Ajax Forums » Supporterscontact » The Movie Topic [Deel 4]

Afgelopen Donderdag naar Die hard 4.0 geweest. Een echte aanrader!

quote:
Kenneth Perez schreef:

Afgelopen Donderdag naar Die hard 4.0 geweest. Een echte aanrader!

Goede film inderdaad! Lekker tempo, keiharde actie en dat het soms 'ietwat' ongeloofwaardig overkomt, ach een kniesoor die daar op let!

Even wat anders:

Vanavond 28/7: Mulholland Drive, Nederland 2, 00.35 - 03.00
Morgen 29/7: Reservoir Dogs, Veronica, 23.00 - 0.50

quote:
Klasbakken schreef:

(...)Goede film inderdaad! Lekker tempo, keiharde actie en dat het soms 'ietwat' ongeloofwaardig overkomt, ach een kniesoor die daar op let!

Even wat anders:

Vanavond 28/7: Mulholland Drive, Nederland 2, 00.35 - 03.00
Morgen 29/7: Reservoir Dogs, Veronica, 23.00 - 0.50

Jup dat zijn 2 beste films, echte aanraders!

quote:
Filmmaker Ingmar Bergman overleden

STOCKHOLM - De Zweedse filmmaker Ingmar Bergman is maandag overleden. Dat heeft zijn zus Eva laten weten aan het Zweedse persbureau TT.

Bergman is 89 jaar oud geworden.

Bergman maakte filmklassiekers als 'Maagdenbron', 'Het uur van de wolf' en 'Fanny en Alexander'.

Bio van Wikipedia:

quote:
Ingmars vader was een luthers predikant waardoor hij opgroeide omringd door religieuze beelden en voorzien van theologische discussies. Hij ging naar de Universiteit van Stockholm, waar hij interesse in theater en later ook in film kreeg. De jonge Bergman zag films van Zweedse cineasten als Stiller en Sjöstrom, diep geworteld in de theatertraditie en de dramatiek van de stille film. Bergmans eerste naoorlogse films getuigen van een geloofscrisis en een desinteresse voor de samenleving, na de ontnuchtering van een gehele generatie die getuige is geweest van een inferno. Als reactie plooit hij zich terug op het individu. Film staat gelijk met psychodrama met duidelijke formele beïnvloeding van het theater en de vroegere expressionistische cinema. Mede daardoor gaan zijn films meestal over existentiële vragen over sterfelijkheid, eenzaamheid en geloof, vaak direct en niet erg gestileerd gefilmd.

Als regisseur waardeert hij intuïtie hoger dan intellect, en kiest voor een niet-agressieve houding tegenover acteurs. Bergman ziet zichzelf belast met een grote verantwoordelijkheid tegenover zijn acteurs: hij ziet hen als medewerkers in een psychologisch kwetsbare positie. Hij zegt dat een regisseur zowel eerlijk als ondersteunend moet zijn om het beste uit anderen te halen.

Een aantal van zijn vroege films zijn erg gestructureerd. Bergman zegt over zijn latere werk dat de karakters in het verhaal soms dingen anders willen doen dan hoe hij het had bedacht, en als je hen niet hun gang laat gaan, het resultaat rampzalig is. Hij laat zijn acteurs steeds meer de dialoog improviseren. In zijn laatste films schrijft hij alleen de ideeën achter de dialoog met daarin de richting waarin het verhaal moet gaan.

Met Het Zevende Zegel (1957) trok hij velen over de streep om film niet zozeer als entertainment maar als een volwaardige kunstvorm, de zevende kunst, te aanvaarden.

Hij werkt altijd met dezelfde kleine groep acteurs, waaronder Bibi Andersson, Harriet Andersson, Gunnar Björnstrand, Ingrid Thulin, Max von Sydow en Liv Ullmann. Hij heeft van 1953 tot en met 1982 trouw samengewerkt met de cameraman Sven Nykvist, die in 2006 overleden is. Als hij de dagelijkse opnames bekijkt legt hij de nadruk op het kritisch zijn. Hij zegt dat hij zichzelf niet vraagt of iets goed of verschrikkelijk is, maar of het genoeg is of dat het opnieuw opgenomen moet worden.

