Papieren versie De Volkskrant
[Quote]
De lokroep van een scooterPaul Onkenhout
Sinds ik Sjaak Swart de bal eens op even listige als behendige wijze door de benen tikte, en hij mij vervolgens over een half voetbalveld achtervolgde om me een doodschop te verkopen, is mijn achting voor de man die door sommigen
Mister Ajax wordt genoemd, enigszins gedaald.
De dag voor het vertrek naar Portugal zag ik bij De Slegte een boekje met een vilten kaft liggen dat oud-journalist Maarten de Vos schreef naar aanleiding voor de vijftigste verjaardag van Swart. Ik heb het laten liggen, maar wel even doorgebladerd. Swart kwam er goed vanaf. Type joviale Amsterdammer die altijd in is voor een geintje. zeg maar, behalve natuurlijk als een journalist van de Volkskrant hem op een veld naast Stadion de Meer hem door de benen tikt.
Swart is een van de zaakwaarnemers van van Rafael van der Vaart en om die voetballer is in Portugal het een en ander te doen. Hij is boos op Ajax; niet zomaar boos maar heel erg boos. Hij wil een nieuw contract en zou het dubbele salaris hebben geeist van de Ajax-speler met de hoogste inkomsten, een eis die gerust ridicuul kan worden genoemd. We becijferden dat het om een salaris van ruim drie miljoen euro zou gaan.
Zonder de naam van Van der Vaart te noemen maakte algemeen directeur Van Eijden er tijdens de nieuwjaarsreceptie van Ajax een toespeling op. Voor Van der Vaart was dat reden om te zeggen dat hij woedend is. Hij voelt zich vernederd en meent dat hij ten onrechte is afgeschilderd als een geldwolf, zo zei hij.
Vervelende affaire.
{Ik miste het nieuws aanvankelijk volkomen. terwijl Van der Vaart weloverwogen de aanval op Van Eijden opende, had ik met Mido aan de rand van het trainingsveld een heel interessant gesrpel over het weer in Portugal en Egypte. Dit naar aanleiding van de koude nachten in Portugal.)
Wie wat heeft gezegd, is volkomen onduidelijk. Nog vervelender is dat Van der Vaart over een paar weken een nieuw contract zal tekenen, want zo gaat het altijd, dat heb ik al honderd keer meegemaakt, maar nu dus nog niet.
Terwijl ik dit optik, zegt technisch directeur Beenhakker dat er geen kwestie is en dat het wel goed komt, hoewel vraag en aanbod wel erg zwaar uit elkaar liggen, met bezwerende gebaren en op belerende toon, zoals alleen hij dat kan. In dit spel kan er maar een de beste zijn en dat is toevallig Leo Beenhakker.
Slechts een klein deel van de kwestie die geen kwestie is speelt zich af aan de oppervlakte. Als Van der Vaart zegt dat het onzin is dat hij het dubbele salaris wil krijgen van de best verdienende Ajacied, geloof ik hem.
Maar tegelijkertijd neem ik aan dat Van Eijden het niet verzint. En als Beenhakker zegt dat de eis niet gekscherend was bedoeld, maar dat er wel degelijk iets dergelijks op papier is gezet door de zaakwaarnemers van Van der Vaart, geloof ik hem ook.
De belangen van Van der Vaart worden beharigd door Soren Lerby en Sjaak Swart. Waarschijnlijk heeft hij er geen flauw benul van wat die twee allemaal uitspoken, hoe de gesprekken met Ajax verlopen en welke bedragen worden genoemd. In dit spel is hij slechts een pion die onwetend wordt gehouden.
Slim zijn ze wel, die twee. Toen de vader van Van der Vaart zijn baan verloor bij een fabrikant van weegschalen nam Lerby hem onmiddelijk als scout in dienst. Daar kan natuurlijk niets tegenop.
Ik ben vooral nieuwsgierig naar de rol van swart, de man die op het jeugdcomplex De Toekomst de contacten legt met spelers. Hij en andere goudzoekers deden dat zo hinderlijk dat Ajax een paar jaar geleden besloot zaakwaarnemers te verbieden op De Toekomst met jeugdspelers te praten. Volgens Beenhakker kwam het voor dat knulletjes door sommige zaakwaarnemers een scooter in het vooruitzicht werd gesteld, als lokaas.
Ik zie het haarscherp voor me.
Mister Ajax stapt na een training of wedstrijd op een jongen af, geeft hem een flinke schouderklop, zegt dat hij het he-le-maal gaat maken en dat hij hem rijk en beroemd gaat maken en dat hij zich nooit meer ergens zorgen over hoeft te maken, als hij tenminste met hem in zee gaat. Verderop staat een nieuwe scooter verleidelijk te blinken. Swart is gekleed in een lange regenjas. Het regent, maar Swart houdt een paraplu boven het hoofd van de talentvolle jeugdspeler. Ik word rijk, zegt de jongen tegen zijn vader. De man is onder de indruk. Weer één, zegt Swart tegen Lerby.
Zo gaan de dingen. Wesley Sneijder, Johnny Heitinga, Rafael van der Vaart, allemaal zijn ze ooit gezwicht voor de lokroep van een scooter en toegetreden tot de stal van lerby en Swart. Er wordt goed voor ze gezorgd en ze worden rijk en beroemd, en boos als uitlekt dat de drie miljoen euro per jaar willen gaan verdienen.
Er zal weer een kwestie zijn die geen kwestie is en een paar weken later wordt de pers van harte uitgenodigd om getuige te zijn van de ondertekening van een nieuw contract. Acherin de zaal zullen Sjaak Swart en Soren Lerby zitten, met een brede grijns op hun gezicht, totdat iemand het waagt ze de bal door de benen te tikken.
[Dit bericht is veranderd door Peter (op 18 januari 2003 22:32:07).]