Ajax Forums » Supporterscontact » De DVD-review topic

Dit is de topic waar de forummers dvds kunnen bespreken die ze hebben gezien.

quote:
Drifter schreef:

Band of Brothers (DVD)

Na Saving Private Ryan ging Spielberg verder met een tiendelige reeks over het soldatenleven tijdens de tweede wereldoorlog. Tijdens een kleine tien uur televisie volgen we een parachutistengroep, vanaf D-day tot de uiteindelijke overgave van de Duitsers. De serie is erg realistisch zodat het soms moeilijk is om te volgen wat er precies gebeurt. De karakters worden ook niet in typische Hollywoodstijl voorgesteld aan het begin van het verhaal, eigenlijk leer je ze pas kennen naar het einde toe. Daarom vond ik de eerste afleveringen ook een beetje tegenvallen: veel oorlog, weinig verhaal. Maar gaandeweg groeit de serie en tegen de tijd dat ze in Bastogne aankomen (voor de overwintering in de Ardennen), was ik helemaal mee.

Band of Brothers ziet er verder enorm goed uit, het budget moet aanzienlijk zijn geweest. Dat uit zich ondermeer in prachtige landschappen, indrukwekkende massascènes en spectaculaire actiesequenties. Afgezien van Bastogne ligt het hoogtepunt (wellicht is 'dieptepunt' hier een betere term) aan het einde van de serie, in een aflevering die je een beetje voelt aankomen, maar die je toch niet van je af kan zetten. Een absolute aanrader voor wie interesse heeft voor het genre, een bescheiden aanrader voor alle anderen.

quote:
Nihad schreef:

(...)

Daar ben ik het niet met je eens. Band of Brothers draait natuurlijk in het algemeen om E-compagny van de 101ste Airborne division, maar in het specefiek om majoor Winters en kapitein Nixon. De rest van de karakters worden door de serie heen uitgepikt en beter belicht (zoals pak-hem-beet private Webster in aflevering 8). Daarbij weten de acteurs een uitstekende invulling te geven aan hun karakters.

De eerste aflevering (Currahee) geeft een goed beeld van hoe loodzwaar de training is om parachustist te worden en hoe zwaar het wachten is op D-day. In Currahee komt sowieso geen oorlog voor. Dat is pas voor aflevering 2 en de rest.

Mijn favoriete aflevering is Why we fight. De aflevering waarin voornamelijk Nixon met zich zelf in de clinche zit, zeker door de echtscheiding van zijn vrouw en het feit dat bij de Amerikaanse troepen steeds nadrukkelijker de waarom vraag opkomt. En dan vinden ze in een klap hun reden. Ik vond de vondst van de concentratiekamp bij Landsberg een zeer emotionele scene.

Al met al is Band of Brothers een absolute aanrader. Voor iedereen.

quote:

quote:
Drifter schreef:

quote:
Nihad schreef:
Daar ben ik het niet met je eens. Band of Brothers draait natuurlijk in het algemeen om E-compagny van de 101ste Airborne division, maar in het specefiek om majoor Winters en kapitein Nixon. De rest van de karakters worden door de serie heen uitgepikt en beter belicht (zoals pak-hem-beet private Webster in aflevering 8).

Winters, en in mindere mate Nixon, komen vaker in beeld dan de rest, maar daarom draait de serie nog niet om hen. En je voorbeeld verwijst naar aflevering 8: een van de laatste afleveringen, waarvan ik al zei dat ze meer aan karaktertekening deden.

quote:
Nihad schreef:
De eerste aflevering (Currahee) geeft een goed beeld van hoe loodzwaar de training is om parachustist te worden en hoe zwaar het wachten is op D-day. In Currahee komt sowieso geen oorlog voor. Dat is pas voor aflevering 2 en de rest.

Klopt, maar het verhaal van de soldaat in opleiding is wel erg standaard. Denk aan Full Metal Jacket, Biloxi Blues, An officer and a Gentleman en nog een dozijn anderen. Dan red je het niet met Ross uit Friends als gemene instructeur. Deze aflevering draait dan ook vooral rond hem, waarna hij in de volgende aflevering uit het verhaal verdwijnt. Het enige personage dat je dus leerde kennen, verdwijnt bijna direct.

quote:
Nihad schreef:
Mijn favoriete aflevering is Why we fight. De aflevering waarin voornamelijk Nixon met zich zelf in de clinche zit, zeker door de echtscheiding van zijn vrouw en het feit dat bij de Amerikaanse troepen steeds nadrukkelijker de waarom vraag opkomt. En dan vinden ze in een klap hun reden. Ik vond de vondst van de concentratiekamp bij Landsberg een zeer emotionele scene.

