzij een ijzersterke cast, script en stemmig camerawerk is het een echte Coen-klassieker geworden.

Tommy Lee Jones zet zijn sterke reeks rollen voort als 'world weary' sheriff Ed Tom Bell en Javier Bardem is gewoon echt heel erg creepy. Zijn bijna complete emotieloosheid is bijna pijnlijk om naar te kijken. Josh Brolin bewijst in NC4OM ook dat hij meer is en meer kan dan wat hij in vroegere filmpjes als Mimic liet zien.

Absoluut en topper en met z'n Oscars kan ik dan ook niet zitten, los van het feit dat bijv. Atonement wel íets rijker bedeeld had mogen worden.

8,5

Terechte recensie van Sven. Ben ook een Coen-fan en deze is echt niet te missen als je van thrillers en/of goede films houdt. Who can leave that out?

Beter laat dan nooit: Cloverfield. Het start nogal saai, maar dat verandert zodra het monster ten tonele komt. Daarna volgt een zeer aangename mix van actie en horror, waarin het afbrokkelende Manhattan de echte hoofdrol speelt. Het grote breekpunt van deze film is natuurlijk het (Blair Witch) cameraperspectief, dat mij aan de ene kant stevig begon te irriteren na een tijd, maar dat toch ook wel een groot deel van de sfeer zet. Ik ben er niet helemaal uit, maar ik was blij dat het maar 80 minuten duurde.

Overigens hoop ik dat we na War Of The Worlds, The Mist, Cloverfield en een half dozijn andere apocalypse-films nu klaar zijn met de Hollywood-verwerking van 9/11.

quote:
Drifter schreef:
Beter laat dan nooit: Cloverfield. Het start nogal saai, maar dat verandert zodra het monster ten tonele komt. Daarna volgt een zeer aangename mix van actie en horror, waarin het afbrokkelende Manhattan de echte hoofdrol speelt. Het grote breekpunt van deze film is natuurlijk het (Blair Witch) cameraperspectief, dat mij aan de ene kant stevig begon te irriteren na een tijd, maar dat toch ook wel een groot deel van de sfeer zet. Ik ben er niet helemaal uit, maar ik was blij dat het maar 80 minuten duurde.

Overigens hoop ik dat we na War Of The Worlds, The Mist, Cloverfield en een half dozijn andere apocalypse-films nu klaar zijn met de Hollywood-verwerking van 9/11.

Vrees voor je van niet hoor. Er staan nog een paar grote producties op stapel waar de wereld door wat dan ook naar de knoppen gaat. Te beginnen met M. Night Shyamalan's The Happening deze zomer.

quote:
Francesc Fabregas Soler schreef:

Vantage Point

Het idee van de verschillende letterlijke gezichtspunten die in Vantage Point wordt toegepast verveelt totaal niet.
Iedere keer weer terug naar dezelfde situatie vanuit een andere gezichtspunt. Iedere keer valt er weer iets samen in een keer op keer mooie scene. Uiteindelijk completeren deze verschillende gezichtspunten elkaar wat uitmond in een fantastisch slot. De achtervolging op het laatst wordt prachtig in beeld gebracht evenals de afsluitende scene.

Precies. Sterker nog, zonder die constructie zou het eigenlijk maar een doorsnee-thriller zijn. Het telkens weer terugkeren naar het beginpunt is nooit vervelend omdat je telkens wat meer informatie krijgt en anders naar de gebeurtenissen kijkt. Dat laatste is iets minder het geval bij Before the Devil knows you're dead, de nieuwe film van Sidney Lumet. Dat verhaal beleeef je vanuit de standpunten van de twee broers en de vader. Verschil met VP is dat BTDKYD het accent meer op persoonlijke verhoudingen en het drama ligt dan op het plot. Niet dat BTDKYD een slecht plot heeft, integendeel, maar waar VP een echte actiefilm is over terrorisme, is BTDKYD een echte acteursfilm, zoals je van Sidney Lumet mag verwachten. Marisa Tomei, Ethan Hawke en Philip Seymour Hoffman leveren dan ook een goede prestatie af in een film over broers in geldnood en vaders en zonen.

Horton is net als het andere Dr. Seuss-verhaal 'Slurfje past op het ei' een film over 'belofte maakt schuld' en olifantentrouw. Deze nieuwe animatiefilm over een olifant, Horton dus, die in een pluisje een hele wereld ontdekt en deze wereld wil redden van de ondergang, kent veel hilarische en subtiele momenten waardoor het ook voor volwassenen een leuke film is.