Ingmar Bergman overleed op 30 juli 2007 in Fårö, op 89-jarige leeftijd. [2]

Dit is dus echt een verlies voor de filmwereld.

Ik heb respect voor wat Bergman bij elkaar gefilmd heeft, maar zijn oevre wist me maar zelden te strikken. Eigenlijk vond ik alleen het eerste wat ik van hem heb gezien, Wild Strawberries, echt heel goed. Het is een wat bizar verhaal over een bittere oude man die op reis moet en gaandeweg delen van zijn jeugd herbeleeft.

Ik had me daarna vol goede moed op The Seventh Seal gestort, maar dat was toch al een hele brok metaforen op elkaar gestapeld. Soms indrukwekkend qua beelden, maar zeer hermetisch qua verhaal: geen onverdeeld plezier om te kijken. Op aanraden van een zekere P.B. ben ik dan aan Fanny en Alexander begonnen: een vier uur durend familie-epos. Soms indrukwekkend, soms slepend. Toen ik er achteraf over las, bleek het goed in elkaar te zitten (het is een soort carrière overspannend oeuvre), maar dat had ik er zelf niet uitgehaald.

Ten slotte heb ik Scenes from A Marriage bekeken. Een indrukwekkend 'toneelstuk' waarin urenlang wordt gevolgd hoe een huwelijk uit elkaar valt. Beetje gedateerd qua vormgeving omdat het er allemaal zo vreselijk jaren zeventig uitziet, maar qua psychologie kon ik hier nog wel wat mee doen.

Bergman, een indrukwekkend maar loodzwaar filmmens. Als iemand nog tips heeft, mag hij het altijd laten weten. De mijne is dus: Wild Strawberries. Zwaar thema, maar soms speels van vorm, en juist dat kwam ik elders tekort.

quote:
Michelangelo Antonioni: 1912-2007



Michelangelo Antonioni, the Italian film director whose modernist style created such haunting, enigmatic films as L'Avventura and Blow Up, died Monday at his home in Italy; he was 94. Antonioni had suffered a debilitating stroke in 1985 which gave him limited speech capabilities and curtailed his directing abilities, though he continued to work, most notably on 1995's Beyond the Clouds, after his stroke. Born in Ferrara, Italy, Antonioni graduated from the University of Bologna with a degree in economics but went to work for a local newspaper as a film writer and critic. Moving to Rome during World War II, he collaborated with Roberto Rossellini on A Pilot Returns and began making short documentaries. His first full-length film, Story of a Love Affair, was released in 1950, and he found his breakthrough with 1957's The Outcry, where he met actress Monica Vitti, who would go on to star in his famed film trilogy of emotional alienation: L'Avventura, La Notte, and L'Eclisse, released from 1960-1962. With these austere black-and-white films, seductive and amazing to some and puzzling and mysterious to others (L'Avventura and L'Eclisse both won the Jury prizes at Cannes), Antonioni established himself as one of the premier international filmmakers of the time, alongside fellow countryman Federico Fellini and other emerging directors of the 60s such as Roman Polanski and Ingmar Bergman; he was considered such a fixture of the time that he was even mentioned in lyrics (alongside Fellini and Polanski) in the seminal musical of the 60s, Hair.