Dat van dat kamp had ik expres niet gezegd om geen spoilers te geven, maar goed. Ik vond het ook een hele goede aflevering. Dat verhaal van die echtscheiding deed me minder, te oppervlakkig. Overigens gaat het hier om aflevering 9, wat opnieuw aansluit bij mijn bewering dat de karakters expres pas gaandeweg worden uitgewerkt.

quote:
Nihad schreef:
Al met al is Band of Brothers een absolute aanrader. Voor iedereen.

My girlfriend would disagree with you, kind sir. She was severely bored during the first three episodes. Ik sluit dus aan bij mijn eigen standpunt: zie boven.

[Dit bericht is veranderd door Peter (op 27 september 2006 10:10:58).]

quote:
Winters, en in mindere mate Nixon, komen vaker in beeld dan de rest, maar daarom draait de serie nog niet om hen. En je voorbeeld verwijst naar aflevering 8: een van de laatste afleveringen, waarvan ik al zei dat ze meer aan karaktertekening deden.

Dat was maar een voorbeeld. Vanaf aflevering 3 tot en met aflevering 8 komen er één of meerdere personages aan bodt en worden ze uitgediept. Een hele mooie aflevering is die van de de dokter van Easy tijdens het Ardenne offensief. Een aflevering later gaat het om sergeant Lipton etc. Pas in aflevering 9 ontwikkelt de serie zich meer naar het einde.

Maar dat de serie grotendeels om Winters en in minder mate Nixon draait, dat lijkt mij niet meer dan duidelijk. Vooral Winters krijgen we vanaf aflevering 1 te zien en zien we hem groeien als officier door de serie heen.

Ik snap de aanpak wel: Alle karakters uitdiepen is praktisch onmogelijk. Dan krijg je een serie van 20 afleveringen.

quote:
Klopt, maar het verhaal van de soldaat in opleiding is wel erg standaard. Denk aan Full Metal Jacket, Biloxi Blues, An officer and a Gentleman en nog een dozijn anderen. Dan red je het niet met Ross uit Friends als gemene instructeur. Deze aflevering draait dan ook vooral rond hem, waarna hij in de volgende aflevering uit het verhaal verdwijnt. Het enige personage dat je dus leerde kennen, verdwijnt bijna direct.

Je leert ook Winters kennen en in mindere mate Nixon. Ik ben het op dit punt gewoon niet met je eens. Voor de overlevende van Easy was Sobel een bijzonder belangrijk karakter. Volgens sommigen veteranen is het dankzij zijn loodzware en bijna mensonterende training dat ze het in de oorlog hebben kunnen overleven. Daarom is dat karakter in de eerste aflevering extra belicht. Dat hij daarna verdwijnt is niet meer dan logisch gezien het verhaallijn.

En ja, alle soldaattrainingen zijn in principe hetzelfde. Doet niets af aan het feit dat het nog steeds loodzwaar was.

quote:
Dat van dat kamp had ik expres niet gezegd om geen spoilers te geven, maar goed. Ik vond het ook een hele goede aflevering. Dat verhaal van die echtscheiding deed me minder, te oppervlakkig. Overigens gaat het hier om aflevering 9, wat opnieuw aansluit bij mijn bewering dat de karakters expres pas gaandeweg worden uitgewerkt.

Die echtscheiding is wél belangrijk. Want hiermee wordt Nixon neergezet als een normaal mens, en voor even geen soldaat. Iemand die oorlogsmoe aan het raken is. Dat pas in het grotere plaatje met de vondst van de concentratiekamp en hoe bepaalde dingen in het leven betrekkelijk zijn.

quote:
Dat was maar een voorbeeld. Vanaf aflevering 3 tot en met aflevering 8 komen er één of meerdere personages aan bodt en worden ze uitgediept. Een hele mooie aflevering is die van de de dokter van Easy tijdens het Ardenne offensief. Een aflevering later gaat het om sergeant Lipton etc.

