Ajax Forums » Supporterscontact » The Movie Topic [Deel 4]

Ik bedoel Indiana niet, maar de dude die hem speelt.

Ik weet dat je een grote fan van Ford bent, maar ik vind hem dus helemaal niks. Ze hadden hem in carbonite bevroren moeten laten toen ze de kans hadden.

quote:
Dijkstra Ajacied Forever schreef:

Ik bedoel Indiana niet, maar de dude die hem speelt.

Ik weet dat je een grote fan van Ford bent, maar ik vind hem dus helemaal niks. Ze hadden hem in carbonite bevroren moeten laten toen ze de kans hadden.

Yada, yada, yada.

quote:
Dijkstra Ajacied Forever schreef:

Ik bedoel Indiana niet, maar de dude die hem speelt.

Ik weet dat je een grote fan van Ford bent, maar ik vind hem dus helemaal niks. Ze hadden hem in carbonite bevroren moeten laten toen ze de kans hadden.

Laat Peter dat niet horen!:|


Stardust
Onderhoudende Fantasy over Tristan, een half mens/half elf, die Victoria voor zich wil winnen door een vallende ster voor haar te vinden. Onderweg komt hij verschillende bijzondere figuren tegen.

Met o.a. Charlie Cox, Claire Danes, Michelle Pfeiffer en Robert de Niro

Michelle Pfeiffer.....wat een Mi....Diva!

7,5



[Dit bericht is veranderd door Paco Delavega (op 10 december 2007 21:17:09).]

Iemand al na een het denken over de beste films van 2007? Ik ben er bijna, maar moet er nog een paar bekijken voor ik echt kies...

Rond kerst kom ik met mijn lijstje, een top-15. Ik verwacht niet dat er voor die tijd een top-15 waardige film komt, maar je weet maar nooit

Moet er eigenlijk nog een paar zien voor die tijd. Is wat lastig met de aanstaande drukke periode maar ik ga mijn best doen.

Wat wordt aangehouden? Releasedata Nederland? Amerika? Ik neem aan Nederland, anders vallen er wat titels buiten de boot.

Anyways, ik kom er op terug.

Geëlimineerd:

Eastern Promises van David Cronenberg. Na het teleurstellende A History Of Violence, worden de zetten in deze nieuwe film grotendeels herhaald. De film draait rond een man die veel goed maar ook veel slechts kan doen. Wanneer deze man met zware misdaad geconfronteerd wordt, wordt er heeel veeel gepraat en volgt er een enkele bloedige vechtpartij als orgelpunt van de film.

Eastern Promises stelt dus zwaar teleur. Cronenberg was ooit de rock n rollste der regisseurs, die keer na keer hetzelfde thema bespeelde, in orgiën van geweld en science-fiction achtige waanzin. Niet altijd geslaagd, maar steeds boeiend. Juist daarom is het zo bizar dat zijn films nu zo bloedeloos (figuurlijk) zijn geworden. In een reeks bijna verstilde scènes ontvouwt de plot zich, zonder dat er ooit spanning of empathie bij te kijken komt.

De critici schrijven dat Cronenberg zijn oude thema's voort laat leven in een nieuwe, volwassenere, verpakking. Op zich zit daar wel iets in: de fascinatie voor het vlees vind je ook nu weer terug via de tatoeages etc. Maar ooit stond het vlees symbool voor het leven en dood dat als oerkrachten door het werk van Cronenberg flitste. Vandaag flitst er weinig meer, dus met enige spijt moet ik concluderen: long live the old flesh.

[Dit bericht is veranderd door Drifter (op 17 december 2007 03:19:44).]

King of Kong

Aangeraden door BoudStyle. De documentaire lijkt te gaan over de strijd om de topscore bij het spel Donkey Kong, maar onderhuids gonst er een heel andere spanning. De twee hoofdpersonages worden tegen elkaar afgezet als succes vs. mislukking, arrogant vs. bescheiden, sluw vs. naïef, familieman vs. zakenman, etc. Als kijker word je hard meegesleurd in dat spel, niet in het minst door de slimme montage en de opzwepende soundtrack (waarin knipogen naar klassieke underdog-verhalen als Rocky en The Karate Kid niet worden geschuwd). Erg boeiende blik op een generatie nerds uit de jaren '80 en hun nooit aflatende groeipijnen.

