Ajax Forums » Supporterscontact » The Movie Topic [Deel 4]

Goed om te zien dat John Hurt meedoet. Zeer onderschat acteur.

Even iets heel anders...

Trailertime:

Will Smith december blockbuster:

I Am Legend

Klasse uitziende Fantasy met o.a. Robert De Niro & Michelle Pfeiffer:

Stardust

Lachen met Adam Sandler & Kevin 'King Of Queens' James:

I Now Pronounce You Chuck & Larry

Er niet aan denken dat die bollebozen een Nederlandse versie aan het maken zijn:

The Simpsons Movie

Jerry Seinfeld's Dreamworks animatie:

Bee Movie (teaser trailers zijn allebei erg droog)

John McClane is back:

Live Free Or Die Hard (Die Hard 4.0 hier, want wij begrijpen vast niet dat dat over Die Hard gaat...)

En Jason Bourne is ook weer van de partij:

The Bourne Ultimatum

Death Proof

Het begint al goed: een filmposter die eruitziet alsof hij vanaf de jaren zeventig op een zolder heeft gelegen, compleet met rafels, slijtage, etc, die de poster een soort authenticiteit moeten geven. Death Proof is een hommage aan de trashfilms die er in de jaren zeventig werden gemaakt: campy films met slechte montage, etc. Je ziet in de film alle verschillende typische jaren-zeventig stijlen van filmen terug. De muziek is geweldig, zoals je van een Tarantino mag verwachten, net als de goede dialogen en af en toe spectaculaire beelden. Hiermee is al het positieve wel gezegd. Death proof is voornamelijk een inhoudsloze, luie film die onder het mom van camp/een hommage aan de man wordt gebracht omdat we het cool moeten vinden hoe er vroeger een bepaald soort films werd gemaakt, of dat er vroeger een bepaald soort films bestond. Kill Bill 1 was een prachtige hommage aan de martial arts-films, Kill Bill 2, een mooie hommage aan de spaghettiwesterns, maar Death Proof als hommage slaat nergens op. Tarantino is nu bezig met een film die zich in WO II afspeelt. laat het alsjeblieft een film worden die ergens over gaat in plaats van een hommage aan oorlogsfilms, want Tarantino wordt nu wel een erg luie regisseur.

Die Hard 4.0 (Live Free Or Die Hard)

Helemaal terug naar m'n filmroots dit, eerst Rocky en voordat straks Rambo weer aan de beurt is komt John McClane eerst even de wereld redden. Het is weer ouderwets dik hout zaagt met planken wat de klok slaat. Er zitten weinig subtiele momenten in. (Gelukkig ) Ik was even bang voor een flauw gebeuren toen ik de keuring van 12 hoorde. Maar dat viel gelukkig heel erg mee. Casting is ook goed gedaan met een erg geinige bijrol van Kevin Smith.

Verhaal? Een bende boeven hackt alle systemen in Amerika en probeert het land lam te leggen. Bruce beschermt een hackertje die geholpen heeft zonder dat ie dat zelf wist. Lucy McClane ('is daddy coming home soon?' uit Die Hard I) is behoorlijk opgedroogd.

Ik was even bang voor de film eerlijk gezegd toen ik zag en las dat Bruce zijn kale look had in deze film en niet de 'kalende' coupe van McClane in de vorige drie films, maar dat is eigenlijk helemaal niet storend.

John McClane is back! 8,5

quote:
Peter schreef:

Death proof is voornamelijk een inhoudsloze, luie film die onder het mom van camp/een hommage aan de man wordt gebracht omdat we het cool moeten vinden hoe er vroeger een bepaald soort films werd gemaakt, of dat er vroeger een bepaald soort films bestond.

Dat zei ik over Kill Bill ook, maar dat mocht dan weer niet.

Dat ging tenminste nog ergens over!

Ocean's Thirteen trekt de lijn gewoon door: subtiele grapjes, leuke muziek een hoop inside jokes, een relaxte houding van de hoofdpersonen, erg leuke rollen van Ellen Barkin en Al Pacino en dat was het dan. Perfect cursusmateriaal voor het seminar 'Hoe maak ik een leuke zomeravondfilm zonder al te veel inspanningen'.