In 1966, Antonioni found box office as well as critical success with Blow Up, the story of a London photographer (David Hemmings) who believes he may have accidentally captured a murder on film. The quintessential portait of the swinging 60s, the film featured a luminous Vanessa Redgrave and, most notoriously, an imaginary, silent tennis game played between two sets of white-faced mimes. While some shrugged, others continued to celebrate his success, and Antonioni received two Academy Award nominations for writing and directing Blow Up. That film was followed by the notorious flop Zabriskie Point, an existentialist rumination in Death Valley featuring amateur actors, but Antonioni then rebounded with The Passenger, starring Jack Nicholson as a journalist researching a documentary in the Sahara, now considered one of his best films. Antonioni made only a handful of films following The Passenger, and worked only in a limited fashion after his stroke, though he surprised critics and audiences with 1995's Beyond the Clouds, which producers would only back with the stipulation that director Wim Wenders follow the filming in case Antonioni faltered. Though he was only able to speak a few words, the director was able to communicate effectively with his crew and actors; the same year Beyond the Clouds was released, he received an honorary Academy Award for lifetime achievement. Antonioni is survived by his wife, Enrica, whom he married in 1986. --Mark Englehart, IMDb staff

imdb.com

[Dit bericht is veranderd door Sven (op 31 juli 2007 19:25:11).]

Blow Up

Antonioni's bekendste film stelt steeds opnieuw dezelfde centrale vraag: wat is werkelijkheid? De hoofdpersoon is een überhippe fotograaf in het überhippere London van de vroege sixties. Hij slijt zijn dagen met mooie vrouwen, tot hij op foto's van een koppeltje in het park een moord lijkt te hebben vastgelegd op de achtergrond. De rest van de film draait rond het oplossen van die moord, en meer bepaald de vraag of er sowieso wel een moord is geweest. Hiervoor duikt de film dieper het lege glitterleven van Londen in, afgelost met shots in het herfstige park.

Het is vrij moeilijk om te ontcijferen wat Antonioni nu uiteindelijk bedoelde, maar dat moet hij zelf ook hebben gerealiseerd. De laatste scene vat de hele problematiek immers netjes samen, als de fotograaf in het park een bende acteurs tegen het lijf loopt die een fictieve tenniswedstrijd spelen. Zonder rackets of bal, maar met enthousiaste toeschouwers, slokt het gebeuren uiteindelijk ook de hoofdpersoon op, die deelneemt aan de wedstrijd, niet langer bekommerd over de (on)werkelijkheid van het gebeuren of de moord.



[Dit bericht is veranderd door Drifter (op 1 augustus 2007 00:42:12).]

Disturbia(2007)

Verenigde Staten
Drama / Thriller
104 minuten

geregisseerd door D.J. Caruso
met Shia LaBeouf, Sarah Roemer en David Morse

Na de dood van zijn vader wordt middelbare scholier Kale Brecht (Shia LaBeouf) nukkig, teruggetrokken en gedeprimeerd - zodanig dat hij na een wilde uitbarsting op school onder toezicht wordt geplaatst. De verordening houdt onder meer in dat hij huisarrest heeft. Zijn moeder, Julie (Carrie-Anne Moss), werkt dag en nacht om rond te komen maar oogst van hem slechts onverschilligheid en lethargie. Terwijl hij thuis verblijft begint hij argwaan te krijgen ten opzichte van zijn buurman : het begint er steeds meer op te lijken dat deze een seriemoordenaar is. Maar zijn deze verdenkingen slechts het product van een opkomende claustrofobie?

Onderhoudende drama/komedie/thriller met een goede Shia Labeouf, die we toch steeds vaker op het witte doek zullen vinden. En een Carry-Ann Moss als moeder van een puber zonder strak pakje overigens.

3,5* uit 5

Een opgepoetste versie van de Hitchcock-klassieker Rear Window dus?

quote:
Peter schreef:
Een opgepoetste versie van de Hitchcock-klassieker Rear Window dus?

Dat klopt wel ja. Desalniettemin is het een lekker opgepoetste versie. Goed gemaakt, redelijk spannend, leuke cast, gewoon vermakelijk dus.

Ik heb even een vraagje over een film waarvan ik niet op de naam kan komen. Ik zit al een tijdje te piekeren en ik kan er maar niet op komen. Kortom, vreselijk irritant

Verder zeg ik alvast dat mijn beschrijving een beetje vaag is, omdat ik het allemaal niet meer zo goed weet, maar toch hoop ik dat iemand me kan helpen.