En dan schijnt er ook nog een Cloverfield Sequel aan te komen, Drifter...

quote:
Peter schreef:

Before the Devil knows you're dead (...) Marisa Tomei, Ethan Hawke en Philip Seymour Hoffman leveren dan ook een goede prestatie af in een film over broers in geldnood en vaders en zonen.

En lovers. Ik vond meneer Hoffman toch wel iets beter dan 'goed'. Inderdaad, sterk geacteerd (good old Albert Finney, toe maar), leuk verpuzzeld verhaal, tragisch en komisch tegelijkertijd. Soms wel wat aan de langzame kant, maar ik heb het ergens een 8 gegeven, dus zo'n bezwaar zal het niet geweest zijn..

Even een tijdje terug in de tijd voor Sky Captain and the World of Tomorrow. Ik weet eigenlijk niet hoe ik deze destijds heb gemist in de bioscoop, maar ik had er zelfs niet van gehoord. Daarna zag ik hem vaak in de koopjesbakken liggen, maar ik heb hem nooit meegenomen door de duffe titel en de ouderwetse cover. Ik heb hem nu dan eindelijk eens gehuurd om een grieperige dag op te vullen en het is een enorme leuke film!

Alles ziet er expres ouderwets uit, maar de look is geweldig en de special effects zijn uitstekend. Wat nog belangrijker is, is dat zowel het sfeertje als de acteurs heel goed overkomen. Jude Law en Gwyneth Paltrow gaan elkaar te lijf als Han Solo en Leia in hun beste dagen en Angelina Jolie speelt haar beperkte rol prima. De actiesequenties zijn goed, de landschappen soms adembenemend en de plot vloeit mooi.

Maar wat ik eigenlijk wou zeggen is dat de Han/Leia vergelijking me plots deed beseffen dat dit het niveau van de recentste drie Star Wars films had kunnen zijn. Geen houten Hayden Christensen en eeuwig puberale Natalie Portman, geen belachelijke sidekicks, geen krampachtige pogingen om moderne humor te gebruiken. Gewoon een ouderwets en meeslepend avontuur rond een paar acteurs die je alle onzin eromheen laten slikken.

Anyway, een aanrader voor fans van het sci-fi/fantasy genre.

Het duurt nog een tijdje voor de release in 2009, maar de teaser poster van THE SPIRIT ziet er wel errrrrrrrg cool uit:


Van Frank (Sin City) Miller, met: Scarlett Johansson, Eva Mendes, Samuel L. Jackson, Gabriel Macht.

Anyways...Ziet er cool uit...

En met Eva Mendes en Scarlett Johansson kan ik mij zo voorstellen dat de film zelf er ook wel cool uitziet

Street Kings is een redelijk standaard slechte politiemannen verhaal, maar de uitvoering is wel aardig gedaan en naast Keanu 'dit is mijn enige gezichtsuitdrukking' Reeves is de cast goed bezet met Forest Whitaker, Jay Mohr en Hugh 'House' Laurie. Het emotieloze dat Reeves meestal uitstraalt komt voor deze rol juist wel van pas.

Verhaal gaat over goede en slechte agenten, die weer slecht, dan die weer goed, hussel het een beetje en zo is het dan.

Maar het is alles bij elkaar wel vermakelijk... 7

The Savages is zo ongeveer de meest deprimerende film van de laatst zes maanden: wie er naartoe gaat, houdt best een stevige popcornzak met prozac binnen handbereik. Philip Seymour Hoffman (ons wel bekend) en Laura Linney (The Squid and the Whale, Breach) spelen twee dwalende half-volwassenen. Hun verleden komt nauwelijks aan bod, maar gelukkig was het niet, en ze worstelen nog steeds met de demonen ervan.

Deze demonen komen in de vorm van verdrukte schuldgevoelens weer quasi-ongemerkt aan de oppervlakte als hun emotioneel bevroren vader begint te dementeren. De film beschrijft hun zoektocht naar een rusthuis, hun vruchteloze pogingen om het verleden te helen, en de ellende die zich voortzet in hun pogingen om zelf relaties met partners aan te gaan.

Het moge duidelijk zijn: dit is geen vrolijke film. Er zitten enkele plekjes van zwarte humor in om het draaglijk te maken, maar je komt toch aangeslagen de strijd uit. Gelukkige wordt de strijd niet voor niets geleverd: het mooie einde, de geweldige acteurs en het intelligente script maken van The Savages een mooie maar zware film over menselijke onmacht.