Control

Anton Corbijns biopic over de Britse muzikant Ian Curtis, bij leven de zanger van Joy Division. De film volgt alle klassieke wendingen van de rise to fame en voegt daar een 'bizarre love triangle' aan toe. Curtis komt helaas vooral over als een wat vervelend mannetje met een neiging tot zelfdestructie. Corbijn heeft het geheel neergelegd in stemmig zwart/wit maar vertelt het verhaal op een uitermate klassieke manier. De film is dus uiteindelijk, zowel door inhoud als door vorm, alleen bestemd voor fans van Curtis of Corbijn.

The Brave One

Taxi Drivester. Jodie Foster valt uit liefde met NY als nozems haar geliefde doodslaan tijdens een wandeling door een stadspark. Ze begint aan een wraakexercitie tegen alles wat vuil en vaag is in de grote stad, maar is daarbij niet zozeer geplaagd door Bickle's macho-waanzin, als wel door een vrouwelijk geweten dat de moraliteit van haar acties in vraag trekt. Eigenlijk te ongeloofwaardig als serieuze film en te weinig opzwepend als actiethriller, maar toch best leuk.

The Kingdom

Deze actiefilm begint dan weer vreselijk met een expositie waar je hoofdpijn van krijgt, maar vindt na een 20-tal minuten zijn ritme. Daarna heb je een zeer entertainende kruising tussen CSI en Syriana, met Jamie Foxx en Chris Cooper in de hoofdrollen. Het mysterie is uiteindelijk niet zo heel ingewikkeld, maar de film klopt van alle kanten en eindigt met een goed kwartier hi-powered adrenaline. Dit, mijn vrienden, is aangename cinema!

[Dit bericht is veranderd door Drifter (op 18 december 2007 05:56:52).]

De best of-lijst komt later. Hier de teleurstellingen van het afgelopen jaar, willekeurige volgorde.

Lonely Hearts

Totaal overbodige seriemoordenaarfilm met John Travolta als blasé cop die, cliché cliché last heeft van een puberende zoon terwijl hij jacht maakt op Jared Leto en Selma Hayek. De film probeert te schokken, maar alles blijft te lief en te aardig, ondanks de enorme hoeveelheden bloed die getoond moeten worden.

Man of the Year

Robin Williams als een talk show host die presidentskandidaat wordt. Het zou een bijtende satire op de media moeten zijn, heb ik begrepen, maar het blijft een matte bedoening met spaarzame leuke momenten.

Hannibal rising

Van alle Hannibal Lecter-films is dit de meest teleurstellende, niet in de laatste plaats vanwege de totale miscasting van de acteur die Hannibal Lecter speelt. Gaspard Ulliel is een goed acteur, maar dit had hij aan zich voorbij moeten laten gaan.

Inland Empire

Ok, ik ben een Lynch-fan. Maar het enige wat ik me nog van deze film goed weet te herinneren is de vitale en prachtige eindscéne en dát is een slecht teken, een eindscéne als bevrijding.

Ghost Rider

Nét op het moment dat er met de Spiderman-serie, de X-men serie, Superman returns en de nieuwe Batman-serie komt er zoiets uit. Terug naar de lachwekkende, vervelende en clichématige superheldfilms van vroeger, moet er iemand gedacht hebben. Totaal over the top.

Ghoya’s Ghosts

Totaal over the top geldt ook voor de meest slechte film die Milosz Forman ooit afgeleverd heeft. Je mag veel beter verwachten van iemand die meesterwerken als 'Amadeus' en 'Valmont' gemaakt heeft.

Epic movie

Laat maar.

Grindhouse: Death Proof

het ligt aan mij. Té hoge verwachtingen. Goeie soundtrack, zoals altijd bij de films van tarantino, goeie eerste helft, maar het tweede verhaal? Dat had niet gehoeven, evenals dat rare, abrupte einde.

Les Témoins

Irritant en teleurstellend omdat alle clichéregisters over een film die de opkomst van AIDS beschrijft vergroot worden getoond. vergeleken met wat er is heeft deze film achteraf gezien totaal geen meerwaarde.

The Last Legion

Ook dit ligt aan mij. Te hoge verwachtingen en ergernissen omdat de Arthurlegende weer eens misbruikt wordt en op lachwekkende wijze wordt verbonden aan Julius Cesar. Triest.

Stardust

Hét bewijs dat computerfilms de toekomst niet hebben, eigenlijk. Zielloos verhaal, en op La Pfeiffer na, zielloos acteren. je kunt ook teveel willen vertellen of laten zien. Robert DeNiro moet zich zorgen gaan maken...