Het gaat over een horrorfilm waarin een vrouw op zoek gaat naar een kind (haar dochtertje? maar dat weet ik niet meer zeker). Ze gaat op zoek en komt via de mist en sneeuw in een mistig stadje terecht dat helemaal verlaten is. Er is ook een vrouwelijke politieagente meegekomen, die ze onderweg was tegengekomen. Later blijkt dat ze niet meer weg kunnen komen uit het stadje.
Nu is er nog meer met dat stadje aan de hand, want op een bepaalde tijd gaat de klok van de kerk luiden en verandert alles in een andere wereld, met rare monsters enzo. Gebouwen veranderen, de muren, etc.
Al de 'normale' mensen die er nog wonen rennen allemaal de kerk in omdat dit de enige plek is waar ze veilig zijn.
Op het eind kan ik me een scene herinneren dat de geest(?) van het meisje in de kerk is opgehangen en ik kan me verder nog iets herinneren van kettingen of prikkeldraad waarmee al die mensen worden vermoord door die geest van het meisje.
Uiteindelijk loopt het geloof ik wel goed af.

Als iemand weet wat de titel van deze film is, dan hoor ik het graag

[Dit bericht is veranderd door El_Salvador (op 6 augustus 2007 21:29:24).]

Deze?

quote:
Silent Hill

geregisseerd door Christophe Gans
met Radha Mitchell, Sean Bean en Laurie Holden

Rose kan het niet accepteren dat haar dochter Sharon aan een ongeneeslijke ziekte zal sterven. Ondanks de protesten van haar echtgenoot neemt zij het kind mee naar een geloofsgenezer. Op weg, rijdt ze op een gegeven moment door een poort, dat haar naar een angstaanjagende verlaten stad genaamd 'Silent Hill' brengt. Sharon verdwijnt dan in Silent Hill, en Rose volgt een silhouet, van wie zij denkt dat het haar dochter is. Agente Cybil begeleidt haar om Sharon terug te vinden en te redden, maar niet nadat zij een deal gemaakt heeft met een tot klein meisje veranderde demon.

quote:
Sven schreef:

Deze?

(...)

Ja dat is hem! Bedankt voor de supersnelle reactie!

quote:
El_Salvador schreef:

(...)

Ja dat is hem! Bedankt voor de supersnelle reactie!

Graag gedaan. (En dan te bedenken dat ik 'm niet eens gezien heb, puur een gokje op basis van de trailer... )

quote:
Sven schreef:

(...)

Graag gedaan. (En dan te bedenken dat ik 'm niet eens gezien heb, puur een gokje op basis van de trailer... )

Grappig inderdaad! Tja soms heb je dat he, dan kun je niet op een naam komen Gelukkig is het vriendelijke Ajax Netwerk altijd bereid om mensen uit de brand te helpen
De film was overigens gebaseerd op het gelijknamige PS2 spel, maar was verder niet echt bijzonder.

The Departed



Beschrijving:

De jonge agent Billy Costigan (Leonardo DiCaprio) groeide op in een crimineel milieu. En dat maakt hem de ideale mol om te infiltreren in de maffiakringen rond grote baas Frank Costello (Jack Nicholson). Hij moet Costello's vertrouwen zien te winnen en zijn contactpersonen bij de politie (Mark Wahlberg en Martin Sheen) helpen Costello ten val te brengen. Ondertussen heeft agent Colin Sullivan (Matt Damon) van de speciale inlichtingeneenheid van iedereen het volste vertrouwen. Niemand vermoedt dat hij Costello's mol is. Hoe deze dubbellevens elkaar kruisen, de onderlinge tweestrijd en de confrontaties, vormen de rauwe kern van het alom geprezen The Departed. Regisseur Martin Scorsese leidt een uitmuntende cast in een meeslepend epos over misdaad en de consequenties ervan. Het resultaat is een rauwe, meedogenloze film waar je je blik onmogelijk van kunt afwenden: alsof je oog in oog staat met een gangster - of een agent - met een pistool.