Cashback is ook zoiets, maar dan origineler, stijlvoller en toch wat humoristischer. Student aan de kunstacademie en zijn meisje gaan uit elkaar, jongen komt aan slapeloosheid te lijden, gaat werken in een nachtsuper en krijgt te maken met Clerks-achtige situaties, een mooi kassameisje en zijn gave om... Ook een mooie zomeravondfilm, maar dan zonder bekende koppen en waar wat meer aandacht aan is gegeven.

Mr. Brooks

Aardige thriller met Kevin Costner die een 'onzichtbaar vriendje' heeft die er uitziet als William Hurt en met z'n tweetjes hebben ze er schik in om mensen te vermoorden.

Demi Moore (lang niet gezien) jaagt al een tijdje op hem (ze?) en de zaak wordt tot leven gewekt door een voyeur die foto's heeft van Costner's laatste daad en hem daarmee wil chanteren.

6,5

quote:
Peter schreef:

Ocean's Thirteen trekt de lijn gewoon door: subtiele grapjes, leuke muziek een hoop inside jokes, een relaxte houding van de hoofdpersonen, erg leuke rollen van Ellen Barkin en Al Pacino en dat was het dan. Perfect cursusmateriaal voor het seminar 'Hoe maak ik een leuke zomeravondfilm zonder al te veel inspanningen'.

Dus wel positief?

Ik las ergens dat hij beter zou zijn dan het matige Ocean's 12 (wat ik persoonlijk een drama vond, maar als ik me goed voor de geest kan halen volgens jou wel aardig was?), maar dat "een gokker moet weten wanneer hij moet stoppen" en dat dat moment na dit 3e deel wel was aangebroken.

Hij staat bij mij ergens volgende week op de planning.

quote:
ArenA schreef:

(...)

Dus wel positief?

Ik las ergens dat hij beter zou zijn dan het matige Ocean's 12 (wat ik persoonlijk een drama vond, maar als ik me goed voor de geest kan halen volgens jou wel aardig was?), maar dat "een gokker moet weten wanneer hij moet stoppen" en dat dat moment na dit 3e deel wel was aangebroken.

Hij staat bij mij ergens volgende week op de planning.

Ocean's 12 vond ik geen hoogvlieger, maar het was toch gewoon een vermakelijk stukje entertainment dat overduidelijk met erg veel plezier was gemaakt? Snap niet zo goed dat mensen 'm zo slecht vonden...

quote:
ArenA schreef:

(...)

Dus wel positief?

Ik las ergens dat hij beter zou zijn dan het matige Ocean's 12 (wat ik persoonlijk een drama vond, maar als ik me goed voor de geest kan halen volgens jou wel aardig was?), maar dat "een gokker moet weten wanneer hij moet stoppen" en dat dat moment na dit 3e deel wel was aangebroken.

Hij staat bij mij ergens volgende week op de planning.

Ik vond hem beter dan 12, maar ik vond 12 ook niet echt zo slecht als sommigen zeggen. Het is leuk entertainment en via het geld dat het opbrengt worden er echt goede films gemaakt zoals Syriana en The Good German. Dus per saldo: positief over 13, verstand op 0, relaxed kijken

quote:
Sven schreef:

(...)

Ocean's 12 vond ik geen hoogvlieger, maar het was toch gewoon een vermakelijk stukje entertainment dat overduidelijk met erg veel plezier was gemaakt?

Dat was het probleem, hij was naar mijn mening met wat teveel plezier gemaakt wat erg ten koste ging van o.a. het verhaal en kwaliteit. Verhaal nog niet af of wat te dun, maakt niet uit we beginnen gewoon en we zien wel als we maar met zijn allen lekker even naar Europa kunnen en dan kijken we daar wel wat we doen.

Nee, kon mij niet plezieren.

Voor wie het alweer vergeten was (ik dus) 5 Juli;

quote:
Transformers Their War. Our World.

Het heeft even geduurd, maar eindelijk is er dan toch een live-action versie van de Transformers. Weliswaar hebben de in de jaren '80 zo populaire Autobots onder leiding van Optimus Prime al heel wat avonturen op aarde beleefd in de tekenfilms, maar voor deze film beginnen we opnieuw. De aarde maakt kennis met de Autobots én de kwaadaardige Decepticons. Leve de computer, die de robots die in auto's veranderen (en omgekeerd) eindelijk tot leven brengt op het witte doek.