The Kingdom

Op zich best te pruimen, maar die vaagmoraliserende scene aan het eind van de film verziekt een hoop.

American Gangster

Ook: op zich best goed, maar dit hebben we allemaal toch al eens een keer gezien? Van een regisseur van dit kaliber mag je toch wel wat meer verwachten dan een routinematig gemaakt verhaaltje over de opkomst en ondergang van een drugslord waarin de hoofdpersoon, Denzel Washington, de rol speelt die hij al zo vaak heeft gespeeld?

The Bourne Ultimatum

Verder van een boekenserie kan een filmserie nooit verwijderd zijn. Spectaculair, maar nietszeggend.

- Hannibal rising: volledig mee eens, zware klotefilm
- Inland Empire: hier heb ik me zelfs niet aan gewaagd...
- Grindhouse: Death Proof: de tweede helft heet toch planet terror?
- The Last Legion: dit was nauwelijks een film te noemen
- The Kingdom: totaal niet mee eens (zie boven)
- American Gangster: nog niet gezien
- The Bourne Ultimatum: inderdaad een Bourne too far.

Once

Dit hoorde dus een sympatieke B-film te zijn, maar ik vond er werkelijk niks aan. Een nerderige Ier loopt door Dublin en komt een preutse Poolse tegen. Samen spelen ze wat muziek (slappe Damian Rice meets blikkerige David Gray) en zijn ze half-verliefd. Dan is de film afgelopen. Irritante musical.

Hairspray

Superkitscherig verhaal over dikke mensen die met de magere mensen willen meedansen en zwarte mensen die aanvaard willen worden door een samenleving van midden vorige eeuw. Prekerig, voorspelbaar, suffe songs en een volstrekt overbodige plot. Irritante musical, deel II, nu alleen met een miljoenenbudget.

[Dit bericht is veranderd door Drifter (op 20 december 2007 01:52:15).]

Laat ik die tweede nu nét gisteren op dvd besteld hebben Ik vind het wel een musical die je op kan zetten als je een kutbui hebt, je wordt er namelijk behoorlijk melig van

Ik heb mij nooit zo in het onderwerp verdiept, maar hoe de verzorgingsstaat in Sicko wordt neergezet lijkt me toch zwaar overdreven (ok, ik weet dat het in Amerika erg is, maar zo erg? en hoe goed andere landen worden weergegeven...). Moore pakt natuurlijk wel de uitersten van elkaar maar dan nog vind ik het behoorlijk ongeloofwaardig.

Met name het stuk in Cuba, waar bij gewoon met een 10-tal mensen een ziekenhuis binnenloopt, ze allemaal een uitgebreide behandeling krijgen zonder ook maar een enkel papiertje of pasje te laten zien en geen cent hoeven te betalen.

(wel mooi hoe hij de grootste Michael Moore hater hielp met z'n vrouw, ik had die reactie wel willen zien als die gozer naar deze docu had gekeken).

Is er al een site die hier wat ontkrachtingen of iets dergelijks op geeft?

Wat Cuba betreft, daar is de gezondheidszorg echt gratis. ik was met mijn vriendin in Cuba toen ze een infectie aan de luchtwegen kreeg die in een longontsteking dreigde om te slaan. We zijn gewoon een ziekenhuis binnen gelopen, ze is gratis en direct behandeld, en achteraf konden we (generische) medicijnen halen voor een paar eurocent per pakje.

Kortom, op dat vlak is er weinig overdreven...

I Am Legend (Francis Lawrence – 2007)



In 2009 wordt één van de belangrijkste ontdekkingen gedaan in de geschiedenis: een middel tegen ****** is uitgevonden. Deze zegen blijkt snel een vloek wanneer blijkt dat het middel de basis is voor een virus waaraan 90% van de mensheid sterft of verandert in hyperactieve, bloeddorstige monsters. Alleen Robert Neville (Will Smith), marinier en viroloog, lijkt immuun te zijn en de epidemie overleeft te hebben. Al drie jaar lang weet hij te overleven in het deels door de natuur teruggewonnen, verlaten New York. Samen met zijn hond moet hij zien te overleven om een middel te vinden om monsters, die hem elke nacht op zijn huid zitten, te helpen en de mensheid te redden.