Mijn mening? Een gruwelijke film waarin alle 3 de hoofdpersonen een geweldige rol spelen. Echt 1 van de betere van het afgelopen jaar.

[Dit bericht is veranderd door afca mokum (op 6 augustus 2007 21:50:10).]

quote:
Klasbakken schreef:

Vanavond 28/7: Mulholland Drive, Nederland 2, 00.35 - 03.00

Een fascinerende film zoals alle films van David Lynch. Echter; ondanks bepaalde filmervaring die ik mezelf wel toedicht, kan ik geen duidelijke lijn in dit verhaal plaatsen. Steeds meen ik de rode draad te herkennen maar dan blijft er hier en daar een scène buiten vallen...Ik heb bijna het idee dat het hier een 'Bohemian Rhapsody-geval' betreft. Oftewel op zichzelf staande films/fragmenten die zonder een verklarende sleutel bij elkaar gevoegd zijn en tot een mooi maar inhoudelijk onduidelijk geheel gevormd zijn.

Wie kan mij deze film verklaren?

edit: Wikipedia.nl geeft een uitleg die mijn 'Bohemiantheorie' enigszins ondersteunt -->
Aanvankelijk was het filmproject bedoeld als een twee uur durende pilotaflevering voor een televisieserie voor ABC. ABC hoopte daarmee op een soortgelijk succes als met Lynch' serie Twin Peaks begin jaren negentig. ABC vroeg Lynch verschillende aanpassingen in de montage te maken - welke hij ook doorvoerde - maar het televisiestation besloot uiteindelijk om er niet mee door te gaan. De serie kwam er niet, maar Lynch behield zijn rechten op het materiaal en werkte het om tot een speelfilm

[Dit bericht is veranderd door contract of the century (op 8 augustus 2007 14:19:01).]

Heb je Inland Empire van Lynch al gezien? Dat vond ik weer Mulholland Drive in het kwadraat.

Ratatouille (2007 – Brad Bird)



Remy is een rat die heel anders is dan alle andere ratten. Waar zijn vrienden en familie zich haastig volproppen met elk stukje voedsel dat ze kunnen vinden, bezit Remy een fijner gevoel voor smaak met een voorliefde voor haute cuisine. Na de ontdekking van de rattenkolonie op de zolder van een boerderijtje moet de gehele clan op de vlucht. Remy kan niet bijblijven en wordt door het riool meegevoerd naar Parijs waar hij in contact komt met de geest van zijn grote voorbeeld: Chef Gusteau die claimt dat iedereen kan koken. Gusteau was in bezit van een vijfsterrenrestaurant maar na een vernietigende recensie verloor hij een ster en stierf Gusteau van verdriet wat het restaurant nog een ster kostte. In de keuken werkt de knullige Linguini als afvaljongen die Remy ontdekt terwijl de rat een maaltijd probeert te verbeteren. Ze besluiten hun talenten te bundelen om het restaurant zijn oude glorie te doen herleven.

Toy Story (2), A Bug’s Life, Monsters, Inc., Finding Nemo, The Incredibles: de successen van Pixar leken maar niet te stoppen. Tot vorig jaar Cars uitkwam. Hoewel het nog altijd de beste animatiefilm van het jaar was en meer dan genoeg vermaak bood, was het toch een (klein) smetje op het blazoen van het bedrijf dat avondvullende computeranimatie niet alleen creëerde maar ook voor een groot deel in leven houdt. Waar de concurrentie zich alleen maar bezig lijkt te houden met het herkauwen van oude formules en pluizige knuffeldieren, weet Pixar keer op keer te verrassen met frisse en onderhoudende verhalen en boeiende karakters. Ook in Ratatouille is het weer gelukt.