21 is een lekker vlot gemaakt filmpje over arme (maar uiteraard geniale) student aan de MIT in Boston die de kans krijgt mee te doen in het clubje van professor Kevin Spacey waarin ze als slimme kaarttellers de casino's in Las Vegas een poot uit willen draaien...

Hoop voorspelbaarheden (uiteraard weer), met het meisje dat niks in 'm zag, de vrienden die hij kwijt raakt (krijgt ie ze weer terug?) en ook de ontknoping was niet verrassing die ze er misschien mee wilden bereiken.

Licht verteerbaar popcornvermaak, wel aardig, maar errrrrrg makkelijk. 6

quote:
Drifter schreef:

De nieuwe film van Sean Penn heet Into The Wild en vertelt het verhaal van een student die na zijn studies besluit de maatschappij te ontvluchten. Na te zijn opgegroeid in de hypocrisie van suburbia, worden zijn ogen geopend op de universiteit waar hij geconfronteerd wordt met de geschiedenis van honger, geweld en racisme. Daarna geeft hij al zijn geld weg, verbrandt zijn identiteitspapieren en vertrekt naar Alaska.

Penn vertelt dit alles zeer fragmentarisch, met grote sprongen in tijd, ruimte en perspectief. Zo opent en sluit de film in Alaska, waar het hoofdpersonage uiteindelijk de strijd aangaat met zijn demonen. Maar zoals meestal is de reis belangrijker dan de bestemming, en de ware inzichten worden opgedaan onderweg. De ontmoetingen met de personages die hij daar tegenkomt, vormen de ondergrond waarop uiteindelijk de finale conclusie groeit.

Into The Wild is een wat trage maar betoverende film. Een kruising tussen Kerouac's On The Road en Lynch's The Straight Story. Een overpeinzing van de vrijheid van de open ruimte en de eraan gekoppelde eenzaamheid, weerspiegeld in de akoestische strums van Eddie Vedder. Gewoon een hele mooie film.

Precies. Ik heb gisteren genoten, van de film, de manier waarop het verteld is, de leuke bijrollen en het langzaam inzicht krijgen in het onvermijdelijke. Het was een mooie belevenis, deze film. Penn heeft met deze film en The Indian Runner twee juweeltjes gemaakt.

quote:
Peter schreef:

(...)

Precies. Ik heb gisteren genoten, van de film, de manier waarop het verteld is, de leuke bijrollen en het langzaam inzicht krijgen in het onvermijdelijke. Het was een mooie belevenis, deze film. Penn heeft met deze film en The Indian Runner twee juweeltjes gemaakt.

Dezelfde mening hier. Heb deze film gister gekeken en het boeide van de eerste tot de laatste seconde. Schitterende beelden, goede muziek erachter en een goed verhaal. Eén van de beste films die ik de laatste tijd heb gezien...

Sommige films hebben een groot canvas nodig om hun verhaal kwijt te kunnen, denk maar aan Giant, Lawrence of Arabia of La Meglio Gioventù. Wat erin verteld moet worden, is gewoon te veelomvattend om in minder tijd aan bod te komen. Andere films hebben eigenlijk geen drie uur nodig, maar bereiken die grens toch door alles te rekken. In die laatste categorie valt There Will Be Blood.

De plot draait rond een eenzame en haatdragende man die de strijd tegen de wereld aangaat door een olie-imperium op te bouwen. De zakelijke kant daarvan komt niet echt aan bod, de aandacht gaat eerder naar de personages om hem heen. Zo is er een soort zoon, een soort broer, en een soort vijand. Helaas komt geen enkel van die personages echt tot leven en lijkt de camera vaak nutteloze minuten te besteden aan het pannen over een landschap of het tonen van de binnenkant van een boorput.

En toch had er meer verhaal in There Will Be Blood kunnen zitten: het centrale personage had kunnen boeien. Verschillende zijsporen in de plot (economie vs religie, de botsende oliegiganten, ...) hadden mooi uitgewerkt kunnen worden. Daniel Day Lewis is een goede acteur, ook al slaagt hij er deze keer niet in om je als kijker te betrekken in de gebeurtenissen rond Daniel Plainview. Paul Thomas Anderson is een goede regisseur, ook al komen meer van zijn films een beetje afstandelijk over.

Hoe dan ook, ondanks de mix van talent en een op papier interessante invalshoek, kan ik eigenlijk geen enkele goede reden bedenken om een kleine drie uur te besteden aan There Will Be Blood.

[Dit bericht is veranderd door Drifter (op 27 april 2008 23:13:28).]