Stel je eens voor: je hebt een hele stad, New York, voor jezelf. Wat zou jij dan gaan doen? De mogelijkheden lijken eindeloos en niemand die je wat doet. Ga je herten jagen vanuit je sportauto door de op Broadway? Misschien een balletje slaan vanaf een vliegdekschip? Of gewoon elke mogelijke film kijken die er is? Maar wat gebeurt er als dit te lang duurt? Wat doet dat met je?

De hierboven genoemde thema’s spelen de grootste en interessantste rol in ‘I Am Legend’. De film is gebaseerd op het gelijknamige boek van Richard Matheson die als blauwdruk vormde voor talloze films. In het eerste deel van de film wordt vooral ingesprongen op Smith’s karakter en de psychologische gevolgen van een leven zonder communicatie. Het is eigenlijk vrij ongebruikelijk voor een film van dergelijke status en budget om dit zo te brengen maar daardoor werkt het des te verfrissend. Neville is geen typische held met stoere one-liners maar een man met een missie die wordt gedreven door een zekere mate van schuldgevoel.

Dit wordt gecombineerd met een zeer sterke visuele vertaling van het verlaten New York: de straten zijn verlaten en bezaaid met leegstaande auto’s terwijl gras door het opengebroken asfalt begint te groeien en tunnels vol water staan. Het enige teken van leven zijn de ontsnapte dieren uit de plaatselijke dierentuin. Samen met het gebrek aan muziek levert dit een behoorlijk beklemmend gevoel op en zou dit samen met de uitwerking van het verhaal - dat behoorlijk subtiel wordt gebracht aan de hand van enkele flashbacks, krantenknipsels aan de muren en een prettig gebrek aan overdadige uitleg – mogelijk wel eens één van de betere ‘blockbusters’ van de laatste jaren kunnen worden …

… totdat je het na een tijdje wel hebt gezien en de verlaten omgevingen een beetje beginnen te wennen. En wanneer het toch al enigszins stuurloze plot ook nog eens een ‘nose dive’ maakt na ongeveer tweederde van de film komt al snel het gevoel naar boven dat je naar de grootste teleurstelling van het jaar zit te kijken. Alle interessante thema’s uit het begin en de nieuwe die worden geïntroduceerd worden uiteindelijk overboord gegooid om te verzanden in een clichématig, semi-religieus laatste akte en een gemakzuchtig einde dat duidelijk op safe probeert te spelen. Dit is al vele malen vaker gedaan en vaak op zoveel betere manieren.

Dit ligt verder niet zozeer aan Smith die zich in zijn one man-show (excuse the pun) zich aardig staande weet te houden. Zijn rol die gepaard gaat met een gebrek aan dialogen moet het vooral van lichaamstaal hebben en het mag gezegd worden dat dit overtuigend wordt gebracht. Hij kan er echter niets aan doen dat sommige momenten van zijn performance onbedoeld komisch aandoen. Veel minder overtuigend zijn zijn tegenspelers in de vorm van de monsters. Het grootste probleem is dat zij gewoonweg te vroeg in volle glorie in beeld worden gebracht. En wanneer dat gebeurt, is het eigenlijk gewoon niet eng meer. Al kan dat ook liggen aan de onoriginele vormgeving en de zwakke CGI waar ze uit bestaan.

‘I Am Legend’ weet je tot ongeveer tweederde je het gevoel te geven dat je naar iets bijzonders aan het kijken bent. Daarna is het al snel uit met de pret en krijg je het gevoel dat je het allemaal al vaker hebt gezien. Als je een film wilt zien over een verlaten stad en mensen die worden achtervolgd door hyperactieve monsters met een wat gemakzuchtig einde dan is daar een prima film voor; hij heet ’28 Days Later’.

quote:
Neville: Everyone you've ever known or loved is dead! They're all dead! There is no god.

[Dit bericht is veranderd door pokalapoketl (op 20 december 2007 21:31:34).]

quote:
Drifter schreef:

Once

Dit hoorde dus een sympatieke B-film te zijn, maar ik vond er werkelijk niks aan. Een nerderige Ier loopt door Dublin en komt een preutse Poolse tegen. Samen spelen ze wat muziek (slappe Damian Rice meets blikkerige David Gray) en zijn ze half-verliefd. Dan is de film afgelopen. Irritante musical.

Ik wou de film bijna een tweede keer opzetten en was zelfs bijna naar Zeeland gegaan voor de Nederlandse premiere met aansluitend een optreden van de beide hoofdrolspelers (Glen Hansard, hoofdrolspeler, is de zanger van The Frames). Ik vond het juist één van de betere films van het jaar, maar goed, ieder zijn eigen smaak

Mijn top 15, wat eerder gepost doordat ik vandaag op vakantie vertrek.