Het uitgangspunt is één personage per aflevering. Na drie afleveringen, dus drie uur kijken, "ken" je zo drie personages, waaronder Sobel, die alweer uit het verhaal is verdwenen. Het is natuurlijk ook bewust gedaan: Spielberg wil helemaal niet dat je als kijker meer weet dan de personages. Je moet verloren lopen in het lawaai, twijfelend over wie wie is. Net als met die soldaten gebeurde. Dat is zijn opzet, dat zal voor sommige kijkers een probleem zijn, én dat is het ultieme bewijs dat je argumentatie minder klopt dan de mijne.

quote:
Die echtscheiding is wél belangrijk. Want hiermee wordt Nixon neergezet als een normaal mens, en voor even geen soldaat.

En het was voor jou een openbaring dat een soldaat ook een mens is? Is een beetje makkelijke plotlijn, he. Maar goed, ik zal hier verder ophouden met deze kakelverse thread te duopoliseren met Nihad. Ik vond het een prima serie, ben het alleen niet eens met het gebrek aan nuance in Nihad's enthousiasme.

Nou oke dan. Toch ben ik het niet helemaal met je eens.

Lost, seizoen 1

Deze glossy serie beschrijft de eindeloze soap opera van een 40-tal overlevenden van een vliegtuigramp. Niemand weet hoe ze het overleefd hebben, niemand weet op welk onbewoond eiland ze zijn, niemand weet wat daar aan de hand is.

Eigenlijk is het dus een immense hoop onzin, afgewisseld met tragische pseudo-psychologische schetsen over het verleden van onze hoofdpersonages. Dat het toch boeiend blijft, heel veel te maken met de professionaliteit waarmee het geheel is gemaakt, maar na 24 afleveringen begon er bij mij stevige metaalmoeheid in te zetten. Cliffhanger na cliffhanger wordt steeds duidelijker dat niemand weet waar het eigenlijk over gaat, of hoe het moet eindigen. Beetje Twin Peaks, maar dan met een aanzienlijke scheut Melrose Place erdoorheen.

Leuk om een keer gezien te hebben, maar ik betwijfel ten zeerste of ik dit verder wil volgen. Dat vijfde seizoen van 24 daarentegen...

Angels in America

Al Pacino, Meryl Streep, Emma Thompson en een lading andere goede acteurs in een miniserie of tijdsdocument over AIDS, de relatie van de mens tot God, vriendschap en verantwoordelijkheid en vrijheid in de jaren 80 van de vorige eeuw.

Prior heeft AIDS en wordt door zijn geliefde die het niet aankan in de steek gelaten. Op een nacht verschijnt er een engel aan zijn bed die hem een Openbaring doet. Prior raakt daardoor meer bewust van zichzelf, zijn ziekte, zijn vrienden en de mens in het algemeen.

In deze miniserie lopen verschillende verhaallijnen die, heel Magnoliaans weer, tegen het eind bij elkaar komen. Meryl Streep en Emma Thompson nemen verschillende rollen voor hun rekening. Mooi geacteerd, vooral de scenes tussen Al Pacino, die een haai van een advocaat (Roy Cohn) speelt die zijn eigen sterfelijkheid niet onder ogen kan zien en Meryl Streep als een van zijn slachtoffers zijn een lust voor het oog.

Als je deze serie nog niet op tv gezien hebt, dan is het zeker de moeite waard om eens op dvd te bekijken.

quote:
Drifter schreef:

Lost, seizoen 1

Deze glossy serie beschrijft de eindeloze soap opera van een 40-tal overlevenden van een vliegtuigramp. Niemand weet hoe ze het overleefd hebben, niemand weet op welk onbewoond eiland ze zijn, niemand weet wat daar aan de hand is.
Eigenlijk is het dus een immense hoop onzin, afgewisseld met tragische pseudo-psychologische schetsen over het verleden van onze hoofdpersonages. Dat het toch boeiend blijft, heel veel te maken met de professionaliteit waarmee het geheel is gemaakt, maar na 24 afleveringen begon er bij mij stevige metaalmoeheid in te zetten. Cliffhanger na cliffhanger wordt steeds duidelijker dat niemand weet waar het eigenlijk over gaat, of hoe het moet eindigen. Beetje Twin Peaks, maar dan met een aanzienlijke scheut Melrose Place erdoorheen.