De inzet van de strijd tussen de beide groepen is de Lifespark, datgene waarvan een dode robot een levend wezen wordt. Megatron, leider van de Decepticons, had dat voorwerp in het jaar 1800 bijna te pakken maar werd toen ingevroren in het ijs van de poolcirkel. Geduld is een schone zaak en ruim 200 jaar later wordt de zoektocht weer opgestart. En dat zal de mensheid merken!

quote:
Transformers krijgt twee vervolgen
geplaatst: 31/5/2007

De eerste Transformers-film is nog niet uit of het groene licht is al gegeven om met de voorbereidingen voor een tweede en derde deel te beginnen. Dit berichtte de Britse website Digitalspy.

Studio Dreamworks zou nu al, ruim voor de releasedatum, opdracht hebben gegeven om Transformers 2 en 3 te laten maken. Het is zeer ongebruikelijk dat een studio al met sequels van een film in de weer gaat voordat deze is uitgekomen.

Een grote verrassing is het niet dat de vervolgfilms er gaan komen: alle hoofdrolspelers hebben voor drie films getekend. Hoofdrolspeler Shia Labeouf vertelde in november al in een interview dat hij een optie voor twee vervolgen heeft getekend, en dat hij ook veel zin heeft om die te doen. Labeouf is met name enthousiast omdat hij verwacht dat hierdoor kleinere films waar hij in meedoet meer aandacht zullen krijgen: "Ik wil best drie Transformersfilms doen. daarna kan ik doen wat ik wil. Kijk bijvoorbeeld naar Elijah Wood: die speelde de hoofdrol in alledrie de Lord of the Rings-films en nu doet hij alleen films die hij interessant vindt. En hij kan dat doen omdat mensen wereldwijd zijn gezicht kennen. Dat wil ik ook, want daardoor komen mensen in alle uithoeken van de wereld straks ook naar mijn kleinere films kijken" aldus Labeouf.

En verder wat nieuws wat ik tegenkom, misschien is dat al geplaatst de afgelopen tijd;

quote:
Thundercats-film gaat er komen
geplaatst: 6/6/2007
Filmstudio Warner bros heeft de rechten bemachtigd om een verfilming te maken van de in de jaren tachtig populaire tekenfilmserie Thundercats.

Door het verwachte succes van de film Transformers lijken nu ineens alle populaire tekenfilms uit de jaren tachtig eigen speelfilms te krijgen: Onlangs werd bekend dat He-Man and the Masters of the Universe opnieuw verfilmd gaat worden en Transformers-producer Lorenzo di Bonaventura heeft eerder al aangekondigd graag na Transformers een filmversie van de bijna net zo populaire tekenfilmserie G.I.Joe te gaan maken.

In dit rijtje kunnen nu dus ook de Thundercats gevoegd worden. Deze serie ging over de avonturen van een groep katachtige wezens op een verre plannet. Zij stonden onder leiding van de gespierde held Lion-O. Deze Lion-O leek wel heel erg gebaseerd op He-Man, de held uit de tekenfilm Masters of the Universe.

He-Man werd op zijn beurt naar verluidt gecreëerd toen speelgoedfabrikant Hasbro met een grote partij poppen zat van Conan de Barbaar, die de fabrikant niet uit wilde brengen toen bleek dat de filmversie niet geschikt was voor kinderen. Dus deed Hasbro een likje verf over Conan heen, verzon er wat andere personages omheen en zo ontstond 'Masters of the Universe'. Het verhaal is door Hasbro nooit bevestigd, maar ook nooit tegengesproken.

De reden waarom er nu ineens filmversies van populaire animatieseries opduiken is dezelfde reden waarom veel superheldenstrips nu worden verfilmd: niet alleen vinden kinderen het leuk, ook zijn alle jongetjes die twintig tot dertig jaar geleden fan waren nu volwassen mannen. Dubbel publiek is dus gegarandeerd.

Transformers gaat op 5 juli de spits afbijten van deze reeks jaren tachtig-nostalgie in de bioscopen.

Oppassen dat ze niet doorschieten.

Ik wacht met smart op Samurai Pizza Cats.

Bridge to Terabithia begint als een heel sterke film over de belevingswereld van een wat onderdrukt Amerikaans jongetje. Hij bloiet open als het nieuwe buurmeisje mee blijkt te kunnen gaan in zijn fantasie over verre koninkrijken en monsters. Op dat moment is het een enorm aardige film, maar helaas zit er teveel plot in de film. De kinderwereld moet dus al snel wijken voor allerlei volwassen gebeurtenissen, em op dat moment wordt het gewoon weer een vorm van drama. Jammer, want die luchtige sfeer in het begin was perfect. Een 6.5 ofzo.