01. Black Snake Moan

Cross-over van allerlei genres levert een razend interessante fabel op over seksualiteit, onzekerheid en godsdienst. Alleen jammer van de gebrekkige blues gitaar stukken, maar verder perfect.

02. Blood Diamond

Klassieke Hollywood avonturenfilm in een modern jasje. Di Caprio is randje geweldig als boef die wordt ingehaald door zijn geweten. De achtergrond varieert van prachtig (Afrika) tot overschat (Connely).

03. Reign Over Me

Een tearjerker met Adam Sandler leek een ramp in wording, maar de film werkt. Een ode aan verloren onschuld en vervlogen jeugd, die trots rechtop blijft staan ondanks enkele cringe-momenten.

04. Death Proof

Tarantino maakt het eindelijk nog eens waar met een film die de hem kenmerkende dialogen afwisselt met brute horror. Naarmate de plot vordert laat Quentin de aandacht verslappen ten voordele van meer actie, maar tegen die tijd was ik al overtuigd.

05. The Lookout

Een kleine film vol grootse scenes, niet in het minst de opening met het ongeluk. Het absurde sfeertje gaat helaas verloren naarmate het misdaadverhaal meer beklemtoond wordt, maar the lookout wint het pleit op originaliteit en acteerprestaties.

06. The Astronaut Farmer

Totaal van de pot gerukt verhaal over een Texaanse gek die een raket bouwt in zijn graanschuur. Net als je denkt dat het niet merkwaardiger kan, wordt het dat toch. Maar wie bereid is te volgen, ziet een film vol kleine mensen met grote gevoelens.

07. A Guide To Recognising Your Saints

Alweer een coming of age film vol tragiek, maar het genre stelt zelden teleur. Ook hier blijft het boeien om te zien hoe iemand zich fysiek ontworstelt aan zijn verleden, maar de demonen ervan nooit kan afschudden.

08. Breach

De meest essentiele thriller van 2007 focust op twee mannen en een kamer en bewijst hoe simpel het allemaal mag zijn. Een geweldige acteerprestatie houdt de aandacht moeiteloos vast.

09. The Bridge

Indringende documentaire over zelfmoord op The Golden Gate Bridge in San Francisco. Veel van de beelden blijven op je netvlies gebrand, hoewel je je ergens niet kan ontdoen van het idee dat dit wel heel erg voyeuristisch is.

10. The Fountain

Niet voor mensen die van een stevige plot houden. Meerdere historische perioden lopen dwars door elkaar en de enige constante is een man die onderaan een kosmische boom in deep space zit te prevelen. Maar de film heeft visie en is vooral enorm knap in elkaar gestoken.

11. The Kingdom

Pretentieloos amusement in de Y2K7. De film kruist allerlei genres en bereikt uiteindelijk het Black Hawk Down effect: je wordt volledig ondergedompeld in een oorlogssfeer op buitenlandse bodem, zonder daar grote inspanningen voor te moeten doen.

12. The King of Kong

Simpele documentaire over videogames, met een duidelijke boodschap over de dunne scheidingslijn tussen winst en verlies. Wint aan sympathie door een microscopisch onderwerp te kiezen in een tijd waarin alles op grote schaal wordt bekeken.

13. 3:10 to Yuma

Klassieke western met Russel Crowe en Christian Bale. Niet spectaculair maar zeer solide en goed vertolkt. Dat het geheel eem belangrijkere boodschap heeft dan schieten op de slechterikken, is ook leuk meegenomen.

14. This Is England

Niet zo goed of origineel als vaak beweerd wordt, maar deze Engelse variant op American History X is grauw genoeg om realistisch te lijken. Verder hebben een aantal van de personages zulke typische Engelse rotkoppen, dat je blij bent dat ze achter een beeldbuis zitten, hooligans of niet.

15. Sicko

Michael Moore haalt het oude trucje nog eens boven, maar hij doet het nog steeds goed. De Amerikaanse staat wordt in zijn hemd gezet, de brave burger is het slachtoffer en Moore brengt het geheel op smaak met eem mix van verontwaardiging en humor.

Met excuses aan alle films waar ik nog niet aan toe ben gekomen, waaronder vooral No Country for Old Men, The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford, The Diving Bell and the Butterfly en anderen die met hoge aanbevelingen komen.