Ik vind de professionaliteit waar jij het over hebt juist heel erg tegen vallen. Overduidelijk in een studio gemaakt, ik je vrij makkelijk aanwijzen waar de lampen staan.
Geef mij maar een serie zoals Carnivale, prachtig gemaakt en qua artdirection en regie uitmuntend.

The Talk Of The Town (1942)

Cary Grant, Jean Arthur en de helaas in de vergetelheid geraakte (ik kende hem zelfs amper) Ronald Colman, die toch één van de grote sterren uit zijn tijd was, (tevens Oscarwinnaar voor Beste Acteur), schitteren in dit verhaal over Grant, die onterecht wordt beschuldigd van brandstichten in een fabriek in een kleine stad die helemaal op zijn kop staat omdat de voorman van de fabriek in die brand het leven laat.

Het spel tussen Colman & Grant is geweldig om te zien en de driehoeksverhouding met Jean Arthur erbij maakt het een heerlijk diverse klassieker, ook al is hij niet ál te bekend...

Top dus! 9-

Kingdom of Heaven, Director's cut

Er is een 4-disc special edition uit van dit epos van Ridley Scott waarin Orlando Bloom een kruisvaarder speelt die bij de val van Jeruzalem betrokken raakt.

De oorspronkelijke film is met 45 minuten uitgebreid (nu dus 185 minuten) en staat op 2 discs. Op de discs waar de film op staat, staan ook introducties en commentaren. Op de andere 2 discs staan extra's met een duur van (hou je vast) 18 uur. Er zijn foto's en technische uitleg over alle aspecten van het maken van deze film, maar ook docu's over Jeruzalem en de kruistochten.

Al met al best de moeite waard. De film is er door de toevoegingen beter door geworden.

Nu de originele versie van Blade Runner nog op dvd uitbrengen

Tony Rome (1967)

Frank Sinatra als privé detective Tony Rome in Miami in de sixties, wat moet je er nog meer over zeggen? Sinatra is relaxed en cool, kan (uiteraard) alle vrouwen krijgen die ie maar wil en het verhaal is nog best aardig ook.

Heerlijk verteerbaar werk dus!

Das Testamant des Dr Mabuse (1933)

Deze Mabuse-film is brandend actueel in 2006, maar in 1933 was hij dat ook al. Het verhaal gaat over een man die in zijn isolatie plant om de gevestigde orde te ondermijnen en in de daaropvolgende chaos zelf de macht te grijpen. Het deed onze pre-oorlogse Duitse broeders zodanig denken aan Adolf dat regisseur Fritz Lang kort nadien het land uit moest vluchten. Anno vandaag zou een zekere Bin Laden er wel iets in moeten herkennen.

Maar de film zelf dan. De eerste helft van de meer dan twee uur durende film is geïnspireerd op alle vlakken. Het verhaal trekt zichzelf mysterieus op gang, er zijn verschillende pakkende scènes, en ik zag zowaar special effects. Maar uiteindelijk duurt de film te lang en vliegt de plot te vaak heen en weer tussen de verschillende personages en verhaallijnen. Testament is een vooroorlogse blockbuster met autoachtervolgingen, ontploffingen en sluipmoorden. Helaas gaat de film op het einde (zoals het een echte blockbuster misschien wel betaamt) zelf ook over de kop.

Van de verschillende opmerkelijke scènes, had ik er één graag aangehaald. De leidende politieman en "held-van-dienst" raakt betrokken in een shoot-out in een flat, waarbij verschillende bad guys hem en zijn team onder schot nemen. Na enkele hachelijke momenten wordt het de 63-jarige inspecteur teveel, en onder het uitroepen van "nu is het genoeg geweest, nu ga ik ze de oren wassen" klimt onze 63-jarige held hijgend de treden omhoog en klopt op de deur, hen aanmanend om zich over te geven. Volledig verlamd van angst geven de baddies zich over, waarop ze een vaderlijke terechtwijzing krijgen. En dan vragen mensen zich af waarom het vroeger veiliger was: we hebben gewoon geen politie meer als vroeger!

6.5 voor Fritz Lang, 8.5 voor inspecteur Lohmann!

[Dit bericht is veranderd door Drifter (op 6 oktober 2006 10:24:36).]