Hmmm. Vond het juist een hele mooie film met de juiste toonzetting en hele mooie rollen voor de jonge acteurs.

Zo zie je maar weer hoe smaken kunnen verschillen.

Nog maar een keer een fantastische film onder de aandacht brengen via deze recensie van Roger Ebert van gisteren:

quote:
La Vie en Rose

She was the daughter of a street singer and a circus acrobat. She was dumped by her mother with her father, who dumped her with his mother, who ran a brothel. In childhood, diseases rendered her temporarily blind and deaf. She claimed she was cured by St. Therese, whose shrine the prostitutes took her to. One of the prostitutes adopted her, until her father returned, snatched her away, and put her to work in his act. From her mother and the prostitute she heard many songs, and one day when his sidewalk act was doing badly, her father commanded her, "Do something." She sang "La Marseilles." And Edith Piaf was born.

Piaf. The French word for "sparrow." She was named by her first impresario, Louis Leplee. He was found shot dead not long after -- possibly by a pimp who considered her his property. She stood 4 feet, 8 inches tall, and so became "the Little Sparrow." She was the most famous and beloved French singer of her time -- of the century, in fact -- and her lovers included Yves Montand (who she discovered) and the middleweight champion Marcel Cerdan. She drank too much, all the time. She became addicted to morphine, and required ten injections a day. She grew old and prematurely stooped, and died at 47.

Olivier Dahan's "La Vie en Rose," one of the best biopics I've seen, tells Piaf's life story through the extraordinary performance of Marion Cotillard, who looks like the singer. The title, which translates loosely as "life through rose-colored glasses," is from one of Piaf's most famous songs, which she wrote herself. She is known for countless other songs perhaps most poignantly for "Non je ne regrette rien" (No, I regret nothing), which is seen in the film as her final song; if it wasn't, it should have been.

How do you tell a life story to chaotic, jumbled and open to chance as Piaf's? Her life did not have an arc but a trajectory. Joy and tragedy seemed simultaneous. Her loves were heartfelt but doomed; after she begged the boxer Cerdan to fly to her in New York, he was killed in the crash of his flight from Paris. Her stage triumphs alternated with her stage collapses. If her life resembled in some ways Judy Garland's, there is this difference: Garland lived for the adulation of the audience, and Piaf lived to do her duty as a singer. From her earliest days, from the prostitutes, her father and her managers, she learned that when you're paid, you perform.

Oh, but what a performer she was. Her voice was loud and clear, reflecting her early years as a street singer. Such a big voice for such a little woman. At first she sang mechanically, but was tutored to improve her diction and express the meaning of her words. She did that so well that if you know what the words "Non je ne regrette rien" mean, you can essentially feel the meaning of every other word in the song.

Dahan and his co-writer, Isabelle Sobelman, move freely through the pages of Piaf's life. A chronology would have missed the point. She didn't start here and go there; she was always, at every age, even before she had the name, the little sparrow. The action moves back and forth from childhood to final illness, from applause to desperation, from joy to heartbreak (particularly in the handling of Cerdan's last visit to her).

This mosaic storytelling style has been criticized in some quarters as obscuring facts (quick: how many times was she married?). But think of it this way: Since there are, in fact, no wedding scenes in the movie, isn't it more accurate to see husbands, lovers, friends, admirers, employees and everyone else as whirling around her small, still center? Nothing in her early life taught her to count on permanence or loyalty. What she counted on was singing, champagne, infatuation and morphine.

Many biopics break down in depicting their subjects in old age, and Piaf, at 47, looked old. Gene Siskel once referred to an actor's old-age makeup as making him look like a turtle. In "La Vie en Rose" there is never a moment's doubt. Even the hair is right; her frizzled, dyed, thinning hair in the final scenes matches the real Piaf in the videos I cite below. The only detail I can question is her resiliency after all-night drinking sessions. I once knew an alcoholic who said, "If I wasn't a drinker and I woke up with one of these hangovers, I'd check myself into the emergency room."