PS: absolute stinker van het jaar: Pirates of the Caribbean 3.

I Am Legend gekeken gister, jammer. Het had zo sick kunnen zijn. Wie heeft er niet wel eens over gefantaseerd alleen over te zijn op de wereld (ik zou ziek rijk zijn vriend, wie gaat je pakken?). Volop kansen om hilarische scenes erin te zetten of de hoofdpersoon de gekste dingen te laten uithalen. Het pastte helaas niet in het sfeertje van de film. Desondanks een prima film, jammer dat ie dat wijf niet paalt.

quote:
Vladimir Nizhevogorov schreef:

I Am Legend gekeken gister, jammer. Het had zo sick kunnen zijn. Wie heeft er niet wel eens over gefantaseerd alleen over te zijn op de wereld (ik zou ziek rijk zijn vriend, wie gaat je pakken?). Volop kansen om hilarische scenes erin te zetten of de hoofdpersoon de gekste dingen te laten uithalen. Het pastte helaas niet in het sfeertje van de film. Desondanks een prima film, jammer dat ie dat wijf niet paalt.

Niemand, waarmee dit 'voordeel' ook teniet gedaan wordt: wat heb je aan geld als je toch de enige bent

quote:
Vladimir Nizhevogorov schreef:

I Am Legend gekeken gister, jammer. Het had zo sick kunnen zijn. Wie heeft er niet wel eens over gefantaseerd alleen over te zijn op de wereld (ik zou ziek rijk zijn vriend, wie gaat je pakken?). Volop kansen om hilarische scenes erin te zetten of de hoofdpersoon de gekste dingen te laten uithalen. Het pastte helaas niet in het sfeertje van de film. Desondanks een prima film, jammer dat ie dat wijf niet paalt.

Ik ben ook naar die film geweest gisteren.. maar na de pauze kregen die amateurs dat ding niet meer aan de praat. Dan maar weer illegaal kijken..

quote:
AjaxArena schreef:

(...)

Niemand, waarmee dit 'voordeel' ook teniet gedaan wordt: wat heb je aan geld als je toch de enige bent

He? Maar je hebt toch...huh? Oooooh. Maar je kan toch vet veel shit kopen dan toch ? Kan je gewoon geld pakken. Huh?

Goed, wikken en wegen. Het samenstellen van mijn top-15 van 2007 is een hele klus gebleken met de 75 films die ik dit jaar in de bios heb gezien. Maar goed, dat is een goed teken want het komt er op neer dat er volgens mij dit jaar best wel veel goede films uit zijn gebracht. Een eervolle vermedling voor een film die nét buiten de top[-15 valt: Cashback, of: hoe kom ik over een verbroken relatie en wat doe ik als ik de tijd stil kan zetten? Magisch realisme doet het altijd goed in de bioscoop.

15) Notes of a scandal
Judi Dench, bekend als 'M', in de James Bond films en tig andere goede rollen is op dreef als een lerares die warme gevoelens ontwikkeld voor een andere, jongere, lerares, gespeeld door Cate Blanchett. Prachtige film over wat stalking nu eigenlijk is, hoe kwetsbaar mensen zijn en waarom je jezelf soms beter in kunt houden. Als Dench ontdekt dat het object van haar affectie er een verhouding met een veel jongere leerling op nahoudt begint het pas goed.


14) Alatriste
De film begint in Nederland, ergens in de Tachtigjarige Oorlog, en eindigt in Spanje. Dit is het verhaal van een Spaanse huurling, die vanwege zijn liefde voor zijn minnares en zijn zoon in allrelei hofintriges en oorlogen verzeild raakt. Voggo Mortensen speelt de zwijgzame huurling, die zaken als loyaliteit en verantwoordelijkheid hoog in het vaandel heeft staan.

13) Mother of mine
Beladen film over littekens. Een jongetje, Eero geheten, wordt aan het begin van de Tweede Wereldoorlog als vluchteling van Finland naar Zweden gezonden om daar in een gezin opgenomen te worden. Het jongetje heeft het er moeilijk mee en het wordt er voor hem echt niet beter op als hij in Zweden terechtkomt bij het boerenechtpaar Signe (Maria Lindqvist) en Hjalmar (Michael Nyqvist), die een paar jaar eerder hun enige kind hebben verloren. Signe reageert haar verdriet af op Eero, die zich diep ongelukkig voelt onder haar vijandschap. Zijn wereld stort in als zijn moeder enige tijd later het boerenechtpaar per brief vraagt of hij voorgoed bij hen mag blijven. Maria Lindqvist speelt de rouwende pleegmoeder ijzersterk. Prima acterusfilm, met helaas een paar over-the-top momenten, maar die zijn voor lief te nemen.