Terms Of Endearment (1983)

Oscarwinnende tearjerker die 5 Oscars binnenhaalde w.o. Beste Film, Regie, Scenario (bewerkt), Actrice en acteur in bijrol voor Nicholson.

Verhaal is eigenlijk redelijk straight forward, je ziet het levensverhaal van moeder en dochter (Shirley MacLaine en Debra Winger) waarbij dominante moeder haar dochter in een huwelijk ziet stappen waar ze niks in ziet.

Jack Nicholson speelt de ex-astronaut-buurman met een voorliefde voor jonge vrouwen (waar zagen we dat nog meer) en steelt in zijn scenes (uiteraard) de show...

Mooi acteerwerk, af en toe wat zwaarmoedig, dan weer een luchtig moment. Goed gemaakt, dat zeker, al ben ik niet zeker of ik de Beste Film Oscar terecht kan vinden.

Wel een aanrader voor al diegenen die af en toe van een sob story houden...

quote:
Sven schreef:

Terms Of Endearment (1983)

Probeer het vervolg, The Evening Star ook te zien. Iets minder sobben, maar zeker met een paar goeie momenten. Ook een érg symbolische.

Lost, Seizoen 2

Moeilijk... Aan de ene kant heeft de vermoeidheid ingezet die ik tijdens het vorige seizoen al voorspelde. De karakters beginnen cirkels te draaien, en er worden teveel verhaaldraden onafgewerkt achtergelaten in een razende zoektocht naar nieuwe cliffhangers. Aan de andere kant kwam er, na de zeurderige eerste afleveringen, een nieuwe dimensie bij. Het script begint elke vorm van conventie steeds meer overboord te gooien, in de hoop dat de rit zodanig meesleurend is dat de kijker de logica niet zal missen. Bij mij lukt dat tot nu toe wonderwel. Een extra is dat de serie op niet al te prekerige wijze 'filosofische' elementen begint op te nemen.

Laat dat derde seizoen over een paar maanden maar komen!

quote:
Peter schreef:
(...)
Probeer het vervolg, The Evening Star ook te zien. Iets minder sobben, maar zeker met een paar goeie momenten. Ook een érg symbolische.

Thanks voor de tip, ik dacht dat die juist helemaal de grond in was geschreven, maar ik zal hem wel een keer gaan kijken.

Vandaag gekeken:

Monkey Business (1952)

Cary Grant & Ginger Rogers in een leuke komedie over een geniale verstrooide professor (Grant) die een mengsel aan het brouwen is dat voor de eeuwihe jeugd moet zorgen. Het lijkt me logisch dat hier het één en ander mee mis gaat.....

Aardige bijrol van Marilyn Monroe in deze grappige komedie die ook nu nog steeds de moeite van kijken meer dan waard is...

Match Point

Deze recente film van Woody Allen stond hoog genoteerd in sommige eindejaarslijstjes van 2005. Het moet dus een slecht filmjaar geweest zijn want het is een zwaar gestileerde maar dan ook levenloze film. Het verhaal over de immorele klim op de sociale ladder hadden we al eerder gezien, de driehoeksverhouding ook, en het einde lijkt eerder uit een Coen-brothers film te komen. Rest het ene money shot: matchpoint met een ringetje. Ik vond dit goede middelmaat, maar ook niks meer dan dat.

Cidade Baixa

Deze Braziliaanse driehoeksverhouding is veel rauwer: zowel qua plot als qua vormgeving. Een dame van lichte zeden raakt verwikkeld met twee vrienden en brengt ze alletwee het hoofd op hol. Vriendschap blijkt onder te moeten doen voor liefde/lust en het wordt al snel oorlog tussen de heren. Aan deze film heb ik veel meer plezier beleefd, maar ik weet niet of ik hem echt zou aanraden. Het is een slice of life, met alle voor- en nadelen die daarmee verbonden zijn. Ruw, echt, fragmentarisch, maar ook zonder een echte plot en met een wel heel open einde. Wat ik dan wel weer prima vond, was om de stad Salvador nog eens terug te zien.