Then there are the songs, a lot of them. I gather from the credits that some are dubbed by other singers, some are sung by Piaf herself, and some, in parts at least, by Cotillard. In the video clips you can see how Piaf choreographed her hands and fingers, and Cotillard has that right, too. If a singer has been dead 50 years and sang in another language, she must have been pretty great to make it onto so many saloon jukeboxes, which is how I first heard her. Now, of course, she's on my iPod, and I'm listening to her right now.

Pour moi toute seule.

[Dit bericht is veranderd door Peter (op 16 juni 2007 11:55:14).]

quote:
Sven schreef:
Zo zie je maar weer hoe smaken kunnen verschillen.

Ach, ik geloof dat we het (voor een keer) in grote lijnen wel eens zijn. Ik vond alleen dat er teveel groot drama in werd gevoegd via
Kindertijden zijn per definitie al dramatisch omdat kinderen zelfs als ze niet mogen gaan voetballen op straat, denken dat de wereld vergaat. En zo hoort het ook. Veel te veel films over kinderen (The War, Bridge To Terabithia, ...) hebben gewoon veel te zwaarwichtige thema's.

Wat mij betreft was er met Terabithia, de twee kuttekopjes die naast hem zaten in de klas, het monster op de achterbank en de drie vrouwen om hem heen (de muzieklerares, kleine zus, en buurmeisje) al meer dan genoeg stof voor een goede film.

[Dit bericht is veranderd door Drifter (op 17 juni 2007 06:55:09).]

quote:
Sven schreef:

Ik wacht met smart op Samurai Pizza Cats.

Narrator: Is Polly right? Is the Big Cheese involved in this? Well if he isn't, we won't have much of a story, folks.

Kid: Mama-san, what do they call that thing they shoot the cats out of?
Mama-san: I'm not sure, but I think they call it a catapult.
Kid: Boy, I'm glad I didn't have to say that line...

Narrator: Is this the end of the Pizza Cats? After only seven episodes?




Transformers gaat volgens mij fantastisch worden, ook al ben ik het als fan van het eerste uur totaal oneens met enkele keuzes die ze hebben gemaakt in design etc. De laatste trailer zag er prachtig uit, ik kan niet wachten.

http://www.youtube.com/watch?v=s7uXvqfQvNI

Alleen enkele minpuntjes uit de nieuwste trailer:
"It's a robot, you know, a super advanced robot. It's probably Japanese."
"What you are about to see, is totally classified!"

Gisteren gezien, Shooter:

Een in ballingschap levende scherpschutter komt terug in actie wanneer hij een samenzwering ontdekt om de president te vermoorden. Al snel blijkt dat hij in de val werd gelokt en wordt hij zelf beschuldigd van de moordpoging. Verbeten gaat hij op zoek naar de echte daders en hun motieven.

Voor mij een totaal ongeloofwaardige middematige actiefilm met. Simpel plotje, slechte dialogen en een redelijke Wahlberg. Onbegrijpelijk dat zo'n film zo hoog scoort. Danny Glover speelt zijn rol overigens net zo matig als de film is.
Een 5,5 (krappe voldoende dus)

Ik heb gisteren de film Grinhouse gezien, en nee dan bedoel ik niet death proof alleen. Maar nu ook Planet Terror en al die geweldige neptrailers.
1 ding wil ik even kwijt en dat is dat de Nederlandse bioscopen en de filmbussiness echt een grote en grove fout hebben gemaakt om de film in 2en te splitsen. Dit zorgt er namelik voor dat het 'echte grindhouse' effect verdwijnt. De echte film: Grindhouse is echt enorm campy en de film van Tarantino is nog werkelijkwaar niets bij die van Robert Rodriguez.
Ik zeg:"Ga deze film NIET in de bioscoop kijken, maar kijk het thuis als de films samen gebundeld zijn. Dan pas weet je hoe de echte film was.Want beide films zijn niet zo briljant, maar de combinatie van de 2 films en de trailers tussendoor maken de film en het concept zo doordacht."
ik geef het cijfer 8,5 voor het concept en de films samen.

Voordat je alles over één kam gaat scheren is het een beslissing geweest van de Amerikaanse moedermaatschappij van Grindhouse. De Nederlandse distributeur kan hier níets aan doen en de bioscopen al helemaal niet.

Daar komt bij dat men in Amerika ook spijt heeft van het feit dat men de film als één geheel heeft uitgebracht want mede door zijn enorme lengte heeft hij het erg matig gedaan.