12) Superbad
Superbad is de meest geestige film die ik dit jaar heb gezien. geheel in de traditie van Porky's of American Pie, maar dan veel beter: drie pubers zien het einde van hun highschooltijd naderen en willen voordat ze naar de universiteit gaan een keer goed neuken, omdat ze anders later een modderfiguur slaan. Wat volgt is een hilarische zoektocht naar drank, sex en begrip. De hoofdrolspelers zijn onsympathieke eikels die naarmate de film vordert op de een of andere manier een stuk aardiger worden. Mclovin is een begrip.

11) Little Children
Wat gebeurt er achter de gordijnen van suburbia? Veel: pedofilie, ruwe sex, fetishes, verloren onschuld, begrip, verdriet, emotionele chantage en ga zo maar door. Kate Winslett speelt haar beste rol in jaren. En passant worden er zaken menselijk gemaakt waarvan een hoop mensen denken dat die niet menselijk zijn.

10) La vie en Rose
Biopic over Edith Piaf. Een leven vol ellende en een stem vol emotie, dit is een van de betere biopics die er bestaan.

09) Blood Diamond
Goed, je kunt hiervan zeggen dat het politiek correctheid uitstraalt en ergens is dat ook wel zo, maar het vraagt in ieder geval aandacht voor iets. In deze film zie je hedendaags Afrika. Dat weten de rollen ook: 'Dit Is Afrika'. Leonardo DiCaprio laat zijn groei als acteur zien als hij een huurling speelt die langzaam zijn egoïsme laat varen en ontdekt hoe het anders kan. Jennifer Connely nemen we dan maar voor lief.

08) The Good German
Weer een hommage, nu aan de filmklassieker Casablanca. Steven Soderberg, George Clooney en, daar is ze weer, Cate Blanchett hebben een prima film afgeleverd waarin naoorlogs Berlijn ten tijde van de Potsdam-conferentie de gruwelen van de oorlog nog eens laat zien, niet in het minst omdat de film volledig zwart/wit is.


07) Das Leben der Anderen
In de DDR kon je maar beter een paar keer nadenken voordat je wat deed. Zei. Of Dacht. Dit is het verhaal van een schrijver die te maken had met de terreur vand e veiligheidsdiensten en het verhaal van de mensen in die veiligheidsdiensen. Terechte Oscar voor Beste Buitenlandse film. De laatste scene had pompeus en mierzoet kunnen zijn, maar de regisseur heeft er gelukkig voor gekozen het klein en menselijk te houden.

06) Paris, je t’aime
In vijf minuten het verhaal vertellen van een romantische ontmoeting in één van de wijken van Parijs. Dat is de uitdaging die zo’n twintig regisseurs uit de hele wereld zijn aangegaan. Wes Craven, Joel & Ethan Coen, Gus van Sant, Gérard Depardieu, Walter Sallas, Tom Tykwer, etc hebben er iets moois van gemaakt. Het resultaat is een collectief werk over de liefde, waarin Marianne Faithfull, Steve Buscemi, Gaspard Ulliel, Juliette Binoche, Willem Dafoe, Nick Nolte, Bob Hoskins, Elijah Wood, Natalie Portman en vele anderen kleine en meeslepende rollen spelen.

05) The Lookout
The Lookout is een pareltje. De hoofdpersoon, ooit een gevierd ijshockeyspeler, heeft vanwege een gruwelijk ongeluk een hersenbeschadiging en een geheugenstoornis. Lanzgame film, goed acteerwerk en nergens vervelend. Joseph Gordon-Levitt is nu definitief een van mijn favoriete acteurs geworden.

04) The assassination of Jesse James by the coward Robert Ford
Als er één film is die het predikaat westernklassieker kan verdienen is het deze wel. Prachtige beelden van de VS, een psychologische film, acterus die de rollen spelen alsof ze voor hunzelf geschreven zijn, er valt weinig aan te merken op deze film.