Jacob’s Ladder is een van de weinige films die ik steeds opnieuw kijk omdat de film me steeds weer aangrijpt. Het verhaal gaat over een Vietnamveteraan die thuis de draad weer probeert op te pakken maar langzaam waanzinnig lijkt te worden. Zijn pogingen om zichzelf weer onder controle te krijgen, door aan te knopen met zijn verleden (werk, kinderen, vriendin), worden gesaboteerd door vreemd uitziende wezens, die hij gaandeweg als demonen identificeert. Ik ga de plot niet veel verder ontwarren, want dat is een deel van het plezier van deze film.

De rest van de waardering komt voor rekening van de cast en crew, die zichzelf allemaal overtreffen. Tim Robbins zet een Jacob neer die eerst catatonisch voor zich uit staart, vervolgens gebroken door de foto's van zijn verleden bladert, om ten slotte in razernij om zich heen te slaan. Jacobs vriendin Jezebel lijkt aan de ene kant oprecht om hem te geven, maar straalt tegelijk een onderhuidse dreiging uit. Onder zijn kinderen treffen we Macauley Culkin aan, nog jonger dan in Home Alone, als symbool van verlies en onschuld.

Adrian Lyne (bekend van Fatal Atraction en Flashdance) tapt hier uit een volledig ander vaatje dan in zijn andere films. Gedurende bijna twee uur weet hij een ongemeen vuige spanning op te bouwen, die zowel Jacob als de kijker tot wanhoop drijft. Veel effecten worden daarbij niet gebruikt, de sfeerschepping doet het grootste deel van het werk. Let ook op de tientallen vooruitverwijzingen die in de film zitten: posters op de metro, het boek dat Jacob daar leest, de muntjes in de ruit van de lift, ...

Toch één kritische noot: vlak voor het einde neemt het verhaal een wending die wellicht beter was ontweken. De psychologische gruwel ruimt even baan voor een soort conspiracy theory, maar dit duurt gelukkig niet te lang en weet toch nog wat extra interpretatiemogelijkheden op te voeren met betrekking tot het hoofdthema. Dit thema wordt aangesneden als Jacob zijn dieptepunt bereikt heeft. De film grijpt naar dit moment terug bij de afwikkeling van het verhaal, waarbij de kijker na al die duisternis toch weer een sprankeltje licht wordt gegund.

Mensen met een hekel aan ‘pretentieuze’ films, zou ik uit de buurt houden van Jacobs Ladder. Wie het niet erg vindt dat er achter de Hollywoodfaçade wordt nagedacht over thema's als leven en dood, goed en kwaad, verlies en aanvaarding, en werkelijkheid en droom, kan ik de film warm aanbevelen. Zelf laat ik het hier voorlopig weer even bij, maar ik vermoed dat ik er volgend jaar wel voor de zevende keer aan zal beginnen.

Inside Man
Film over 'de perfecte bankroof'.. Denzel Washington, Jody Foster e.a.
Denzel Washington speelt de detective die betrokken raakt bij een bankroof. Maar deze bankroof blijkt niet als anderen te zijn. De roof is tot in perfectie gepland. Om verder niks te verhullen, tot zover.
Film duurt naar mijn inziens net iets te lang, het personage dat gespeelt wordt door Denzel Washington vind ik vrij irriterend. Te laks, te 'vrij' neergezet voor een detective..
Ook Foster speelt een klein rolletje, verder niet vrij veel over te melden.
Het script zelf vind ik erg goed, de bankroof wordt in de laatste 20/30 minuten even uit de doeken gedaan, geniaal bedacht
Een krappe 7,5

Miami Vice
Kan ik kort over zijn;
of ik was niet in de stemming om deze DVD te kijken, of de film kon mij gewoon niet boeien...
Te lang voor een actiefilm, verwachtte gebeurtenissen, geen erg goed acteerwerk.
Pluspuntje, het camerawerk en vooral de muziek.

Een 6

Cars
Kinderfilm met een duidelijk boodschap, maar best leuk om een avondje te kijken!
Weer goed in elkaar gezet, vond hem tot 15 minuten voor het einde van de film zelfs erg goed, maar daarna viel het mij toch iets tegen...
Al met al, een dikke 7,5

Een van de langstlopende series ooit krijgt eindelijk een DVD release met complete seizoenen:



30 seizoenen op rij? Dat worden nieuwe planken kopen...