De hele film ademt vakmanschap. De animatie is, zoals we gewend zijn van Pixar, top-notch. De ratten zijn echt om te knuffelen, de kleuren spatten van het scherm, de camera zwiert weelderig door nauwe gangetjes en tunneltjes en de uitzichten op Parijs zijn oogverblindend. Vooral het eten verdient een pluim want het ziet er zo echt uit dat je er van gaat watertanden. Waar veel films proberen zo realistisch mogelijke mensen proberen te maken (of alleen zo pluizig mogelijke beestjes), bestaan de mensen in Ratatouille uit gewone cartooneske modellen. Ze mogen er dan wel cartoonesk uitzien, zo voelen ze niet. In de kern zijn ze allemaal erg menselijk tussen de slapstickmomenten door. Dit is mede te danken aan de stemmencast. In plaats van een blik bekende, populaire acteurs open te trekken, zijn er wat minder bekende mensen aangenomen. Patton Oswald en Lou Romano zijn perfect als het duo Remy en Linguini maar vooral Peter O’Toole schittert als recensent.

De geweldige vertolkingen zijn ook een prima bron voor de humor. Deze humor moet vooral komen van slapstick en woordgrappen. De film kent weinig momenten waarbij je echt buldert van het lachen maar ook wordt de film nergens te flauw of melig. Het wordt allemaal subtiel gebracht en de hele film zal je met een glimlach zitten. Ratatouille valt ook op ten opzichte van andere animatiefilms door het ontbreken van komische sidekicks. In veel films worden zij de populairste personages (tot aan spinoffs toe) en belanden de hoofdpersonages op het tweede plan. Ratatouille mag dan fantastische bijrollen hebben, Remy en Linguini blijven de sterren.

Hoewel het verhaal misschien weinig om het lijf heeft, wordt het wel op dusdanig liefdevolle manier gebracht dat je geboeid blijft kijken en geen ‘been-there-seen-it’-gevoel krijgt. Net als in de meeste films van Pixar is het verhaal het hart van de film in plaats van een simpele manier om personages van A naar B te brengen. Alles wat de personages doen, heeft een reden en draagt bij aan de plot wat ervoor zorgt dat de boel niet als losse eindjes aan elkaar hangt. Dit toont dan ook de klasse van regisseur Brad Bird (The Iron Giant, The Incrdibles) die op het elfde uur het roer overnam van Jan Pinkava omdat de leiding van Pixar het niet geheel eens was met de richting die de film opging. Bird kreeg de monsterlijke taak om in korte tijd het hele verhaal overhoop te gooien en te verbeteren. Waar in de meeste gevallen dergelijke maatregelen desastreus blijken te zijn, pakken ze voor Ratatouille, ondanks een behoorlijk aantal zijplots, uiteindelijk geweldig uit.

Is een conclusie eigenlijk nog wel nodig? Ik denk het haast niet. Na een kleine hobbel in de weg zet Pixar gewoon weer de koers die zij al jaren varen. Ratatouille is weer pure filmmagie en kan zich scharen tot de top van de (computer)animatiefilms. Kom maar op met Wall•E!

quote:

Colette: I hate to be rude, but, we're French!

Binnenkort maar een keer naar Ratatouille toe, met de recensies die ik zo lees moet het zeker de moeite waard zijn. Bovendien heeft Brad Bird met The Incredibles wel laten zien dat ie weet hoe die een animatie film moet maken.

quote:
contract of the century schreef:

(...)

Een fascinerende film zoals alle films van David Lynch. Echter; ondanks bepaalde filmervaring die ik mezelf wel toedicht, kan ik geen duidelijke lijn in dit verhaal plaatsen. Steeds meen ik de rode draad te herkennen maar dan blijft er hier en daar een scène buiten vallen...Ik heb bijna het idee dat het hier een 'Bohemian Rhapsody-geval' betreft. Oftewel op zichzelf staande films/fragmenten die zonder een verklarende sleutel bij elkaar gevoegd zijn en tot een mooi maar inhoudelijk onduidelijk geheel gevormd zijn.