Het leven van Dylan wordt nog maar eens uit de doeken gedaan in I'm Not There, maar de benadering is deze keer helemaal anders. Dylan wordt niet ontleed of zelfs maar chronologisch gevolgd, maar er wordt geimproviseerd op het thema Dylan. De Bobster wordt gespeeld door een zestal acteurs, waaronder een vrouw en een zwarte acteur. De film is deels zwart/wit, deels kleur. Dylan is de ene keer waarheidsgetrouw neergezet, de andere keer surrealistisch. Kortom, het is een zooitje. Maar werkt het?

De film valt wat mij betreft uiteen in drie delen. De jonge Dylan met alle ontstaansmythen errond, de elektrische Dylan ten tijde van Don't Look Back, en de kluizenaar van na Blonde On Blonde.

Het eerste deel werkte voor mij geweldig. Via bizarre scenes kom je meer te weten over Dylans evolutie dan via de zoveelste vertelling over zijn invloeden en jeugd. Je moet bereid zijn om de regisseur erin te volgen, maar hij geeft genoeg aanknooppunten (de geschiedenis rond Guthrie) om zijn interpretatie geloofwaardig te maken. In dit deel zit ook de meeste muziek, al komt die bizar genoeg niet altijd overeen met het juiste tijdperk. Zo komen we nu Blind Willie McTell al tegen.

In het tweede deel blijft de film dichter bij de realiteit. De Dylan van Bringing It All Back Home en Highway 61 is dan ook veel beter gedocumenteerd. Veel lof voor Cate Blanchett die de zich uit het keurslijf worstelende ragebol uitstekend neerzet. In dit deel ligt de nadruk op de smartass dialogen waarmee Dylan zijn "verraden" fans van repliek diende, waardoor de muziek een beetje benadeeld wordt. Toch is het nog steeds een onderhoudende film op dit moment, al is de toon serieuzer geworden.

Het derde deel wordt afgetrapt door Dylan's Billy The Kid periode, en draait vooral rond Richard Gere die als verloren gelopen cowboy weer probeert om aanknoping te vinden bij de wereld om hem heen. Deze periode van Dylan ken ik het minste en veel heb ik er ook niet uit geleerd. De scheiding komt even aan bod, maar uit het geweldige Blood on the Tracks is alleen Simple Twist of Fate terug te vinden. Ook het briljante Sara van Desire schiet erbij in, hoewel de ontstaansgeschiedenis daarvan alleen al een film lijkt te rechtvaardigen. Dylans flirt met godsdienst wordt genamecheckt, maar veel wordt er niet mee gedaan. Het derde deel viel mij kortom tegen.

Eindconclusie: 1/3e geweldig en speels, 1/3e interessant en waarheidsgetrouw, en 1/3e het spoor bijster. Waarschijnlijk zijn dat geen onterechte verhoudingen voor een film over 45 jaar Dylan.

[Dit bericht is veranderd door Drifter (op 30 april 2008 09:16:03).]

Cassandra's dream

is de naam van de boot die in de nieuwe film van Woody Allen door twee broers (Ewan McGregor en Colin Farrell) wordt aangekocht. McGregor speelt de broer die graag geld wil hebben om te kunnen investeren, Farrell de monteur die zijn hoofd boven water houdt door flink te gokken. Die laatste maakt dan ook een klappertje, maar die verdwijnt al snel, om plaats te maken voor een enorme schuld met mogelijke desastreuze gevolgen. Gelukkig is daar de rijke oom van de broers, die ze wel wil helpen, maar een wederdienst vraagt. Wat volgt is een verhaal over schuld, boete en geweten(loosheid).

Viel er in Scoop nog iets te lachen, Cassandra's Dream is meer als Match Point; een film over gewetenloosheid, zoals Allen er al eerder een met Crimes and Misdemeanors heeft gemaakt. Punt is alleen: dat niveau wordt niet echt gehaald. Het is een aardige Allen-film, voor zijn doen middelmaat. Redelijk acteren, aardig verhaal, iets te snel einde. McGregor is voorspelbaarder dan Farrell, die toch de film draagt. Tom Wilkinson is goed, zoals altijd. De Allen-fans zullen hem wel willen/gaan zien, maar, nogmaals, het is zeker niet een van zijn beste.