Enne, thuis weet je ook echt niet hoe 'de film echt is', want Tarantino & Rodriguez hebben deze film(s) specifiek voor de bioscoop gemaakt, niet voor thuis. Het gaat om de ervaring an sich.

quote:
Enne, thuis weet je ook echt niet hoe 'de film echt is', want Tarantino & Rodriguez hebben deze film(s) specifiek voor de bioscoop gemaakt, niet voor thuis. Het gaat om de ervaring an sich.

Ach, als je gewoon twee clochards uitnodigt om je koelkast leeg te komen eten terwijl je de DVD kijkt (liefst vlak achter de zitbank) heb je ongeveer dezelfde omgeving gekweekt als de moderne bioscoopeigenaar doet. Heb je dus het door Tarantino beoogde sfeertje helemaal vast!

quote:
Drifter schreef:
(...)
Ach, als je gewoon twee clochards uitnodigt om je koelkast leeg te komen eten terwijl je de DVD kijkt (liefst vlak achter de zitbank) heb je ongeveer dezelfde omgeving gekweekt als de moderne bioscoopeigenaar doet. Heb je dus het door Tarantino beoogde sfeertje helemaal vast!

Ach, ja, het is zo makkelijk scoren he? Was niet exact wat ik bedoelde, maar goed, ik laat hem maar lopen.

Over wat anders: ik las dat Jim Broadbent in geruchten naar voren kwam voor een rol in Indiana Jones IV. Zou een Denholm Elliott-achtige rol moeten zijn. Geen slechte casting als het zou kloppen. Goede acteur.

Trek het je niet aan, Sven, ik beschouw je als de yin voor mijn yang.

Ik heb overigens Black Snake Moan nog gezien. Het verhaal slaat helemaal nergens op maar het wordt met veel verbeelding en overtuiging neergezet, wat de film een hoge campfactor oplevert. Het gaat over een sletje (Christina Ricci) dat door een bijbelfanaat (Samuel L Jackson) letterlijk aan een ketting wordt gelegd, zodat hij haar kan bekeren. Het wordt nooit echt ranzig, hoewel het er visueel wel hard tegenaan zit.

De film gaat iets te ver als er wordt gezocht naar de oorzaken van haar gedrag, maar de schade blijft beperkt. Dat laatste kan niet gezegd worden over de verwoestende effecten van Sam's blues. De film baadt in een sfeertje van Southern decadence, maar Sam klinkt meer als een Harvard graduate op een karaokefeest. Verder muzikaal onheil dreigde in de vorm van een kleine rol voor Justin Timberlake, maar die houdt gelukkig zijn muil dicht.

Black Snake Moan is een typevoorbeeld van een mislukte experimenterende film die toch veel interessanter is dan een geslaagde formulefilm.

[Dit bericht is veranderd door Drifter (op 19 juni 2007 02:27:20).]

Het is dus officieel:

quote:
Jim Broadbent Joins Indiana Jones Cast
June 20, 2007


Renowned actor Jim Broadbent has joined the cast of the latest Indiana Jones film, which began principal photography on Monday, June 18, 2007. Broadbent's rich and varied repertoire in film, television and stage includes many celebrated roles. He won the Academy Award for Best Actor in a Supporting Role for Iris, which also earned him the Golden Globe Award. Broadbent received a BAFTA Award for Best Supporting Actor for his boisterous performance in Moulin Rouge!, and his memorable turn as W.S. Sullivan in Topsy-Turvy earned him a BAFTA nomination in the same category. Broadbent's other screen credits include Time Bandits, Brazil, The Crying Game, Bridget Jones's Diary, Gangs of New York, Longford, and The Chronicles of Narnia: The Lion, The Witch and the Wardrobe. He was most recently seen in the action comedy Hot Fuzz.

Broadbent joins recently announced cast-members John Hurt, Ray Winstone and Cate Blanchett, as well as Shia LaBeouf and Harrison Ford in the making of the next Indiana Jones adventure.The film is a Lucasfilm Ltd. Production, directed by Steven Spielberg and distributed by Paramount Pictures. Frank Marshall returns as producer with Kathleen Kennedy joining George Lucas as executive producer. It is due out on May 22, 2008.

indianajones.com

[Dit bericht is veranderd door Sven (op 21 juni 2007 12:44:31).]