Wie kan mij deze film verklaren?

Nou ja, bij Lynch is datnatuurlijk een moeilijke taak. Zijn films zijn gelaagder dan een ui en polyinterpretabeler dan de Bijbel. Maar aangezien het mijn lievelingsfilm is, moet ik hier natuuurlijk wel op reagerenn...

*SPOILERS*

Wat ik denk dat er aan de hand is, is dit: alles totdat het doosje wordt opengemaakt, is een droom van Naomi Watts. (Ik noem alleen de namen van de actrices vanwege de veranderende namen.)

Wat gebeurt er in het echt: Naomi is een ambitieuze actrice die door het winnen van een jiggerbug contest (het filmpje bij de begincredits) haar droom waar kan maken om in Hollywood terecht te komen. Ze wil daar een rol hebben, waarvoor uiteindelijk Laura Herring wordt gecast. Naomi en Laura beginnen een verhouding, maar Laura stapt al snel over naar de regisseur.

Op het tuinfeest maken Laura en de regisseur duidelijk dat ze gaan trouwen, waarbij Laura ook nog een andere vrouw opde mond zoent om Naomi duidelijk te maken dat ze slechts één van de velen was.

Verbitterd huurt Naomi vervolgens een huurmoordenaar in om Laura koud te maken, wat lukt. Uitendelijk wordt Naomi krankzinnig en pleegt, achtervolgd door demonen uit haar onderbewuste, zelfmoord.

Interessant is dat veel elementen uit het tweede deel (huurmoordenaar, sleutel, man met cowboyhoed, relatie tussen de twee vrouwen) in de droom voorkomt en ook dat de door naomi gehate regisseur de slechtste dag van zijn leven heeft...

quote:
Peter schreef:

Heb je Inland Empire van Lynch al gezien? Dat vond ik weer Mulholland Drive in het kwadraat.

Is-ie ook, maar daar moet je ook geen lijn meer in zoeken, gewoon gaan zitten en genieten. En damn, wat is-ie goed!

[Dit bericht is veranderd door GandalfWizard (op 10 augustus 2007 13:04:27).]

Gisteren voor de tweede keer Sunshine gezien. Het blijft een beetje jammer van de stijlbreuk op het einde maar verder een topfilm. Vooral het eerste uur grijpt het je echt bij je strot met de beklemmende sfeer. En de beeldenpracht bleef op TV ook goed overeind .




Dit had ik er eerder over geschreven nadat ik hem in de bioscoop had gezien:





Sunshine (2007 - Danny Boyle)



In de nabije toekomst is de zon aan het doven wat daarmee ook het einde van de mensheid inluid. In een wereldwijde poging dit tegen te gaan, wordt het Icarus-project gestart. Een ruimteschip maar daaraan een stellaire bom wordt naar de zon gevlogen om de zon een herstart te laten maken. De Icarus verdwijnt van de radar en de missie mislukt. Zeven jaar later wordt een tweede, en laatste, poging ondernomen met de Icarus II. De reis van de Icarus II en de acht bemanningsleden verloopt voorspoedig tot een noodsignaal van de Icarus I wordt ontvangen.

Sunshine is de eerste "serieuze" (ruimte) science-fictionfilm in jaren. Na talloze ondernemingen waarbij de meter vooral doorsloeg in bombastische fictie, brengt Danny Boyle het genre van 2001, Solaris en, in mindere mate Alien, een sprankeltje van leven. Dit is een nobel streven en zeker op een indrukwekkende en voldoeningbrengende wijze uitgevoerd ware het niet dat de film duidelijk maakt dat het genre nagenoeg niet meer te vernieuwen is en steeds terug moet vallen in bekende concepten.