Iron Man (Jon Favreau – 2008)



De steenrijke wapenfabrikant Tony Stark leeft het leven “in the fastlane”: aan luxe auto’s, gadgets en sexy vrouwen geen gebrek. Totaal zonder wroeging verzint hij het ene na het andere wapen, waarbij de ene een nog grotere knal maakt dan de andere. Hier komt verandering in wanneer hij gevangen wordt genomen in Afghanistan. Onder dwang van de terroristen om wapens voor hen te maken, creëert Strak een groot stalen pak waarmee hij kan ontsnappen. Beseffend wat zijn vroegere acties voor gevolgen hebben gehad, besluit hij voortaan de mensheid te helpen met zijn sterk verbeterde pak.

De zomer staat weer voor de deur. Dat betekent dus dat het weer tijd is voor de blockbusters vol special effects en actie. Dit jaar is de eer voor de opening van het blockbuster-seizoen overgelaten aan een nieuwe comicverfilming, het genre dat een klein tiental jaar geleden een vogelvlucht nam met enkele uitschieters in beide richtingen. In de Marvel-stal van Stan Lee is men zelfs al begonnen aan de, met alle respect, “B-sterren” van het universum zoals in dit geval ‘Iron Man’. Dus, zet nu allemaal Black Sabbath op blèr mee: tara tarara tararararara tarara!

‘Iron Man’ deelt veel kenmerken met andere comicverfilmingen en vooral met de zogenoemde “origin-stories’. Een echte superheld is er niet zomaar, die moet eerst gemaakt worden. Qua personage en verhaal doet ‘Iron Man’ veel denken aan ‘Batman (Begins)’: een rijke playboy zonder speciale krachten ziet plotseling het licht en besluit te strijden tegen het kwaad met behulp van een steeds beter worden pak. Aan de andere kant deelt ‘Iron Man’ het speelse karakter van de ‘Spider Man’ reeks met de nodige tongue-in-cheek humor. Hoewel het script her en der wat serieuze punten aan probeert te stippen over militarisme en de macht van grote corporaties, blijft het geheel luchtig.

Kwalijker is het feit dat het script wel erg weinig verrassingen brengt. Naast het volgens het boekje volgen van het eerder genoemde origin story, is het verhaal nogal voorspelbaar. Zelfs als je de trailer nog niet hebt gezien, zal de “twist” niet onverwacht komen. Deze twist komt voor het gevoel sowieso vrij laat op gang wat ervoor zorgt dat de film, ondanks een behoorlijke lengte, naar het einde toe wat gehaast aanvoelt en bovendien een wat milde climax geeft. De actie is aanwezig, wordt spectaculair in beeld gebracht en de effecten zijn zeer sterk, maar op het einde valt de actie-verzadigingsmeter vrij laag uit. De scènes tussendoor waarin Stark aan zijn pak werkt, zijn zeer vermakelijk en de film blijft de hele speelduur boeien, maar één of twee extra echte actiescènes waren nog welkom geweest.

De grootste kwaliteit van de film zit hem in de cast en dan vooral Robert Downey Jr. als Tony Stark. Uiteindelijk is het immers zijn grote show. Hij weet uitstekend de arrogante jetset playboy te spelen die overal maling aan heeft en tegelijk overtuigt hij als superheld die het licht heeft gezien. Dit alles wordt flink aangedikt met de nodige sarcasme en zelfspot waardoor jij, net als hijzelf, hem nooit helemaal serieus neemt. Het is een eikel, maar niet een die je zal haten, iemand anders in de rol zou lastig denkbaar zijn. Verder is Jeff – The Dude – Bridges heerlijk schmierend bezig als Starks partner Obadiah Stane en vormt Gwyneth Paltrow (personal assistent en love interest Pepper Potts) een zeer prettige verschijning. Het is alleen jammer dat Terrence Howard als Starks beste vriend Jim Rhodes vrij weinig te doen krijgt en er voor spek en bonen achteraan hobbelt.

Alles bij elkaar is ‘Iron Man’ een prettige start van de zomer geworden. Hoewel de formule van de gemiddelde comicverfilming zijn beste tijd wel heeft gehad en de film dus vrijwel nergens iets nieuws op de tafel weet te brengen, is de film op zich de moeite van het kijken zeker waard dankzij het luchtige karakter en Robert Downey Jr. Het is weliswaar geen buitencategorie als ‘X:2’ of ‘Batman Begins’, maar toch pakken beter dan een ‘Fantastic Four’ of een ‘Daredevil’. Voor de echte Marvelfan is het verplichte kost (ook het spelletje “Where is Stan Lee?” is weer van de partij) waarvoor het stuk na de credits alleen al het kaartje voor de film waard maakt.

quote:
Tony Stark: They say the best weapon is one you never have to fire. I prefer the weapon you only need to fire once. That's how dad did it, that's how America does it, and it's worked out pretty well so far.