03) Atonement
De verfilming van het boek van Ian McEwan was voor mij het hoogtepunt van de dag. Een fantastische film over schuld en boetedoening, pijn en liefde en afkomst en verantwoordelijkheid. James McAvoy speelt de zoon van een bediende die gestimuleerd wordt om verder te gaan studeren, maar ook verliefd wordt op een dochter (Kiera Knightley) van de heer des huizes. Als de jongste dochter iets ziet gebeuren en dan iets te veel de Victoriaanse normen en waarden in zich heeft en besluit een moreel oordeel te vellen zijn de gevolgen daarvan niet te overzien. Mooie film over klasseverschillen en schuld met op de achtergrond de aanloop tot de Tweede Wereldoorlog en de het eerste jaar daarvan. Naast Knightley en McAvoy ook mooi acteren van Vanessa Redgrave

02) Letters from Iwo Jima
Deze film is tegelijk gemaakt met Flags of our Fathers, maar nu de Japanse versie van het verhaal. Na het zien van LFIJ begrijp ik FOOF beter: de structuur van de films is heel verschillend. De grootste kritiek die je op FOUF kan hebben is dat er teveel verteld wordt. Dat heb je niet bij LFIJ: er zijn minder verhaallijnen, er is meer aandacht voor de karakters, en het verhaal is overzichtelijker. Het verschil tussen de films is dat FOOF over overwinnaars gaat en LFIJ over verliezers. FOOF liet zien dat ook overwinnaars niet echt winnen en LFIJ laat zien dat het verschil tussen winnen en verliezen en dat de universeel geachte 'eer om te mogen sterven voor het vaderland' er in een oorlog niet toe doet. Voor wat betreft de overwinnaars moest dat verhaal op een andere manier worden verteld dan voor wat betreft de verliezers, denk ik. Juist de helden die de vlag op het eiland hebben gezet zijn prima voorbeelden van de heldenillusie in de oorlog. De verliezers zijn ook mensen van vlees en bloed, ook de foute figuren. In LFIJ volgen we een generaal, een soldaat en - minder intensief - enkele andere soldaten en officieren. De hoofdpersonen worden in al hun overtuigingen en twijfels getoond, in een spektaculaire film die qua actie in de groep SPR/FOOF zit en je weet te grijpen.

01) Garpastum
Mijn beste film van 2007 is een totaal onbekende Russiche film. De film begint in het jaar 1914 en eindigt in 1918. De Eerste Wereldoorlog gaat beginnen - de eerste beelden van de film maken dat ondubbelzinnig duidelijk - en de Russische Revolutie is in de maak. In Sint Petersburg, de hoofdstad van het uiteenvallende tsarenrijk, houden vier vrienden zich met voetbal bezig. Twee van hen, de broers Andrej en Nikolaj, wonen bij hun oom. Hun moeder is overleden en hun vader is geestesziek. Andrej heeft een affaire met een rijke en oudere vrouw die salon houdt voor de plaatselijke avant-gardisten onder wie toendertijd bekende schrijvers als Anna Achmatova, Mandelsjtam en Blok. Hun passie voor voetbal is zo groot dat ze op een dag besluiten een voetbalveldje te kopen. Wordt dat plan achterhaald door de gruwelijke werkelijkheid? De film is grauw gefilmd, soms zelf bruinachtig, wat de authenticiteit van het verhaal zeker ten goede komt. Het verhaal is klein, er blijft veel onbesproken, maar de acteerprstaties zorgen ervoor dat je weet wat mensen denken waardoor verdere uitleg overbodig is. En er zit een gruwelijke scene in de film die me mijn maag deed omdraaien van ontroering.

Ik had me eigenlijk op I am Legend verheugd, maar intussen hebben een aantaal vrienden van mij (echte film freaks) in Engeland de film gezien en ze zijn het allemaal eens dat hij een zeer groote teleurstelling is. Ik citeer -

"Utter shit"

"I would have asked for my money back but I had a free ticket."

quote:
Amsterhammer schreef:

Ik had me eigenlijk op I am Legend verheugd, maar intussen hebben een aantaal vrienden van mij (echte film freaks) in Engeland de film gezien en ze zijn het allemaal eens dat hij een zeer groote teleurstelling is. Ik citeer -

"Utter shit"

"I would have asked for my money back but I had a free ticket."

Dat kan. Ik heb er inmiddels toch al heel wat tevreden naar buiten zien komen. Smaak is een mooi iets, he?

quote:
Sven schreef:

(...)

Dat kan. Ik heb er inmiddels toch al heel wat tevreden naar buiten zien komen. Smaak is een mooi iets, he?

idd Sven, maar als je dat van vrienden hoort ben je toch wat minder snel geneigd om naar de bioscoop te gaan - toch?