Het eerste uur is een sterk staaltje vakmanschap en brengt je meteen in de juiste sfeer. Geen overdadige uitleg over de toestand van de Aarde en een vlotte introductie van de karakters in de benauwende ruimtes van de Icarus II. De claustrophobie van de lang uitgestrekte gangen, het gesis van de luchtsluizen; het is allemaal aanwezig en wordt op een strakke manier in beeld gebracht door Boyle. Het indrukwekkendste zijn echter de beelden vanuit de ruimte en dan vooral de beelden van de zon zijn een lust voor het oog en met een beetje inleving zelfs intimiderend.

De cast bestaat uit een fijne mix van personages zonder al te grote namen waardoor het, om het oneerbiedig te zeggen, "tien-kleine-negertjes"-verhaal nog enigzins verrassend blijft. Het moet wel gezegd worden dat de karakters enigzins karikaturaal zijn (de nobele kapitein, de egoïstische lafaard etc.). Over het geheel genomen doet iedereen goed zijn werk al hadden enkele personen misschien iets meer screen-time mogen hebben. Met name Chris Evans (Fantastic Four) heeft mij behoorlijk verrast met een prettige performance die goed tegenwicht ten opzichte van de altijd fijne Cillian Murphy (28 Days Later, Batman Begins).

Zoals gezegd heeft de film een goede start. Meteen vanaf het begin krijg je een vreemd gevoel van onderhuidse spanning die gedurende film steeds verder wordt opgeschroefd. Het moment dat de bemanning aan boord gaat van de Icarus I geeft echte rillingen ondanks dat er in weze geen echte enge dingen gebeuren. Dit wordt vooral versterkt door enkele subliminale beelden die een erg onbehagelijk gevoel geven. Deze spanning blijft hangen tot het eind al heeft het laatste "probleem" een gevoel van gebrek aan inspiratie en lijkt het niet helemaal bij de rest van de film te passen. Hierdoor krijgt het einde een lichte domper in een verder zeer spannende ervaring.

Als je een fan bent van serieuze ruimte-scifi en kun je jezelf losmaken van de cliché's van het genre ("Die gang is een beetje Alien", "in Even Horizon zat ook een verlaten schip", "die computer lijkt nogal op H.A.L." etc.) dan zul je een mooie tijd beleven aan Sunshine. Al was het alleen maar om de geweldige beelden want Sunshine is boven alles oogverblindend.

quote:

Cassie: Only dream I ever have... is the surface of the sun... everytime I shut my eyes... it's always the same.

The Last Samurai



Beschrijving:

Tom Cruise vertolkt kapitein Nathan Algren, een held uit de Amerikaanse burgeroorlog, die naar Japan afreist om er de Samoerai te bestrijden, maar uiteindelijk hun zijde kiest. Ken Watanabe - genomineerd voor een Oscar - speelt de rol van Katsumoto, een aanvoerder van de Samoerai die zijn levenswijze langzaam maar zeker ziet verdwijnen en wiens lot verstrengeld raakt met dat van de Amerikaanse kapitein. Edward Zwick (winnaar van de prijs voor Beste Regie van de National Board of Review) regisseert dit meeslepend en emotioneel geladen epos over de geboorte van het moderne Japan.

Ik vond het een leuke film om je 2,5 uur mee te vermaken. Mooie kostuums en lokaties.

Mel Gibson's Apocalypto eindelijk maar eens gaan kijken. Iets weerhield mij de hele tijd om deze film te gaan zien. Was het de Maya-cultuur die mij niet echt tot de verbeelding sprak of was het Mel Gibson zelf? Maar goed, ik heb me er uiteindelijk toch maar aan gewaagd en ik moet zeggen dat ik er geen spijt van heb gekregen!



Het verhaal (volgens moviemeter.nl):
Tegen het einde van het Maya-tijdperk woont Jaguar Paw samen met zijn familie in een kleine Maya nederzetting in het bos. Op een dag wordt zijn dorp overvallen door een groep Maya uit een naburige gemeenschap. Hij weet zijn hoogzwangere vrouw en zoontje te verstoppen in een grot in de grond, maar wordt zelf gevangen genomen. Zal hij z'n vrouw en kinderen ooit nog terug zien?

8,5 uit 10