30 keer 49.95, neuh bedankt

Frank Serpico (rol van Al Pacino) werd politieagent om de wereld te verbeteren. Wanneer hij ontdekt dat er binnen de korpsen op grote schaal wordt afgeperst en omgekocht, besluit hij daarom aan de alarmbel te trekken. Dit zien we al vrij vroeg in de film. Wat volgt zijn zijn verschillende pogingen om gehoor te krijgen, de deuren die in zijn gezicht worden gegooid en de toenemende frustratie bij Serpico zelf. Dit is dus geen harde politiefilm, daarvoor is er te weinig actie. Het gaat om het gevecht van een man tegen het systeem. Hoe dat eindigt, weet iedereen, ook de kijker. Het eerste beeld van de film laat namelijk al een neergeschoten en zwaar bloedende Serpico zien. Dat de film toch boeit, heeft veel te maken met de vertolking van Pacino en de verfilming van 'good guy' Lumet.

Scenes From a Marriage is een wat obscuurdere Ingmar Bergman film. Ik gebruik het woord film daarbij losjes, je zou het namelijk even gemakkelijk een opgenomen toneelstuk kunnen noemen. Het toneelstuk is opgedeeld in een zestal bedrijven, waarin het huwelijk van Johan en Marianne zorgvuldig uit elkaar gerukt wordt. Het begint met een confrontatie met een ander ongelukkig koppel, waarna een kettingreactie in werking treedt. Aan het einde lijkt het al lang niet meer om het redden van een relatie te gaan, maar om het uitwerken van persoonlijke demonen op een ander.

Bergman nam alle tijd van de wereld om zijn visie uiteen te zetten, zodat het geheel bijna drie uur duurt (er bestaat ook nog een uncut versie van vijf uur!). Het zijn 180 minuten vol sterke vertolkingen, levensechte dialogen, psychologische worstelingen en menselijk inzichten. Maar om nu te zeggen dat ik ervan genoten heb? Nou, nee. Dit is voer voor gedeprimeerde neurotici, en wie het vantevoren nog niet was, die wordt het door deze film wel. Op eigen risico bekijken...

[Dit bericht is veranderd door Drifter (op 1 november 2006 15:29:56).]

Van der week Once Upon a Time in America gekocht. Meesterwerk van Sergio Leone, met Robert DeNiro en James Woods in de hoofdrollen.

Verhaal speelt zich af in 3 tijdfases: De vroege 20ste eeuw (ergens in jaren 10), eind jaren 20 begin jaren 30 (Prohibtion era) en de jaren 60. Het verhaal speelt zich af omtrent een groepje Joodse gangsters in New York waar we ze feitelijk zien opgroeien.

Om een lang verhaal (want de film duurt bijna 4 (!) uur kort te maken, de hoofdrolspeler Noodles (deNiro) komt na 35 jaar terug in de Joodse wijk van New York om naar een feest te gaan van een zekere minister Bailey die hem heeft geprobeerd op te sporen omdat hij zelf in de problemen zit. Waarom Bailey Noodles opzoekt? Kijk de film maar.

De film zelf is prachtig gemaakt. De decors zijn prima, de sfeer uitstekend en het acteerwerk en dialogen van een hoog niveau. De film verveelt geen moment ondanks zijn enorme lengte. De hoofdrolspelers worden prachtig uitgediept. Noodles en Max (James Woods) zijn dikke vrienden, maar verschillen in karakter. Max is een dromer, Noodles meer een realist. Dat zal ergens in de film botsen.

Absoluut topfilm.

Idd een prachtige film. Heb je de dubbele bodem ook opgemerkt?

I Vitelloni

Een film van Fellini, uit 1953

Een groep vrienden, mannen van midden twintig tot begin dertig, is het saaie leven in hun kleine stadjes zat en mijmeren over ontsnappen. Het is het eind van de zomer en één van hen lukt het, enigszins gedwongen: hij moet trouwen. Hij keert snel terug, en neem het niet zo nauw met zijn verantwoordelijkheden en gaat vreemd met andere vrouwen. De andere vrienden kabbelen, op één na, maar door met waar ze mee bezig zijn.

In de film zie je het groeiproces van post-puberteitgedrag naar volwassenheid. Het is een mooie z/w-film, de overgang van de scenes is of abrupt of vloeiend. Het is een integere film over je eigen weg vinden, volwassen worden en dingen achter je durven te laten.